همایون: ظاهراٌ نه واقعاٌ. من هم قبول دارم.‏
آرش: من اعتقاد دارم که این کار انجام می‌شد ‏این بهانه‌ نه، بهانه‌ی دیگری پیدا می‌کردند. ‏طرحی بود که باید انجام می‌شد. سئوال این ‏است، جمهوری اسلامی که خود بانی اصلی ‏تشنج در رابطه با ایران و امریکا و اسرائیل است،  ‏اگر این بهانه را به دست اسرائیل و امریکا بدهد ‏و آن‌ها به ایران حمله کنند، جایگاه ما کجاست؟ ‏باید برای دفاع از ایران در کنار جمهوری اسلامی ‏بایستیم؟ آیا نمی شود سیاست سومی اتخاذ کرد ‏و هر دو طرف مناقشه را افشاء کرد؟ وقتی ‏حکومتی با شکنجه و کشتار دگراندیشان در ‏داخل و دامن زدن به تشنج در سطح بین‌المللی، ‏عامل اصلی نابودی ایران است، مگر می شود ‏برای دفاع از ایران در کنار او ایستاد؟

همایون: تا وقتی به ایران حمله نشده، موضع ما ‏روشن است. مبارزه با جمهوری اسلامی، خنثی ‏کردن او در هر جایی که ممکن است. چرا، چون ‏مبارزه ما کمک خواهد کرد به کاهش خطر ‏حمله به ایران. اگر ما دست جمهوری اسلامی را ‏ضعیف‌تر بکنیم هر جور که بتوانیم. خوب مسلم ‏است. آن‌ها هر چه ضعیف‌تر بشوند به ناچار از ‏شدت سیاست‌هایشان کاسته می‌شود و خطر ‏حمله کمتر خواهد بود . و تصادم خطرش کمتر ‏می‌شود. ولی وقتی کار به جنگ کشید، دیگر  ‏سوم ودوم ندارد. یا باید بایستید کنار آن و یا ‏کنار این؛ کار دیگری نمی‌شود کرد. سیاست ‏سوم، اکنون به درد پاک کردن پرونده‌ها ‏می‌خورد. یا گذاشتن برگ‌های خوب در پرونده. ‏ما هم با این مخالفیم هم با آن، یعنی چه؟! ‏بعدش می‌رسیم به آن که خوب حالا حمله ‏شروع شده، چه کار می‌کنید؟ اگر ما دنبال ‏حسن سابقه خود هستیم از این حرف‌ها می‌شود ‏گفت. من هم با این مخالفم و هم با آن. معنی ‏ندارد این حرف. این سیاست تأثیری در قضیه ‏نخواهد کرد. ما باید روشن باشیم: یک، چکار ‏بکنیم که آن خطر را کمتر بکنیم و دست ما ‏متأسفانه خیلی ضعیف است و یکی از کارهایی ‏که می‌توانیم بکنیم این است که به امریکا، هر ‏کسی، بگوییم اگر به ایران حمله بشود با ما هم ‏طرف هستید. آن وقت دو بار فکر می‌کنند. دوم، ‏وقتی کار به حمله کشید، بدون تردید، به نظر ‏من یک ذره هم وقت نداریم برای انتخاب ‏خودمان.‏
آرش: در رابطه با این که بتوانیم یک چنین ‏امکانی داشته باشیم باید یک اپوزیسیون قوی ‏وجود داشته باشد. این اپوزیسیونی که من ‏می‌بینم بسیار ضعیف و تا حدی هم بسیار ‏کوتوله است. برای این که بتوانيم به چنین ‏امکانی دست پیدا کنیم چه باید کرد؟
‏ ‏
همایون: ما باید از عوالم گذشته بیاییم بیرون. ‏بعد از گذشت بیست و هشت سال، دیگر ‏نبردهای سیاسی و عقیدتی دوران انقلاب را ‏فراموش کنیم. ما در دوران انقلاب با هم یک ‏جنگ‌هایی را داشتیم. بیست و هشت سال ‏گذشته، و اکنون مسایل تازه‌ای مطرح شده که ‏اهمیت آن‌ها هزار برابر آن دعواهایی است که در ‏گذشته ما با هم داشتیم. در مقابل این خطر ‏تازه‌ای که ایران را تهدید می‌کند حقیقتاٌ بازی ‏کودکانه است که راجع به مسایل 50 سال پیش ‏توی سر و کله ی هم بزنیم. وقتی که سپاهیان ‏محمد پنجم قسطنطنیه را محاصره کرده بودند، ‏بالاخره رفتند و گرفتند وارد برج‌ها شدند، دیدند ‏این کشیش‌های مسیحی هنوز دارند راجع به ‏این که فرشته‌ها چندتاشان روی سر سوزن جا ‏می‌گیرند، دعوا می‌کنند با هم. وضع ما هم ‏همین است. شما نگاه کنید ادبیات اپوزیسیون، ‏انگار نه انگار که ما با یک چنین دورنمایی روبرو ‏هستیم.  نمی دانم چند وقت دیگر. آيا اکنون ‏وقت دعواهای گذشته است؟! به نظر من ‏نیروهای سیاسی مخالف، مهابت موقعیت را ‏دریابند و خودشان را با موقعیت تازه آشنا کنند، ‏و سعی کنند با هم کار کنند در زمینه هایی. ‏لازم نیست که یکدیگر را قبول داشته باشند. ‏ولی اگر ما بتوانیم در یک مسئله‌ی حیاتی ایران ‏با هم کار بکنیم خوب لازم نیست که من و شما ‏اختلاف بر سر هر چه داریم مانع این بشود. این ‏سرجای خود و آن اختلاف هم سرجای خود. هر ‏موقع نوبت آن شد باز دعوا را می‌کنیم. شروع ‏کنیم با هم یک همکاری‌هایی. یک مطالبی  ‏بینمان رد و بدل بشود. من می‌بینم بعضی از ‏نوشته‌های ما در جاهای دیگر چاپ شده است و ‏یا مقالات مخالفان ما در سامانه حزب مشروطه ‏ايران منتشر شده است. عالی است. باید از همین ‏جاها شروع کرد. هیچ کدام این‌ها قصد تبرئه ‏کسی و یا شستشوی  گذشته ی کسی و ‏بخشودن کسی نیست. هر کس هر نظری دارد ‏به جای خودش، قصد این است که در این زمینه ‏حیاتی که برای همه ما به یک اندازه حیاتی ‏است، با هم بازی کنیم در موقعی که لازم است.‏
آرش‌: آقاي همايون،‏ ممنون ازوقتي كه در اختيار ما ‏قرار دادید.‏