شالگونی: این یک واقعیت است. ولی فراموش ‏نکنید که سیاست ها و طرح های امریکاست که ‏فرصت های مساعدی در اختیار جمهوری ‏اسلامی میگذارد. البته جمهوری اسلامی برای ‏حفظ موجودیت خودش، حاضر است با امریکا ‏مذاکره و سازش کند. در تاجیکستان، افغانستان ‏و عراق این کار را کرده است و درجاهای دیگر ‏نیز حاضر به این کار است؛ یادمان باشد که ‏بزرگترین متحد امریکا در منطقه، عربستان ‏سعودی است و خمینی در وصیت نامه ی خود ‏گفت که اگر از صدام بتوانم بگذرم از آل سعود ‏نمی توانم بگذرم. ولی رهبران رژیم به راحتی با ‏سعودی ها سازش کردند و هیچ کسی در هیئت ‏حاکمه ایران حرفی علیه عربستان نمی زند. باید ‏یک نوع عقلانیت را در سیستم قبول داشته ‏باشیم. منظورم عقلانیت ابزاری است در معنایی ‏که ماکس وبر و وبری ها به کار میبرند. یعنی ‏رهبران جمهوری اسلامی به عنوان یک حکومت ‏، یک گروه یا یک نهاد، می دانند که اگر داغان ‏بشوند همه چیز را از دست خواهند داد. پس ‏چرا باید به دست آمریکا و اسرائیل بهانه بدهند؟! ‏اما  می بینند امریکا طرح براندازی شان را دارد ، ‏در نتیجه مجبور میشوند در مقابل آن طرح ها ‏بایستند . می بینند امریکا چیز هایی ازشان می ‏خواهد که اگر بدهند ، فروپاشی شان در  داخل ‏کشور شتاب خواهد گرفت.و ایدئولوژی اسلامی ‏یکی از آن اهرم هایی است که برای دفاع از خود ‏به کارش میگیرند.آنها می دانند که اگر در ‏مسئله ی هسته ای کوتاه بیایند، امریکا مسئله ‏ی دیگری را علم خواهد کرد. همان چیزی که ‏لاریجانی گفت. او مطرح کرد که که اگر این جا ‏نایستیم، فردا حقوق بشر را مطرح خواهند کرد. ‏بنابراین جمهوری اسلامی از خودش دفاع خواهد ‏کرد. خوب حالا موضع ما چه باید باشد؟ آیا ما ‏باید بگوییم جمهوری اسلامی حق دارد؟ همان ‏طور که اشاره کردم، مردم ایران خودشان ‏منافعی دارند. چرا باید به جمهوری اسلامی و یا ‏امریکا متوسل بشوند؟! اول باید روشن کرد که ما ‏سلاح هسته ای می خواهیم یا نه؟ نمی خواهیم ‏و به ضرر ماست. همه جا سلاح هسته ای به ‏ضرر ماست. تمام منابع و امکانات کمیاب کشور ‏را کانالیزه می کند به سمت چیزهایی که یک ‏ذره برای مردم منفعتی ندارد.‏
آرش: خارج از اراده ی ما و مردم، جمهوری ‏اسلامی مصصم است و تصمیم گرفته که به ‏دنبالش برود.‏

شالگونی: بله. ولی سلاح هسته ای و حتا انرژی ‏هسته ای به ضرر ماست. ببینید در همه ی ‏کشورهای غربی، نیروهای مترقی، مخالف انرژی ‏هسته ای هستند. زیرا، حتا زمانی که یک ‏نیروگاه فرسوده می شود و از کار می افتد، سال ‏ها و حتی دهه ها و سده ها طول می کشد تا ‏اثرات جانبی آن از بین برود یا زباله هاش خنثی ‏بشود.یادتان هست که درشوروی سابق ماجرای ‏چرنوبیل را چقدر دیر به مردم خبر دادند و نتایج ‏آن چقدر فاجعه بار بود. در ایران که  حتی آمار ‏سیل و زلزله را هم دستکاری میکنند، آیا ‏جمهوری اسلامی به مردم خواهد گفت که، مثلاٌ ‏فلان نیروگاه اتمی نشت کرده است؟ مردم ایران ‏باید منافع خودشان را محاسبه کنند که آیا برای ‏ما انرژی اتمی لازم است و یالااقل آیا این یک ‏نیاز عاجل است؟ اگر نه، پس چرا باید به قول ‏شما بهانه بدست امریکا بدهیم.اما آیا اصلاً کنار ‏گذاشتن پروژه هسته ای تأثیری در جلو گیری ‏از طرح های توسعه طلبانه امریکا میتواند داشته ‏باشد؟ به نظر من پاسخ قطعاً مثبت است. لااقل ‏یکی از بهانه های امریکا را برای نمد مالی کشور ‏ما - که ضربه اصلی آن را مردم خواهند خورد- ‏از او می گیرد و کار امریکا را دشوارتر میسازد. ‏پس من میگویم  بهانه به دست امریکا ندهیم. از ‏همین حالا باید گفت: نه تنها سلاح هسته ای ‏نمی خواهیم، حتا انرژی هسته ای هم نمی ‏خواهیم. بعضی ها میگویند این حق ماست که ‏انرژی هسته ای و حتی سلاح هسته ای داشته ‏باشیم. من هم تردیدی ندارم که این حق ماست ‏و معتقدم امریکایی ها امروز همان چیزی را می ‏گویند که روزی برژنف در مورد چکسلواکی ‏گفت ( که آنها حق ندارند سوسیالیسم را کنار ‏بگذارند ، که به دکترین " حاکمیت محدود" ‏معروف شد )و معناش هم این است که قدرت ‏های بزرگ و مخصوصاً امریکا باید تصمیم بگیرد ‏که کی حق چه کاری را دارد و کی ندارد؛ یعنی ‏همان گفته معروف اورولی که " همه برابرند، اما ‏بعضی ‏ها برابرترند". اما داشتن حق یک مسأله است و ‏استفاده از حق مسأله ای دیگر. رفتن دنبال ‏پروژه هسته ای به دلیل این که " این حق ‏ماست " به آن میماند که مثلاً من خودم را حلق ‏آویز کنم تا حق خودم را در تعیین سرنوشتم ‏اثبات کرده باشم.  ‏
آرش: به نظر شما، چقدر احتمال دارد که ‏امریکا و یا اسرائیل، برای چنین اتفاقاتی که تا ‏کنون افتاده است، به ایران حمله کنند؟