|
بن بست¬های سیاسی و اجتماعی رژيم
|
|
|
جابر كليبي - پژوهشگر علوم سياسي و اقتصاد، فعال كمونيست
|
|
صفحه 2 از 2
پاسخ دوم: من بر این باور نیستم که اختلاف میان جمهوری اسلامی و دولت امریکا در شرایط کنونی میتواند به درگیری نظامی بیانجامد. علت آن¬هم روشن است، این تناقضات، تضادهای درون نظام جهانی سرمایه¬داری هستند که آنتاگونیک نیستند و در شرایط کنونی از طریق "دیپلماتیک" قابل حل میباشند. ممکن است این مشکلات زمانی تبدیل به مشکلات آنتاگونیک شوند ولی فعلاً چنین نیست. از این گذشته، چنین برنامه¬ی حمله نظامی به ایران نه در سیاست امریکا و موضع¬گیری سران این دولت نسبت به جمهوری اسلامی مشهود است و نه اصولاً شرایط حاکم بر منطقه آن را ایجاب می¬کند. جمهوری اسلامی نه تنها هیچ خطر جدی برای منافع سیاسی و ژئوپلیتیک امریکا و بطور کلی قدرت¬های امپریالیستی ندارد بلکه اساساً بدون موافقت ضمنی جمهوری اسلامی اجرای برنامه¬های نظامی امریکا در منطقه، یعنی ملیتاریزه کرده منطقه، حمله نظامی به افغانستان، اشغال نظامی عراق و ...، امکان پذیر نبود. نتایج "انتخابات" عراق که تحت کنترل کامل امریکا انجام گرفت و اهمیت استراتژیکی که شیعیان این کشور در این میان کسب کردند، نشان داد که امریکا چندان هم با نفوذ جمهوری اسلامی مخالف نیست. در مورد "بحران هسته¬ای" هم نباید بهایی بیش از آن¬چه در حد رقابت¬های اروپا، امریکا و روسیه در این زمینه است، به آن داد. بهر رو تکنولوژی هسته¬ای را باید یکی از این قدرت¬های اتمی به جمهوری اسلامی بدهد و زمانی که شرایط مناسب برای خواست¬های این یا آن کشور صاحب تکنولوژی هسته¬ای در ایران فراهم شد، بدون شک جمهوری اسلامی را به این تکنولوژی مسلح خواهند کرد. در چنین شرایطی انتخابات در ایران اهمیت چندانی جز اهمیت یک انتخابات در یک نظام بحران زده نخواهد داشت.
پاسخ سوم: ارزیابی من این است که به دلیل رشد نارضایی مردم و افشای بیش از پیش جناح¬های حاکمیت و نیز تحریم انتخابات توسط برخی جریانات سیاسی، قاعدتاً باید ابعاد عدم شرکت مردم در این انتخابات وسیع¬تر باشد. اما، به دلیل اهمیتِ داشتن مهر انتخابات در شناسنامه افراد برای جلوگیری از عواقب ناهنجار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ممکن است در حد نازلی مردم در آن شرکت نمایند. با این همه فراموش نکنیم که ما با یک رژیم خودسر و فاقد پرنسیپ روبرو هستیم که برای نیل به اهداف خود از هر وسیله¬ای استفاده می¬کند. تقلب در انتخابات، برای رژیم¬های دیکتاتوری شیوه رایجی است، زیرا در این رژیم¬ها اساساً امکان کنترل توسط نهادهای مستقل وجود ندارد. بنا بر این، به آمار و اعدادی که توسط ارگان¬های رژیم در زمینه چگونگی شرکت و تعداد رأی در این انتخابات اعلام خواهد شد اعتمادی نیست. منتها با توجه به جو عمومی نسبت به رژیم اسلامی در جامعه، می¬توان یقین داشت که از این انتخابات استقبال چندانی نخواهد شد.
پاسخ چهارم: توصیه من در زمینه این انتخابات این است که مردم تنها به تحریم آن بسنده نکنند بلکه به هر وسیله ممکن و در اشکال متنوع به سازماندهی مبارزه خود علیه تمامیت رژیم جمهوری اسلامی بپردازند. به حرف دیگر، در این انتخابات که افکار عمومی جهان نسبت به آن¬چه در ایران می¬گذرد حساس می¬شوند، توده¬های کارگر و زحمت¬کش، در کارخانه¬ها، دانش¬گاه¬ها، مدارس، ادارات و ...، خلاصه هرجا که امکان مبارزه هست، به هر شکلی که میسر است نفرت و انجار خود را از این رژیم فاسد، مستبد، چپاول¬گر و جانی ابراز کنند.
|