گفت و گوي آرش با محمد رضا شالگوني

آرش: آقای شالگونی، از این که وقت خود را در ‏اختیار ما گذاشتید، سپاسگزاریم
سال‌ها از حکومت سیاه اسلامی ایران گذشته و ‏ما اکنون در اواخر سال 2006، با بحرانی در ‏رابطه با غنی‌سازی اورانیوم مواجه هستیم که ‏هستی ایران را با خطری جدی روبرو کرده است. ‏با حمله‌ی اخیر اسرائیل- با تأیید امریکا و بعضاٌ ‏اروپا- به فلسطین و لبنان و نابودی بخش مهمی ‏از لبنان، این خطر نزدیک‌تر شده است. این ‏حمله که به دنبال بحث هایی در مورد طرح ‏خاورمیانه‌ای آمریکا طراحی شده بود، باعث ‏خروج سی‌هزار سرباز سوریه از لبنان و تضعیف ‏حزب‌الله لبنان و حماس در فلسطین شد. این ‏سه نیرو که از همراهان رژیم اسلامی ایران بودند ‏و رژیم ایران بزرگترین حامی این سه نیرو بود ‏هم در عرصه سیاسی و هم در عرصه نظامی، ‏شکست خورده‌اند و وضع را برای حکومت‌گران ‏ایران- که قصد سوء استفاده از این سه نیرو در ‏مناقشات اتمی را داشت-  مشکل‌تر کرده است. ‏در همین رابطه جدا از رژیم بنیادگرای حاکم بر ‏ایران، خطر بزرگی از سوی غرب، ایران را تهدید ‏می کند. در صورت اتفاق این خطر، به نظر شما ‏موضع نیروهای مترقی چه باید باشد؟ و به طور ‏کلی نظر شما در این رابطه چیست؟

شالگونی: به نظرم مسئله کلیدی این است که ‏جدا از جمهوری اسلامی و امریکا، بالاخره آیا ‏این کشور صاحبی دارد یا نه؟ منظورم مردم این ‏کشور هستند. آیا این مردم مجبور هستند حتماً ‏بین این دوتا یکی را انتخاب کنند؟ بالاخره ‏صاحبان اصلی این کشور و این سرزمین که در ‏واقع بایستی تصمیم گیرندگان اصلی همه ی ‏امور این سرزمین باشند، ‏
خودشان حق دارند و به خودشان حق می دهند ‏که در مسایل حیاتیِ زندگی شان نظر داشته ‏باشند و تصمیم بگیرند و اراده ای توده ای  ‏سازمان بدهند، یا نه؟! اگر این طور به ماجرا نگاه ‏کنیم ، می بینیم با چالشی بسیار حیاتی روبرو ‏هستیم زیرا سرنوشت تمام جامعه و کشور ما در ‏این ماجرا مطرح است. واقعیت این است که هم ‏جمهوری اسلامی و هم امریکا ماجرای هسته ای ‏را پوششی کرده اند برای پیشبرد طرح ها و ‏منافع خودشان که با منافع مردم این کشور نه ‏تنها تفاوت که مباینت دارد.  اصلاً این تیتر ‏بحران هسته ای تا حدود زیادی گمراه کننده ‏است. حقیقت این است که مشکل اصلی در باره ‏ی مسئله ی هسته ای ایران نیست. چرا؟ اول به ‏دلیل این که: جمهوری اسلامی حتا بنا به ‏تصدیق کارشناسان و نهادهای اطلاعاتی آمریکا ‏مانند سی.آی.اِ و غیره ، در وضعیتی نیست که ‏به این زودی ها به سلاح هسته ای  دست یابد. ‏می گویند اگر جمهوری اسلامی از همین الان، ‏همین غنی سازی را ادامه بدهد ده سال دیگر ‏طول می کشد تا به توان ساختن بمب هسته ای ‏دست یابد. حالا فرض کنید که این دوره فقط ‏سه سال طول بکشد . یا اصلاً اینها بتوانند همین ‏الآن به سلاح هسته ای دست پیدا کنند. خوب ‏چه می شود؟! با توجه به امکانات عظیم هسته ‏ای امریکا و با توجه به تمرکز نیروهای آن در ‏منطقه ما ( میدانید که " فرماندهی مرکزی " یا ‏‏«سنترال کاماند» امریکا که مرکز آن در خلیج ‏فارس است ، در همین 15 سال گذشته چهار ‏جنگ مهم در این منطقه راه انداخته است )آیا ‏آن ها از سلاح هسته ای ایران نگران هستند؟ ‏واقعیت این است که چنین نیست. جمهوری ‏اسلامی ِ حتی ( به فرض ) مسلح به بمب و ‏موشک هسته ای نمیتواند خطری برای امریکا، ‏حتی در خلیج فارس باشد! سلاح هسته ای بنا ‏به تعریف سلاحی است که تقریباًکاربرد نظامی ‏ندارد، مخصوصاً اگر توازنی میان زرادخانه های ‏هسته ای دو طرف وجود نداشته باشد. در تاریخ ‏سلاح هسته ای تاکنون فقط یک کشور از این ‏سلاح خطرناک استفاده کرده و آن هم خود ‏آمریکاست. که آن هم  علیه غیر نظامیان بوده ‏است. و حالا هم تنها حکومتی که در نوسازی ‏زرادخانه اتمی اش به مسئله ی کاربرد بمب ‏اتمی در مورد غیر نظامی ها فکر می کند، باز ‏هم امریکاست. همان بمب های اتمی ‏‏"تاکتیکی" که مثلاً در برنامه های تسلیحاتی ‏رامزفلد مطرح میشود،قرار است همان وظایفی را ‏داشته باشند که در مورد ژاپن (فاجعه هیروشیما ‏و ناگازاکی ) داشتند. ‏
آرش: به همین خاطر امریکا، تا کنون  به خلع ‏سلاح اتمی تن نداده است.‏
شالگونی: امریکا نه تنها به خلع سلاح اتمی تن ‏نمی دهد، حتا به کنار گذاشتن مین ضد نفر، تن ‏نمی دهد. میدانید ،  مین ضد نفر سلاحی است ‏که کاشتن اش یک  دلار خرج دارد و خنثی ‏کردن آن بیش از هزار دلار. وقربانی های آن نیز ‏بیشتر غیرنظامی ها هستند. اگرامریکا به ‏ممنوعیت مین ضد نفر  تن بدهد، آیا خطری ‏متوجه امپراطوری اش خواهد شد؟ معلوم است ‏که جواب منفی است.‏
آرش: این مسئله پیش می آید که چرا امریکا به ‏این مسئله ی هسته ای ایران این همه دامن زده ‏است؟ آیا طرح دیگری دارد؟

شالگونی: همین را می خواهم توضیح بدهم :  ‏بحران هسته ای بهانه است. ببینید، در سال ‏‏2003 بود که امریکایی ها فهمیدند  جمهوری ‏اسلامی بخشی از فعالیت های هسته ای خود را ‏به آژانس بین المللی گزارش نکرده است.اما آنها ‏قبل از حمله به عراق بود که جمهوری اسلامی ‏را در فهرست  " محور شرارت " گنجاندند ، ‏یعنی در ژانویه 2002 و قبل از به دست آوردن ‏اطلاعات مربوط به عدم گزارش فعالیت ها به ‏آژانس. بعلاوه، باید دید طبق مقررات آژانس آیا ‏جمهوری اسلامی حق غنی سازی دارد یا نه. ‏منظورم درستی یا نادرستی غنی سازی نیست ‏‏(که به نظر من اصل ماجرا نادرست است و به ‏ضرر مردم ایران است. اما فعلاً بگذارید این نکته ‏را کنار بگذاریم و ببینیم آیا رژیم ایران مقررات ‏آژانس را زیر پا می گذارد یا نه.) میخواهم بگویم ‏طبق مقررات آژانس بین المللی همان طور که ‏دیگران حق غنی سازی دارند ، ایران هم میتواند ‏داشته باشد ، یعنی جمهوری اسلامی لااقل ‏تاکنون زیر تعهدات خودش در رابطه با ‏‏"ان.پی.تی " نزده است. امریکایی ها از سال ‏‏1970 طرح «اِن پی تی» را بر ای کنترل سلاح ‏هسته ای، ابداع کردند ، برای این که این سلاح ‏گسترش پیدا نکند و در واقع رقبایی برای ‏خودشان و چند کشور دیگرِ پیدا نشود. اصل ‏ابتکار این کار بدست امریکایی ها بوده است ولی ‏خودشان مرتب آن  مقررات را نقض کرده اند و ‏می کنند. در واقع هدف اعلام شده طرح این ‏بوده که بنوعی به سمت توقف مسابقه هسته ای ‏و به سمت کاهش سلاح هسته ای بروند. خود ‏امریکایی ها این مسئله را رعایت نکردند و یک ‏طرفه قراردادهای خود را با شوروی سابق بهم ‏زدند، و نو سازی اتمی را شروع کردند. پس ‏بنابراین آن قرارداد اِن. پی. تی را که مطرح می ‏کنند، لغو کردنش برای امریکا مجاز است برای ‏جمهوری اسلامی نه! دقت بکنید آمریکایی ها ‏چیزی را که می گویند این است : برای دیگران ‏غنی سازی مجاز است و آن چه که ان پی تی ‏گفته است درست است؛ ولی، برای کسی که ما ‏مشخص میکنیم ، مجاز نیست. یعنی قانون من ‏هستم. این زور است. قانون و حقوق بین المللی ‏در کار نیست.توجه داشته باشید که من به ‏عنوان یکی از مخالفان رژیم جمهوری اسلامی و ‏به عنوان مخالف طرح هسته ای آن دارم این را ‏میگویم. من نه تنها با سلاح هسته ای بلکه با ‏ایجاد نیروگاه های هسته ای هم مخالف هستم. ‏و معتقدم این طرح ها ، مخصوصاً در ایران و آن ‏هم در زیر حکومتی مانند جمهوری اسلامی ، ‏برای مردم ایران نتایج مصیبت  باری میتواند ‏داشته باشد. اما اگر به منطق امریکا در این ‏ماجرا نگاه کنیم ، خواهیم دید که جز زورگویی ‏محض معنایی ندارد. جمهوری اسلامی تا کنون ‏تعهدات اش را در رابطه با قرارداد اِن پی تی  ‏نقض نکرده و هنوز هم با تأکید می گوید که به ‏این مقررات متعهد است. ‏
آرش : چرا امریکا چنین زورگویی را می کند؟