مقدمتاٌ عرض کنم که سؤالات مطروحه مظموناٌ به مقوله خشونت و جباریت بر می گردد و نوع نگاه به این پدیده ها. و فرق نمی کند چه در ‏ضمیر آنکه  به چنین اعمالی دست می زند،  یعنی احکام اعدام را صادر کرده و یا آنرا بمورد اجرا می گذارد و چه کسی که می خواهد این ‏عمل را محکوم بکند و یا نکند. مسئله بسیار مهمی هم هست که در مباحث جاری جایگاه درخوری نداشته است و تاکنون به اندازه کافی و ‏یا بطور مشخص به آن پرداخته نشده است. خشونت وجباریتی که از دوران تقسیم جامعه بشری به طبقات فرادست و فرودست، تاکنون ‏مرتب در حال بازتولید خود بوده است. هرجا که دست مردم و آگاهی درکار نبوده، خشونت و جباریت آنچنان افسار گسیخته، که دمار از ‏روزگار مردم درآورده است. و آنجا که دست آگاهی و اقتدار مردم توأمان در کار آمده از دامنه آن کاسته شده - هر چند که بطورکامل مهار ‏نشده- به اشکال دیگری ادامه یافته است. به سخنی دیگر، این افراد جامعه و یا حداقل بخشی ازآن هستند که جباریت را در جباران به ‏نقطه رویش می رسانند و تاریخ نشان می دهد که بر خلاف ادعای برخی صاحب نظران، زمینه های این رویش  تنها جوامعی نیستند که از ‏لحاظ فرهنگ و تمدن عقب مانده اند، بلکه جوامع پیشرفته ای  نظیر کشورهای اروپائی نیز این پدیده را دیده و تجربه کرده اند. بدون ‏تردید هم هیتلر و هم موسولینی و هم خمینی  بدون زمینه های  مناسب و درجه ای از پشتیبانی مردم نمی توانستند  به چنین حدی از ‏جباریت دست یازند. این که به لحاظ جامعه شناسی کدام عامل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و روانی  موجب پدیداری  زمینه های عروج ‏جباریت و اقتدار جباران می شوند، تجزیه و تحلیل آن از توان من و حوصله این مطلب خارج است. ‏
با این حال در پاسخ به پرسش شما ناچار باید به ریشه های خشونت و جباریت که بویژه در سرزمین ما تاریخی طولانی دارد، توجه کرد. ‏تاریخی که درشکل گیری اخلاق، احساسات، رفتار و همین طور نگاه ما به مقوله خشونت و جباریت نقش بازی کرده است، بدین ترتیب ‏شاید بتوان- درحدی که ممکن است- از پاسخ انتزاعی پرهیز نمود. زیرا هم خشونت و هم عواطف و احساسات نهفته در هر انسانی در زمان ‏و مکان و موقعیت اجتماعی مختلف بروزات متفاوتی می یابند. مانده به این که این انسان در چه زمانی و در چه موقعیت اجتماعی قراردارد. ‏گاهی این تمایلات عاطفی و انسانی  مدت ها به خواب می روند و به جای آن خشونت و کینه و نفرت می نشیند و گاهی توازنی لرزان بین ‏این دو برقرار می گردد. ‏
تنها این نیست که این خشونت طلبی و جباریت را امروز و در خارج از زمان و مکان محکوم بکنیم، بلکه هم چنین لازم است ببینیم که ‏اگر ما خود در جایگاه جباران و دیکتاتورها می نشستیم چه نظر و جوابی به این پرسش ها داشتیم؟ بنابراین اگر اعمال این خشونت ها را از ‏مبارزه  طبقات اجتماعی و موقعیت تاریخی و جایگاه اجتماعی اشخاص جدا کنیم  در آن صورت جواب قابل اعتمادی دریافت نخواهیم ‏کرد. من تردید ندارم که اگر این سئوالات در انتزاع، حتی از خمینی هم که دستوردهنده این قتل ها و اعمال خشونت ها بوده است ‏پرسیده شود، خواهد گفت که: من مخالف اعدام و اعمال خشونت هستم! حال اگر بپرسیم: پس دستور این اعدام های بدون محاکمه اول ‏انقلاب و تداوم آن در مراحل بعدی از چه رو بوده است؟ خواهد گفت که انقلاب و اسلام در خطر بود و به خاطر اسلام که سعادت بشریت ‏در پیروی از آن است، این اقدامات را مجاز دانستم! هم چنان که حمله نظامی آمریکا به عراق با نتیجه ی وحشتناک بیش از 600 هزار ‏کشته و آوارگی و دربدری مردم، تحت عنوان «برقراری دموکراسی» توجیه می شود و همین طور کشتار بی رحمانه کودکان و مردمان بی ‏دفاع در اقصی نقاط جهان با چنین توجیهاتی مشروع جلوه داده می شوند .‏
متأسفانه بشر برغم پیشرفت های شگرفی که در علم و صنعت و ادب و فرهنگ بدست آورده است، اما به لحاظ اعمال خشونت و جباریت ‏هم چنان درعهد باستان باقی مانده و در مقایسه با هزاران سال قبل در اعمال این خشونت بر علیه دیگران که آنها را دشمن فرض می کند ‏و یا برایش می سازند، بسیار خشن تر و بیرحمانه تر از اعقاب دوهزار سال قبل خود عمل می کند. کافیست جنگ های بی رحمانه و ‏شکنجه و کشتارهای عصر حاضر را مقایسه بکنید با جنگ های اعصار گذشته ‏‎ ‎تا بروشنی ببینیم که بشریت امروز در جنگ و جدال بر سر ‏منفعت مادی خود با استفاده از تکنولوژی و سلاح های پیشرفته کشتارجمعی به چه جنایاتی که متوسل نمی شود. ‏
بنابراین بدون داشتن دیدگاه روشن درباره این وقایع، عوامل و زمینه ها نمی شود گفت، من با فلان عمل مشخص (درپرسش شما دستور ‏اعدام  برخی مهره های رژیم شاه توسط خمینی) مخالف بودم و یا موافق. در آن صورت اگر ریاکاری به خرج ندهیم و صداقت درگفتار و ‏بیان نظرخود داشته باشیم ، فقط احساس انسانی خود را در یک موقعیت دیگری بیان کرده ایم، که می تواند درجه ای از عوامفریبی را هم ‏درخود داشته باشد. ‏
ذکر این مقدمه را از اینرو لازم دیدم که امروز در خارج از حیطه تاثیر عملی واقعیات تاریخ و مبارزطبقاتی  که میان ابناء بشر جاری است، ‏نمی توان در انتزاع از این واقعیات عینی تاریخی پاسخی صادقانه و روشن به این سؤال ها داد. پاسخ به این سؤال ها در انتزاع از زمان و ‏مکان و موقعیت اجتماعی و سیاسی افراد چه بسا جوابهای مشابه ای را ببار آورد. نظیر اینکه «باخشنونت البته که مخالفم، با اعدام و ‏شکنجه هم مخالفم  و یا مخالف بودم و». ممکن است کسانی این پاسخ های حاضر و آماده را در برابر شما ردیف بکنند که خود چه بسا ‏دیروز از اعمال کنندگان این خشونت ها بودند و اگرچه ممکن است امروز در جایگاه و موقعیتی نباشند که بار دیگر به این خشونت ها ‏دست بزنند و یا آنها را تجویز کنند، اما آیا فردا نیز که منفعت خود و هم طبقه ای و هم گروه خود را درخطر ببیند باز هم بر این نظر ‏پایبند خواهد ماند یا نه؟ پرسش های دیگری مطرح است. آیا امروز برغم محکومیت اعدام و شکنجه و.. خود در اعمال سانسور بر رقیب ‏سیاسی خویش، اعمال خشونت در خانه و محیط کار، در حق کارگران و کارکنان، کودکان خیابانی، زنان تن فروش برعلیه رفیق زندگی و ‏هم زی و کودکان اش و درکارخانه و مزرعه و..، به چرخی ازچرخ دنده های بازتولید خشونت مداوم در نظام طبقاتی تبدیل نشده است؟ ‏اینها سئولاتی هستند که در ذهن هر خواننده پاسخ های پرسش های شما نقش می بندد که ممکن است او را در صحت پاسخ ها و خلوص ‏آنها به شک و تردید بیاندازد. چون بقول معروف هیچ کس نمی گوید که «ماست من ترش است»! وجود یک حکومت مذهبی ارتجاعی و ‏تاریخچه سرکوبها وآزادی کشی های وحشیانه آن نیز توجیه مناسبی در اختیار کسانی قرار می دهد که با منتسب کردن این خشونت ها به ‏ذات نظام ولایت فقیه خود را از شر تحلیل اجتماعی و طبقاتی و علل وعوامل این خشونت ها  و همین طور از نقش خود در این چرخه بی ‏پایان تکرارخلاص کند. توگوئی که این جانوران به یک باره از آسمان نازل شدند و منفعت هیچ طبقه اجتماعی پشت آنها قرار نداشته و ‏ندارد! نخبگان فکری که در نشریات مجاز و رسانه های گروهی به این سرکوبگری و جباریت لباس تئوریک و ایدئولوژیک می پوشانند و ‏صبح تا شب مشغول تحمیق مردم هستند، ایرانی نیستند و از روسیه وارد شده اند و منفعت هیچ طبقه و قشری را درجامعه نمایندگی نمی ‏کنند و میلیاردها دلاری که  به جیب سرمایه داران و مافیای قدرت و ثروت سرازیر می شود، بدون سایه سنگین یک چنین خشونت و ‏جباریتی امکان پذیر میبود. گوئی از انقلاب مشروطیت به این سو این نمایندگان سیاسی طبقه مرفه، اشراف، تجار و بورژوازی ایران در ‏اتحاد با روحانیون نبودند که نمایندگان سیاسی شان چه  مکلا و چه معمم وچه درلباس شاه و چه در لباده شیخ تمام کوشش های ‏آزادیخواهان و جانفشانی های توده های رنجدیده مردم را در بندوبست با قدرتهای خارجی پای منافع خود قربانی کرده و از کشته، پشته ‏ساختند. گویا این کارگران و کمونیست ها بودند نه طبقه مرفه جامعه ما که با ساپورت های مالی خود و با تفکرات ارتجاعی و زن ستیز ‏خود مخارج عظیم مدارس اسلامی را در دوران شاه می پرداختند، گروه های مذهبی را تقویت می کردند و همین ها نبوده و نیستند که با ‏سر کار آمدن خمینی ریش گذاشته و در بیعت با ولایت فقیه به همان کار شریف اعمال ستم استثمار مشغولند که در دوران شاه مشغول ‏بودند. و امروز نظریه پردازان آنها با وارونه جلوه دادن کشمکش های طبقاتی و طرح آنها بعنوان کشمکشی دینی و فرقه ای در واقع به امر ‏آگاهی مردم  از ادبار خود و تاریخ ستمی که بر آنها روا شده است، پرده ساتر می افکنند تا نقش مافیای قدرت و ثروت را در برپائی ‏حاکمیت دینی و تداوم سرکوبگری های آن پرده پوشی کنند. ‏
‏ درپاسخ به سئوال شما درباره کشتار سردمداران و بلند پایگان رژیم ساقط شده در روزهای اول انقلاب و تکرار و تداوم آن در دوره های ‏بعدی  .. ‏
لازم به توضیح نیست که تئوریهای اخلاقی نیز درنهایت از شرایط و محرک های اقتصادی جامعه تبعیت می کنند. تمام انقلابهائی که در ‏تاریخ به وقوع پیوسته اند و هدف آنها دگرگونی درساختار سیاسی و اقتصادی جامعه بوده بخاطر مقاومت طبقات دارنده قدرت  و اعمال ‏خشونت مداومی که آنها در حفط و حراست از منافع خود و گسترش حیطه این منافع داشتند با خشونت توام بوده و بویژه در حوزه ‏جابجائی قدرت سیاسی، هر طرفی که پیروز شده  تلاش نموده تا با اعمال خشونت و دستگیری و اعدام سران حکومت سرنگون شده، هم ‏بازگشت به قدرت مجدد آنها را منتفی سازد و هم برای استقرار خود به ایجاد جو رعب و وحشت درجامعه دامن زنند. و این اعمال خشونت ‏بویژه درآنجائی شدید تر است که گروه های سیاسی رقیب  در پی تحولات بنیادی درجامعه نیستند و از خشم و پتانسیل طبقات محروم ‏که برای آزادی و تحقق خواسته های خود دست به قیام زده اند،  برعلیه گروه سیاسی رقیب  و جابجائی قدرت استفاده می کنند و سعی ‏می کنند با مقصر قلمداد کردن سران و رهبران قبلی، نظام  اقتصادی و اجتماعی حاکم  و ماشین دولتی را از تعرض توده ها، مصون دارند ‏و با تسلط بردستگاه دولتی، منافع اقتصادی خود را تضمین کنند. این اقدامات هم معمولاٌ بدون هیچ قاعده و قانونی انجام می گیرند. هرچه ‏خطر پیشرفت انقلاب و دخالت و مشارکت سیاسی توده های قیام کننده در آینده بیشتر باشد، این اقدامات سبعانه تر بمورد اجرا گذاشته ‏می شوند. در این مراحل خطر بازگشت فقط بهانه است، اعمال خشونت ها برای این انجام می گیرند که قدرت سیاسی جدید نظام ‏اقتصادی و اجتماعی قبلی را  طوری تحویل بگیرد که از ادامه و تعمیق انقلاب مردم  جلوگیری نماید. بویژه درجوامع دیکتاتورزده ای نظیر ‏جامعه ما که مردم از حق آزادی بیان، تشکل و تحزب محروم بوده اند، و نیز طبقات و اقشار مختلف اجتماعی که بصورت احزاب تعین ‏نیافته اند، جنبش های اجتماعی حالتی پوپولیستی بخود می گیرند و زمینه مناسبی برای نشو و نمای رهبران کاریزماتیک فراهم می گردد ‏تا به نام دفاع از منافع توده ها و به پشتوانه حمایت آنها به هرعمل جنایتکارانه ای دست زنند. عملی که خشونت بارتر و شدیدتر و بی ‏پرواتر است. اعمال خشونت آشکار و اعدام بدون محاکمه و بدون برخورداری ازحقوق شهروندی برخی از سران رژیم سابق در اوایل پیروزی ‏قیام هم از این قاعده مستثنی نبوده است. درعین حال نباید فراموش کرد که سلسله پهلوی بیش از پنجاه سال با توسل به سرکوب، ‏شکنجه و زندان واعدام برکشور حکومت کرده بود. در زیر سرنیزه سرکوب دولتی، طبقه ای شکل گرفته بود که به همراه مقربان دربار و ‏دست در دست سرمایه جهانی که در امپریالسم آمریکا  نمودی برجسته تر می یافت، بر هست و نیست بقیه مردم چنگ انداخته بودند. ‏یعنی رژیم شاه هم چون رژیم کنونی با تکیه بر اقلیتی ناچیز از سرمایه داران، تجار  حکومت می کرد. بنابراین در ایران که از دیر باز ‏خواست آزادی و دموکراسی با خواست برابری و عدالت اجتماعی گره خورده است، خواست استقرار آزادیهای سیاسی، عدالت اجتماعی کم ‏ترین ترجمان قیام مردم درسال ٥٧ بود. و بدون تردید این توده بی شکل که در کوچه ها و خیابان ها تظاهرات و اعتراضات مسالمت ‏آمیزشان برعلیه این ستم و سرکوب و استثمار بارها وبارها به خون کشیده شده بود، در مواجه با سران رژیم سابق می توانستند دست به ‏خشونت های بیشتری بزنند و خواستار اعمال خشونت فراتر از آنچه که انجام شد بشوند. و دستگاه خمینی با اعدام تنی چند، به این آتش ‏درونی آب پاشید و در عین حال دستگاه های امنیتی و شخصیت های موثر همان نظام را در سرکوب خود این توده های قیام کننده به ‏کارگرفت.‏
‏ پس ما در این مقطع با یک روانشناسی اجتماعی اعمال خشونت در جامعه و از جمله میان مخالفین حکومت شاه مواجه ایم.‏
با توجه به این زمینه تاریخی و این فضای مملو از تضادهای درهم تنیده بود که هر کس در مقابل رویدادها فکر می کرد، موضع می گرفت ‏و نظر می داد. درمورد کشتار اولیه و بدون محاکمه برخی از مهره های رژیم سابق، البته به استثنای برخی از طرفداران رژیم سلطنتی، همه ‏سکوت کردند و هیچ گروه سیاسی معترض نشد. اما نیروهای چپ و مترقی و من هم بعنوان یکی از فعالین این چپ، خارج از این وضعیت ‏نمی توانستم باشیم و اگر بگویم صراحتاٌ با این اعدامها مخالفت کردم، دروغ گفته ام  و دست به عوامفریبی زده ام. بقول مسلمان ها «ازخدا ‏پنهان نیست از شما چه پنهان»! اگر راست اش را بخواهی من هم بعنوان کسی که اول موافق دستگیری و مجازات آنها به جرم ظلم وستم ‏و کشتارهائی که کرده بودند بودم و یا درچنین موضعی قرارداشتم، اما وقتی عکس اولین اعدامی های رژیم گذشته را در روزنامه دیدم، ‏برعکس تصوری که داشتم خوشحال نشدم و نتوانستم این عمل را قلباٌ تائید کنم. شاید دلیل آن برخوردار نبودن آنها از یک دادگاه صالحه ‏وکیل مدافع و یک محاکمه عادلانه بود. چنین بنظر می رسید که عده ای از این افراد قربانی بی دفاع دستگاه ستم شاهی و طبقه ای شده ‏اند که با ثروت های باد آورده از کشور فرار کرده اند و یا در بیعت با خمینی خود مشوق و عامل این اعدامها و سرکوبهای بعدی هستند. ‏
گرامی یاد،رفیق رضا نعمتی که خود زندانی رژیم شاه بود و بعد ها بدست دژخیمان جمهوری اسلامی اعدام شدپ. روزنامه ای را که عکس ‏و خبر اعدام اولین گروه را چاپ کرده بود، جلوی چشم من گرفت و با خنده و شوخی گفت: دارند تغاص؟؟؟؟؟ پس میدهند، بعد به سراغ ما ‏خواهند آمد. و از من پرسید که نظرت چیست؟ گفتم: رضا؛ این ظلم و ستمی که این ها کرده اند، اگر بدست مردم گرفتار می شدند  با ‏وضعیت فجیع تری به قتل می رسیدند. هرچند که می بایست‎ ‎ازحقوق مساوی در دفاع از خود برخوردار می بودند اما اعمال اینگونه ‏خشونت های کور می تواند دامن بیگناهانی را هم بگیرد. درعین حال  نتیجه خشونت یک درگیری  رود رو و خشونت متقابل است. اما ‏دراینجا  چیز ی که انسان را متاثر می کند و آزار میدهد، اولاٌ این ها دست بسته در دست حاکمین جدید اسیر و بدون محاکمه و ‏برخورداری از حق و حقوقی تیرباران می شوند.  دوماٌ اینها با این رویه که در پیش گرفته اند بیش از این که محاکمه جنایتکاران حاکم ‏گذشته مد نظرشان باشد، در پی ایجاد رعب و وحشت  بمنظور تثبیت موقعیت خودشان هستند و با این حساب حق با شماست و این ‏روش را ادامه خواهند داد.‏
البته این بحث و گفتگو می توانست برای هرکسی پیش بیاید، بدون این که به این نتیجه برسد که باید قاطعانه عاملین این روش را محکوم ‏بکند. و من شخصاٌ مدتها از این دوگانگی بیرون نیامدم. علت آنرا در زیر توضیح می دهم شاید بتوانم به یکی از علل جامعه شناسی و ‏روانشناسی این موضع گیری اشاره کرده باشم. چون برای کسانی که در برج عاج نشسته و از نیروهای چپ و مترقی درآن زمان انتقاد می ‏کنند که در محکومیت این اعدامها سکوت کردند و هیچ نگفتند، نمی گویند که رژیم شاه چه اعمال خشونت باری برعلیه آزادیخواهان و ‏چپ و مردم کارگر و زخمتکش مرتکب شده بود و چگونه خود به بازتولید خشونت و جباریت  در جامعه و در ذهنیت آن دامن زده بود و به ‏این سئوال هم پاسخ نمی دهند که خودشان چرا سکوت کردند و همه می دانند که در این مقطع راست جامعه نه تنها در برابر این جنایات ‏و جنایات بعدی سکوت کرد، بلکه  دست همکاری به این رژیم داد و پر و بال آنرا گرفت تا به ولایت فقیه صعود کند. سازمان های حقوق ‏بشر و دولت های باصطلاح دموکرات هم یا کاملاٌ سکوت کردند و یا اعتراض موثری را در جلوگیری از این اعدامها  سازمان ندادند.‏
حالا منی که مثل هزاران هزار نفر دیگر در سلسله پهلوی بهترین عزیزانش  به خاطر آزادیخواهی به چوبه دار و تیرباران سپرده شده اند و ‏از کودکی در فقر وفلاکت زیسته، شاهد سرکوب شکنجه و اعدام انسانهائی بوده که جرمشان حمایت و دفاع از آزادی و حق و حقوق همین ‏محرومان بود، کسی که شاهد به گلوله بسته شدن تظاهرات مسالمت آمیز مردم، کشتار زندانیان سیاسی، ممنوعیت تشکل، تحزب، آزادی ‏بیان و اندیشه بوده و جز فرمان های خدایگان شاهنشاه آریامهر، شاهد رعایت هیچ قانون و حقوق شهروندی نبوده...  و برای برانداخته ‏شدن چنین نظام مستبد و ستمگر و استثمارگری مبارزه کرده و..   انتظار موضعی صریح در باره مخالفت با اعدام برخی از مهره های رژیم ‏سلطنتی انتظارمعقولی نمی بود. مخصوصاٌ که هیچ قائده و قانونی هم حاکم نبود که کسی خواستار رعایت حقوق شهروندی آنها بشود. برای ‏کسانی که کمترین آشنائی با تاریخ خونبار کشور دارند، از آفتاب نیمروز هم روشنتر بود که اگر  این سرنگون شدگان فرصت یافته و بر سر ‏قدرت بازگردند، چه دریای خونی راه خواهند انداخت و.. ‏
خوب! درچنین  شرایط انقلابی و در آن روزهای پرجوش و خروش و ترس و دلهره و بیم و امید، و تاثیر یک دوره طولانی استبداد و خفقان ‏که درآن خواندن هر کتاب غیرحکومتی و تجمع هر دسته پنج شش نفره ای با عقوبت زندان و شکنجه و اعدام پاسخ داده می شد، معلوم ‏بود که انسان حقوق پایمال شده، سرکوب شده و استثمار شده،  علیرغم مکنونات قلبی اش حس انتقام و ترس و وحشت از بازگشت ارتجاع ‏بر او غلبه کند، اگر بر چنین اعمالی صحه نمی گذارد، و اگر آنرا تشویق و ترغیب نمی کند، حداقل خاموشی پیشه کند. تناقض من و امثال ‏من هم ناشی از همین زمینه تاریخی عینی و طبقاتی بود. از یک طرف عملکرد این رژیم قهار و طبقه ای که از برکت سرنیزه آن در میان ‏خون و رنج توده های زخمتکش مردم برای خودشان بهشت برین ساخته بودند و نشان داده بودند که بدون قهر و خشونت حاضر نیستند ‏یک سرسوزن از موضع خود پائین بیایند و از سوی دیگر آن آرمانهای انسانی که آزادگی، عدالت اجتماعی و مهر و عطوفت را در قلب ‏هرانسان کمونیست و چپ نهادیه کرده و بر او عیب و ایراد کار را گوشزد می کند. و این روال در درون هر انسان متاثر از روابط  اجتماعی، ‏راه پر پیچ وخم و پرفراز و نشیب کامل شدن را می پیماید. کما اینکه این سیر و سلوک‎ ‎فکر در عالم هستی و در روند مبارزه طبقاتی ای ‏که هم اکنون نیز جریان دارد، من و امثال مرا  به این نتیجه می رساند که  در آن موقع این افراد برغم اینکه دستانشان تا مرفق به خون ‏مردم آغشته بود، اما می بایست  از این حق برخوردارمی شدند که در دادگاه های صالحه محاکمه شده و امکان دفاع از خود را می یافتند و ‏من از سالها قبل بر این باورشدم که اساساٌ اعدام و قتل نفس باید از قوانین جامعه لغو شود و این باور را سالها قبل بصورت بندی از برنامه ‏به نشست عالی سازمانی که عضوش هستم پیش نهاد کردم و به تصویب رسید. و در این سالها آنچه که در توانمان بوده علیه برانداختن ‏ظلم و ستم از جمله برای برانداختن قانون وحشیانه اعدام مبارزه کرده و خواهم کرد. نه تنها برعلیه حاکمیتی که مجری چنین قوانینی ‏است بلکه همچنین برعلیه آن طبقه اجتماعی و نظم ستمگرانه و استثمارگرانه ای که پشت سر چنین حاکمیت ارتجاعی سنگر گرفته است ‏‏. فی الواقع باز هم این چپ به مفهوم کمونیست ها و سوسیالیست ها  بوده و هستند که برای اولین بار در ایران خواست لغو اعدام را بمثابه ‏یکی از خواست های انسانی طرح و برای  ارزش کردن آن در جامعه و حذف آن از قوانین جامعه و مذموم دانستن آن در ذهنیت جامعه، ‏مبارزه می کنند.‏
اما بعد از این اعدامهای اولیه درحالیکه جنبش چپ منهای اکثریت و توده (که آنها هم بعد ها بهای  توهم و خوش خدمتی خود را ‏پرداختند) درمقابل یورش ائتلاف جدید به آزادی های سیاسی و بقول شما مصادره انقلاب  ایستاد و در صف مقدم مبارزه  علیه سرکوب  و ‏استبداد و جباریت می رزمید. در حالیکه تمام تلاش چپ درعین ایستادگی در مقابل تهاجم افسارگسیخته حاکمان جدید، جستجو برای ‏یافتن آلترناتیوی بود که بیان واقعی منافع کارگران و دهقانان و اقشار و طبقات زحمتکش  باشد و درحالی که تلاش می کرد  تشکل های ‏بوجود آمده کارگری، دانشجوئی و روشنفکران و زنان و جوانان را تقویت وگسترش دهد و برای ارتقای کرامت انسانی، آزادی و برابری ‏جانفشانی می کرد، ائتلاف روحانیت بنیادگرا با صاحبان ثروت درجهت عکس تکامل می افتند. در جهت سرکوب آزادیهای سیاسی، تشکل ‏های مستقل کارگری، دانشجوئی، زنان، معلمان روشنفکران ملیت های تحت ستم، بطورکلی مهار انقلاب که کمترین دست آوردش می ‏بایست حد اقل به استقرار اهداف آرمان های آزادیخواهانه دوران مشروطیت می انجامید . ‏
بعد از اعدام های اولیه، نوک تیز حملات و سرکوبگریهای این ائتلاف روی نیروی اجتماعی چپ جامعه و سازمان ها و تشکل های مدافع ‏منافع آنها متمرکز شد. که از آزادی های سیاسی، حق تشکل، بیان و آزادی اندیشه، و حق کارگران و زحمتکشان وو.. دفاع می کردند. تا ‏سرکوب ها و اعدام های سالهای شصت که شما به عنوان مرحله دوم اعدام ها، از آن یاد کرده اید. سازمانهای سیاسی چپ، تشکل های ‏مستقل کارگری، دانشجوئی، دانش آموزی، زنان، ملیت ها و..... همه مورد یورش و سرکوب قرارگرفتند. چیزی که به اعتبار مقابله با آن، ‏قدرت های بزرگ سرمایه داری برای رهبری خمینی و حکومت مذهبی آن قبلاٌ جواز صادر کرده بودند. این روند سرکوبگرانه از همان ابتدا ‏یعنی اعدام مهره های رژیم سلطنتی، چه مورد مخالفت چپ قرارمی گرفت وچه نمی گرفت (که من معتقدم جریان چپ می بایست با این ‏اعدامها مخالف می کرد) اما تغییری در رویه حاکمان جدید ایجاد نمی شد. زیرا قرار بود انقلاب مصادره شود و این جز از طریق تغییر توازن ‏قوا و یک درگیری خونین با آنهائی که مقاومت می کردند و خواهان حفظ و گسترش آزادی ها و تداوم انقلاب بودند ممکن نمی شد. در ‏اعمال این سرکوبگری و جباریت هر چند که ماشین دولتی رژیم سلطنتی به کار گرفته شد و جماعت حاشیه نشین و بخشی از لومپن ‏پرلتاریا سازمان یافته  به خدمت گرفته شدند، اما متحدین اصلی دستگاه روحانیت که از طریق تداوم این خشونت ها  منافع آتی خود را ‏تضمین شده می یافتند و به هیچ عنوان خواهان تعمیق انقلاب و یا حداقل حفظ دست آوردهای آن نبودند و بقول بازرگان «باران خواسته ‏بودند سیل آمده بود» عبارت بودند از بازرگانان، بازار، سهامداران شرکت ها و کارخانه ها، کارمندان بلند پایه دولت کارکنان مسئول و ‏مدیران شرکت های خصوصی دارای سهم و بدون سهم، مدیران شرکت های دولتی  و واحد های پخش و توریع  وفروش کالاهای مصرفی  ‏و فروشگاه های بخش خصوصی و دولتی و همراه با گروه های  جدید صاحب منافع  وابسته به روحانیت و بازار و غیره. که اُس و اساس  ‏اعمال  سرکوبگری ها  و اعدام ها، قتل عام ها و جباریت ناشی از شکست قیام 57 را سازمان دادند و یا از آن حمایت کردند و از قبل هشت ‏سال جنگ و ویرانی با بیش از یک میلیون کشته سودهای کلانی به جیب زدند و بعد از جنگ، قتل عام زندانیان سیاسی درسال 67 را ‏سازمان دادند، صدها هزارنفر را جلای وطن کردند تا زمینه را برای یک دوره طولانی از غارت و چپاول زیر سرنیزه این حاکمیت سیاه ‏مذهبی هموار سازند .‏
‏ اینکه این کشتار ها برمبنای  فرمان خمینی، در بیدادگاه های یک دقیقه ای و برپایه ارتجاعی ترین قوانین وسنت های مذهبی و تفتیش ‏عقاید انجام گرفت، دستان خون آلود طبقه حاکم را پنهان نمی کند و در مضمون طبقاتی و ماهیت اصلی اعمال این سرکوب ها تغییری ‏ایجاد نمی کند. این که دراین بیست و هفت سال تغییرات زیادی در ترکیب طبقه دارای جامعه ما بوجود آمده و جای برخی از مهره های ‏اصلی  ساختار اقتصادی دوران گذشته را کسان دیگری گرفته اند و بخش بزرگی از روحانیت و وابستگان به آنها اهرم های اقتصادی را ‏بدست گرفته اند  و صحبت از آقازاده هائی است که بر اقتصاد کشور چنگ انداخته وخون مردم را به شیشه کرده اند، نیز در ماهیت  طبقه ‏حاکم و اعمال سرکوبگرانه آن تحت یک نظام مذهبی تغییری ایجاد نمی کند. اگر استثناها را کنار بگذاریم، بورژوازی ایران با تمام حشو و ‏زواید و شاخ وبرگها یش از بدو تکوین اش مذهبی بوده و از انقلاب مشروطه به این سوی  درتمام مبارزات و کشمکش های اجتماعی از ‏دخالت مذهب در حکومت دفاع کرده  و  به تقویت  نهادهای مذهبی  یاری رسانده  است . اشاعه این توهم توسط اپوزیسیون بورژوائی  ‏جمهوری اسلامی و برخی از توابین چپ که روزگاری خود را کمونیست می نامیدند که گویا جمهوری اسلامی و پدیده خمینی یک باره از ‏آسمان نازل شده است  و هیچ  پیوندی با بورژوازی ایران ندارد، حتی بنا به تعبیر برخی، با آن ضد است، تنها خلاص کردن این طبقه و ‏اقشار از مشارکت در سرکوبگری ها و مظالم حکومت و خاک پاشیدن بر چشم توده های مردم است، تا  درصورتی که  رژیم ولایت فقیه ‏کارآئی خود را برای صاحبان ثروت در نظام سرمایه داری ایران ازدست داد و رفتنی شد، جایگاه  استبداد دیگری، این بار به زعامت مکلا ها ‏فراهم گردد.‏
بنابراین از اعدام های اولیه انقلاب به این سوی بنا برشواهد انکارناپذیر تاریخی، درحالیکه طبقه حاکم و دولت مذهبی و نمایندگان فکری ‏آن در بازتولید و نهادینه کردن جباریت و..... طی طریق می نمود، این بطور عمده چپ جامعه و نمایندگان سیاسی آنها، چه متشکل و چه ‏منفرد بودند که بر علیه این ستمگری مبارزه کردند. برای آزادیهای سیاسی، حق تشکل، تجمع، تحزب، آزادی بیان واندیشه، آزادی زندانیان ‏سیاسی و لغو حکم اعدام  و در دفاع از حقوق کارگران، زنان، کودکان و.... جنگیدند و تلاش کردند تا این ایده ها در میان مردم به ارزش ‏های اجتماعی و انسانی فراروید و به خاطر همین خواست های انسانی بوده و هست که زندان، شکنجه و اعدام، آورگی و...... را به جان ‏خریدند .‏
طبیعتاٌ انعکاس این روند طولانی تاثیرات خودش را در طرز تفکر و عملکرد  انسانها برجای می گذارد. همانطور که روند این مبارزات و ‏کشمکش های طبقاتی جباریت را در میان صاحبان قدرت و ثروت نهادینه کرد، چپ جامعه را در  نهادینه کردن و محترم شمردن بیشتر ‏آزادیهای سیاسی، آزادی بیان و اندیشه، حفظ حقوق و کرامت انسانی و لغو زندان و شکنجه و اعدام، استوارترکرد. من نیز بعنوان عضوی از ‏این چپ،  اگر چه بنا به دلایلی که مختصراٌ ذکرکردم دراعدام های برخی از مهره های رژیم سابق از موضع روشنی برخوردارنشدم، معهذا ‏خیلی زود  خودم را بعنوان یک کارگر کمونیست از تاثیرات ناشی از سال ها دیکتاتوری و خفقان و توهمات جنبش عمومی ناشی ار آن  ‏خلاص کردم و به این نتیجه رسیدم که  مجموعه اعمال سرکوبگرانه ازجمله صدور حکم اعدام  بمثابه یکی از شنیع ترین  اقدام برعلیه ‏انسان، همانا از دست کسانی بر می آید و به نفع اقشار و طبقاتی است که  از کار و تلاش و استثمار دیگران، ثروت اندوزی می کنند و برای ‏حفظ منافع خود، جز توسل به زور و کشتار و اعدام و ایجاد ترس و وحشت، راه دیگری ندارند؛ و هر وقت که لازم شده این سرکوبگری گاه ‏با توسل به مذهب و حکومت مذهبی، گاه توسط حکومت های نظامی و یا دولت های لائیک و یا با توسل به جنگ و کشتار انجام می گیرد. ‏بنا براین اگر ما برای پیروزی کارگران و زحمت کشان، یعنی حاکمیت اکثریت جامعه برسرنوشت خود، مبارزه می کنیم و اگر قرار است ‏سوسیالیسم  بر پایه حاکم بودن کارگران و زحمتکشان برسرنوشت خود برقرارشود و آزادیهای سیاسی و بیان و اندیشه و.... تظمین شده ‏باشد، اگر ما برای جامعه ای مبارزه می کنیم که در آن از مالکیت بورژوائی برابزار تولید، کارمزدی و استثمار انسان از انسان خبری ‏نیست......، آنگاه در این جامعه شکنجه و اعدام نباید محلی از اعراب داشته باشد . ‏
این جواب من است به سئوالات شما، اما دوست عزیز! امروز من و بخش بزرگی از چپ و کمونیست ها در موقعیتی قرارگرفته ایم که بعد ‏ازسالها بتوانیم تجربیات خود را جمعبندی کنیم، از اشتباهات خود یاد کرده و بیاموزیم. ازجمله خواهان  لغو مجازات اعدام  شویم. ‏
اما آیا‎ ‎پدران و مادران، همسران و فرزندان و خانواده انسانهائی که در زندانها و سیاه چالهای رژیم  شکنجه  شدند، زنان و دخترانی که به ‏شنیع ترین وضعی با آنها رفتارشده، آزادی خواهانی که در بیدادگاه های یک دقیقه ای محاکمه و تیرباران شدند و یا به فرمان خمینی ‏حکم قتل عام آنها صادر و در گورهای بی نام نشان دفن شدند، کارگران و کارمندان و زحمت کشانی که  در نتیجه اشتهای سیری ناپذیر ‏مافیای قدرت و ثروت  به فقر و فلاکت نشسته اند و مبارزات شان با سرکوب و زندان پاسخ داده شده، از آزادی سیاسی و از حق تشکل و ‏تحزب محرومند، ماه ها حقوق شان پرداخت نمی شود، دسته دسته اخراج می شوند، برای  قوت لایموت خود ناچار از فروش اعضای بدن و ‏جگرگوشه گان شان هستند، ناهنجاریهای اجتماعی و اعتیاد و فحشا جوانان شان را به کام مرگ کشانده است، زنان ودخترانی که  بدترین ‏تبعیض ها در موردشان روا داشته میشود و گروه گروه در بازار سرمایه  به بردگی جنسی کشیده می شوند، جوانان و دانشجویان، ‏نویسندگان و روشنفکران که ازآزادی بیان و تشکل محرومند و به جرم اظهار عقیده به زندان و شکنجه واعدام محکوم می شوند؛ و ‏بطورکلی مردمانی که بیش از صد سال مبارزه آزادی خواهانه و قیام های پی درپی  شان بوسیله دارندگان ثروت و قدرت این جامعه و ‏متحدین خارجی آنها با خشونت تمام  سرکوب شده است و...... آیا قادراند برآتش خشم و انزجار خود نسبت به طبقه حاکم و دولت مذهبی ‏آن آب سرد بپاشند؟
آیا خشم وانزجار خود را ازنظامی که چنین جهنمی را برای آنها برپا کرده است فروخواهند خورد؟ آیا مقابله طبقه حاکم و تداوم ‏سرکوبگریهای آن، خشم و نفرت توده های مردم را بازهم فزونی نخواهد بخشید؟ و سرانجام در مبارزه برای سرنگونی یک چنین رژیمی، آیا ‏کارگران و توده های مردم، نمایندگان فکری و سیاسی آنها تجربیات گذشته را نصب العین خود قرار داده و قادر خواهند بود خود را متحد ‏و متشکل کرده  و در نبردی سرنوشت ساز، استبداد، خودکامگی  و ستم و استثمار و زور و سرکوب را به زباله دانی تاریخ بفرستند، تا شاهد ‏خشک شدن تدریجی ریشه های جباریت و شکنجه و اعدام درجامعه شویم؟ یا بار دیگرترس و توهم بر آنها غلبه خواهد کرد و بار دیگر ‏فریب مصلحین اجتماعی را خورده و گرفتار عقوبتی سخت تر خواهند شد؟
اگرچنین شود، آنگاه  باید از زندان تا تبعید، ازخاوران تا کُردستان، از شمال تا جنوب و از مشرق تا مغرب این مرزوبوم شمع افروخت و به ‏حال این ملت گریه کرد. مباد آن روز.‏

‏  مهر ماه 1384 ‏

‏  ‏