مطالعه سه سوال طرح شده و توجه به توضيحات ضميمه آنها، مقدمتاٌ اشاره به نکاتی را ضروری می‌کند.‏
اولا: مرحله‌بندی‌ای که راهنمای تهيه و طرح اين سوالات قرار گرفته از دقت تاريخی برخوردار نيست. از اين مرحله‌بندی چنين ‏استنباط می‌شود که سردمداران جمهوری اسلامی در آن "دوران" که تازه بر اريکه  قدرت قرار گرفته بودند ابتدا صرفا به کشتن ‏‏"سردمداران و بلندپايگان رژيم ساقط شده" پرداخته و پس از مدتی در سال 60 حمله به "سازمان‌های سياسی مخالف" را سازمان ‏داده‌اند. در حاليکه در واقعيت در همان "دوران" که به‌طور تأسف‌باری "بهار آزادی" خوانده می‌شد و به تأکيد شما "ضيافت‌های ‏مرگ شبانه" در "مدرسه علوی" بر پا بود، يورش وحشيانه رژيم تازه‌به‌قدرت‌رسيده به خلق کرد، نوروز مردم سنندج را خونين ‏ساخت. فکر نمی‌کنم نيازی به يادآوری باشد که اين روند از همان ماه‌های اول استقرار رژيم جديد با پايمال‌نمودن مطالبات و ‏مبارزات کارگران بيکار، يورش به خلق عرب، حمله به صيادان بندر انزلی، سرکوب خلق ترکمن، اعلام جهاد به خلق کرد، تعرض ‏وحشيانه به دانشگاه‌ها تحت عنوان مضحک "انقلاب فرهنگی"، تحميل حجاب اجباری به زنان و... ادامه يافت. يعنی در فاصله بهمن ‏‏57 تا يورش سراسری سال 60 قداره‌بندان رژيم دار و شکنجه جمهوری اسلامی روزی نبوده که خون مخالف، معترض، مبارز و يا ‏کمونيست رزمنده‌ای را به خاک اين سرزمين نريخته و بر سر اجساد جانباختگان مردم ما "ضيافت"های جلادانه بر پا نکرده باشند.‏

ثانيا: از آنجا که چه برای توصيف اعدام تعدادی از "بلندپايگان" سلطنت پهلوی و چه اعدام وسيع نيروهای "سازمان‌های سياسی ‏مخالف" در اوائل دهه 60 و چه قتل‌عام فجيع زندانيان سياسی در سال 67 از يک کلمه يعنی "کشتار" استفاده شده است، ممکن ‏است چنين القا شود که نوعی يکسانی و تساوی در چگونگی برخورد جمهوری اسلامی با اين نيروهای ماهيتاٌ متضاد وجود داشته، از ‏اين رو ضروری است تأکيد کنم که اتفاقا چگونگی برخورد جمهوری اسلامی با بقايای "رژيم ساقط شده" به هيچ وجه در حد و ‏شکلی نبود که اين رژيم جنايتکار از همان ابتدا با توده‌های ستمديده، نيروهای مردمی مخالف و سازمان‌های انقلابی روا داشت. ‏برعکس هرچقدر مصالح "اسلام عزيز" قتل و شکنجه و تعزير اينها را بطور اشد مطالبه می‌کرد در مورد سلطنت طلبان "رأفت ‏اسلامی" راهنمای عمل بود.‏

ثالثا: اينکه بگوئيم (آنهم پس از گذشت اين همه سال و اين همه تجارب عينی موجود) که "اين احکام بی‌سابقه" در "دوران خود" با ‏‏"سکوت" "جنبش ترقی‌خواهانه و در رأس آن چپ" همراه بود واقعيت را بدرستی منعکس نکرده‌ايم. چون بحث به هيچ وجه بر سر ‏‏"سکوت" نيروهای ترقی‌خواه و "چپ" نبوده و نيست. واقعيت اين است که تعداد مشخصی  از سازمان‌های سياسی در آن دوران ‏سياست "همکاری" با جمهوری اسلامی را در پيش گرفته بودند و بعدها برخی از آنها حتی در سرکوب توده‌ها همدست رژيم ‏جمهوری اسلامی شدند. بنابراين، موضوع "سکوت" مطرح نبود، مسئله هم‌آوازی و همکاری با دشمن جنايتکاری بود که اين ‏جريانات واقعا "راست" با توجه به تعينات سياسی خود هر يک به شکلی آنرا توجيه می‌کردند و به اين وسيله پايه‌های يک استبداد ‏سياه تازه‌به‌قدرت‌رسيده را تحکيم می‌نمودند. اين توضيحات که در نگاه اول ممکن است توضيح واضحات به نظر برسد از اين زاويه ‏ضروری است که اين روزها همان تفکراتی که در آن "دوران" سرنوشت‌ساز در جهت تحکيم پايه‌های ديکتاتوری لجام‌گسيخته حاکم ‏کوشيدند امروز در لباس ديگری درست در حال اجرای همان وظيفه البته با توجه به "نيازهای زمان" هستند و جالب است که در ‏اين ميان کمونيست‌ها (يا بقول امروزی‌ها "چپ"ها) هم حکايت مرغ عزا و عروسی را پيدا کرده‌اند که به هر بهانه‌ای بايد "دراز"شان ‏کرد!! وگرنه در طول اين پروسه طولانی همواره کمونيست‌ها يا  "چپ"هائی هم بودند که هم ماهيت ضدمردمی و سرکوبگرانه رژيم ‏جانشين رژيم شاه را از همان ابتدا با صراحت و روشنی فرياد زدند و هم عملکردهای فريبکارانه و در همان حال جنايتکارانه ‏سردمداران جديد را پيگيرانه افشاء و محکوم نموده‌اند که اتفاقا نيروهای "راست" آنها را "چپ‌رو"، "ماوراء چپ" و "آنارشيست" ‏می‌خواندند.‏

در پاسخ به سوالات ياد شده، با در نظر گرفتن آنچه که گفته شد قبل از هرچيز بايد يادآوری کنم که جمهوری اسلامی در بستر ‏اوج‌گيری انقلاب مردم ما برعليه رژيم وابسته به امپرياليسم شاه و جهت کنترل و سرکوب اين انقلاب به قدرت رسيد. اين رژيم از ‏همان آغاز با فريب مردم در جهت تدارک و سازماندهی سرکوب انقلاب حرکت کرد. انقلاب مردم ستمديده‌ای که با جسارت و خشم ‏بپاخاسته بودند تا سلطه امپرياليزم و رژيم دست‌نشانده‌اش را از اين سرزمين پاک ساخته و به آزادی، دمکراسی و جامعه‌ای رها از ‏ستم دست يابند. اما متأسفانه دشمن خود را در همه چهره‌هايش نمی‌شناختند و بدتر از آن، کاملا نمی‌دانستند که بر ويرانه‌های کاخ ‏شاهی چه می‌خواهند بر پا سازند. اين ضعف‌ها به دشمن مردم امکان داد تا با تغيير چهره به مقابله با انقلاب آنها برخيزد. به واقع، ‏جمهوری اسلامی حاصل اين موقعيت بود يعنی حاصل ضعف مردم و ناتوانی‌شان در نابودی سلطه امپرياليزم و نظام سرمايه‌داری ‏وابسته حاکم بر کشور. رژيم جديد که سوار بر موج ناآگاهی توده‌ها با فريب آنها هدايت ماشين دولتی را بدست گرفته بود تا انقلاب ‏را به نام انقلاب سرکوب کند فريبکارانه می‌بايست خود را برآمده از انقلاب جلوه داده و ندای "پيروزی انقلاب" سر دهد. و اين امر ‏بطور طبيعی در گام اول مستلزم مجازات "سردمداران و بلندپايگان رژيم ساقط شده" بود تا ضمن در نظر گرفتن خواست برحق ‏مردم که با تمام وجود از رژيم سلطنت و حاميان و هاديان آن نفرت داشتند به اصطلاح پيروزی انقلاب و واقعی بودن تغيير اوضاع را ‏به آنها نشان دهد. بنابراين، اعدام تعدادی از "بلند پايگان" رژيم ساقط شده نه ناشی از "روحيه انقلابی" حاکمان جديد بود و نه ‏جهت دادخواهی مردم صورت گرفت. علت اعدام سریع آن جنایتکاران نیز علاوه بر فریب مردم جلوگیری از آشکار شدن برخی از ‏اطلاعاتی بود که افشای آنها به صلاح سردمداران تازه روی کار آمده نبود. بجای اينکه "سردمداران و بلند پايگان" رژيم سلطنت و ‏مقاماتی که دست‌شان تا مرفق به خون مردم ما آغشته بود- و بدون همکاری و همياری آنها دربار پهلوی قادر به اعمال ديکتاتوری بر ‏مردم نبود- در دادگاه‌های علنی و مردمی محاکمه و مجازات شوند و اين دادگاه‌ها به وسيله‌ای جهت ارتقاء آگاهی توده‌ها و افشاء ‏هرچه بيشتر جنايات، چپاولگری‌ها، سرسپردگی‌ها و وابستگی‌های رژيم سلطنت تبديل شود تعداد معدودی از "سردمداران و ‏بلندپايگان رژيم ساقط شده" در محاکمات فرمايشی و مخفيانه محکوم و سريعا اعدام شدند تا آبی بر آتش برافروخته خشم مردم ‏پاشيده شود و امکان فريب بيشتر آنها مهيا گردد.‏

از آنجا که اين روزها برخی از نيروهای تازه"دمکرات"شده جهت نشان دادن روحيه دمکراتيک خود به دادخواهی از سلطنت‌طلبان ‏برخاسته و از سکوت "چپ" در آن روزها شگفت‌زده شده‌اند!! بايد تأکيد کنم که اولا: مجازات سلطنت‌طلبان جنايتکار خواست برحق ‏مردمی بود که بيش از نيم قرن زير سلطه اين سلطنت وابسته و سرکوبگر شاهد به‌صلابه‌کشيده‌شدن فرزندان آزادی‌خواه‌شان و ‏سرکوب مطالبات برحق‌شان بودند. ثانيا: جمهوری اسلامی به مثابه جانشين خلف سلطنت منحوس پهلوی به هيچ وجه به اين ‏خواست برحق پاسخ نداد و برعکس "مقامات" رژيم سابق را جهت رتق و فتق امور خود بخدمت گرفت و کار به آنجا کشيد که در ‏دوران نخست‌وزيری مهندس بازرگان ساواکی‌ها در مقابل دفتر نخست‌وزيری تظاهرات کرده و خواهان دريافت حقوق‌های عقب‌افتاده ‏خود شدند!! و البته اين امر زياد هم عجيب نبود. چون وقتيکه مردم قادر به سرنگونی نظام اقتصادی‌اجتماعی حاکم نشوند بطور ‏طبيعی ماشين دولتی حاضر و آماده دست‌پخت شاهان وابسته از دسته‌ای به دسته ديگر منتقل شده و در خدمت سرکوب مردم ‏دوباره بکار گرفته می‌شود و ديگر مهم نيست که تازه‌به‌قدرت‌رسيدگان با ريختن "آب توبه" آنرا غسل تعميد داده و اسلامی‌اش ‏کنند!!‏

واضح است که عليرغم اسلامی‌شدن ماشين سرکوب به ارث‌رسيده از سلطنت پهلوی نمی‌شد فورا آنرا بطور سراسری برعليه انقلاب ‏بکار گرفت، چرا که ابتدا لازم بود تأثيرات انقلاب مردم بر اين دستگاه جهنمی را از آن زدود و افراد روحيه‌باخته‌اش را با لمپن‌های ‏ريش‌رهاکرده‌ای جايگزين نمود که جهت کشتن و "نيمه‌کش را تمام‌کش"کردن عزيزان مردم ترديدی به خود راه نمی‌دادند. اين امر ‏به زمان نياز داشت تا با تدارک و سازماندهی جديد، يورش سراسری به جنبش انقلابی مردم سازمان يابد و متأسفانه مماشات‌ها، ‏سازشکاری‌ها و خيانت‌های برخی نيروهای مدعی آزادی‌خواهی اين فرصت را به رژيم جديد داد و جمهوری اسلامی در تابستان سال ‏‏60 هجوم سراسری و سيستماتيک خود را آغاز نمود. تا سال 60 سياست رژيم، پيشبرد نبردهای پراکنده در اينجا و آنجا بود تا ‏ضمن آزمايش ماشين سرکوب خود روحيه، توان و آمادگی نيروهای انقلابی را نيز بسنجد اما در تابستان سال 60 جنگ در تمام ‏جبهه‌ها شروع شده بود و در فاصله کوتاهی ديديم که انقلاب که به اندازه ضدانقلاب به امر سازماندهی نيروهای خود نپرداخته بود، ‏انقلاب که به اندازه ضدانقلاب هوشياری به خرج نداده بود از سوی ضدانقلابی که جهت رسيدن به خواست‌های ضدمردمی‌اش قاطع ‏و جسور بود سنگر به سنگر عقب نشست و تقريبا مجبور شد در کردستان که همچون سنگر انقلاب مقابل اين يورش دوام آورده بود ‏متمرکز شود. بنابراين، جنايات جمهوری اسلامی در سال‌های 60 در واقع سرکوب انقلابی بود که گرچه با شکست قيام بهمن از اوج ‏فروافتاده بود اما دامنه و وسعت قابل توجه و نيرو و توان غيرقابل‌انکاری داشت که در شرايط فقدان يک رهبری انقلابی سراسری به ‏هرز می‌رفت. اعدام‌های بی‌پروای سال 60 که تاحدودی در سال 61 و 62  نيز ادامه يافت و نمايش علنی آن همه جنايت و ‏وحشيگری، خود گواه بارزی بود از وسعت و دامنه جنبش انقلابی که دشمن با آگاهی از اين امر به شديدترين و ددمنشانه‌ترين ‏وجهی به سرکوب آن برخاسته بود. در اين دوره رژيم می‌کوشيد با نمايش سبعيت و قاطعيت ضدانقلابی‌اش جوّ رعب و وحشت را بر ‏سراسر جامعه‌ای که به انقلاب برخاسته بود حاکم سازد تا برای مدت‌ها فکر انقلاب از ذهن مردم دور شده و شرايط برای استثمار و ‏چپاول کارگران و زحمتکشان هرچه بيشتر مهيا گردد. به اين ترتيب، اعدام‌های اوائل دهه 60 ضربه مهلکی بود به انقلاب که تا حد ‏زيادی آن را از توان انداخت. اما چند سال بعد هنگامی که رژیم بار دیگر با نشانه‌های برآمد یک جنبش توده‌ای عظیم- بویژه بر ‏بستر مخالفت توده‌ها با ادامه جنگ و عدم امکان تداوم جنگ ارتجاعی ایران و عراق- مواجه شد و خمينی مجبور به سر کشيدن ‏‏"جام زهر" پذيرش آتش‌بس شد، سردمداران حکومت در مقابله با برآمد توده‌ای جدید یورشی دیگر را به جنبش انقلابی مردم ما ‏سازمان دادند که قتل‌عام زندانيان سیاسی در سال 67 جلوه بارز آن بود. با قتل‌عام سال 67 در واقع دشمن تير خلاصی زد به نسلی ‏که به انقلاب برخاسته و شاه شاهان را از اريکه قدرت به زير کشيده بود تا کادرهای با تجربه اين ذخيره‌های بازمانده آن نسل به دار ‏آويخته شده و جنبش انقلابی از نسلی از کادرهای ورزيده خود محروم گردد تا در صورت خيزش‌های جديد مردمی که شرايط ‏سخت زندگی آن را الزام‌آور می‌ساخت امکان مداخله‌گری موثر نيروهای انقلابی از آنها سلب شود.‏

با توجه به آنچه که گفته شد روشن است که وحشيگری‌ها و ددمنشی‌های جمهوری اسلامی برعليه خواست‌ها و مطالبات مردم ما و ‏نابودی کامل نسلی از آزادی‌خواهان، انقلابيون و کمونيست‌های اين سرزمين در دهه 60، جهت سرکوب قطعی انقلاب جائی ويژه در ‏حافظه تاريخی مردم ما کسب نموده که نه امکان فراموشی باقی می‌گذارد و نه امکان گذشت و ناديده گرفتن حمام خونی که ‏سردمداران اين ديکتاتوری لجام‌گسيخته در طول سال‌های سلطه سياه خود جاری نمودند. به همين دليل هم عليرغم تلاش ‏نيروهائی که می‌کوشند جنايات جمهوری اسلامی به فراموشی سپرده شود خواست مجازات امرين و عاملين اين فجايع به يکی از ‏مهمترين مطالبات مردم ستمديده ما تبديل شده که هر سال بويژه در "خاوران"های سراسر ايران فرياد زده می‌شود. مطالبه برحقی ‏که البته جز با سرنگونی انقلابی رژيم ضدمردمی جمهوری اسلامی پاسخ نخواهد يافت. به اميد آن روز!‏