چرا  که آزادی بی‌حصر و استثناء اندیشه ‏و وجدان، آزادی فراگیر اجتماعات،آزادی بدون قیدوشرط تشکل و تحزب باید از مفروضات چنین جامعه‌‌ای باشد. اعمال مجازات اعدام در ‏ارتباط با  مجرمین جرائم عادی نیز نادرست است زیرا اعدام تحت هر شرایطی یک مجازات ضدانسانی است و علاوه بر آن جنایت  را از ‏طریق مرگ جانی نمی‌توان ریشه‌کن ساخت. همین امر در مورد شکنجه نیز مطرح است. شکنجه تحت هر شرایط و به هر بهانه‌ای( به خطر ‏افتادن امنیت ملی،  مبارزه علیه تروریسم، نجات میهن و مذهب، مبارزه با متجاوز، ممانعت از جنایت علیه بشریت ...) اقدامی ضدانسانی و ‏بنابراین محکوم و مطرود است.‏
اما شکنجه، کشتار و اعدام مخالفان سیاسی یکی از روش‌های رژیم‌های استبدادی، تمامیت‌گرا و ضد دمکراتیک برای ابدی ساختن ‏حکومت‌هایشان در سراسر تاریخ بوده است. و تاریخ نشان داده است که حکومت‌های استبدادی ابدی نمانده بلکه یکی پس از دیگری، ‏زودتر یا دیرتر، در برابر شورش‌ها، قیام‌‌ها، انقلابات و یا عوامل دیگر از هم پاشی‏، سقوط کرده‌ و یا خواهند کرد. از سپیده دم تاریخ تا اکنون ‏مبارزه انسان‌های تحت ستم برای‌ آزادی و برابری بلاانقطاع ادامه داشته و تا دست‌یابی بشریت به ملکوت آزادی و برابری ادامه خواهد یافت.‏

اما پاسخ به سوالات شما!‏
در ارتباط با اعدام بلندپایگان رژیم قبلی. رژیم جمهوری اسلامی پس از به قدرت رسیدن و برای تثبیت حاکمیت خود مسـَـولان و ‏بلندپایگان رژیم سلطنتی را به طور ضربتی و بدون محاکمه به جوخه‌های اعدام سپرد. خلخالی این قاضی جانی که در محاکمات چند ‏دقیقه‌ای مخالفان رژیم ولایت فقیه را فوج فوج به جوخه‌های اعدام می‌سپرد تبلور نظام قضائی ولایتی یا بهتر بگوئیم ماشین کشتار جدید ‏فقاهتی بود که خود را بتدریج جایگزین ماشین سرکوب رژیم پهلوی می‌کرد. در حالی که اولا"، مسـُولان رژیم سلطنتی باید به خاطر ‏سرکوب‌ها، اعدام‌ها و جنایات بیشماری که در دوران حکومت پهلوی مرتکب شده بودند در داد‌گاه‌های علنی با حضور هیئت منصفه و ‏طبعا" با برخورداری از حقوق هر متهم (مانند داشتن وکیل مدافع، حق دفاع از خود  و سایر موازین حقوقی عادلانه) محاکمه می‌شدند. این ‏محاکمات می‌توانست به بیداری و خودآگاهی مردم کشورمان یاری رسانده و به پشتوانه‌ای علیه بازگشت و احیاء مجدد استبداد و ‏تمامیت‌گرائی مبدل شود. ثانیا"، با توجه به آن چه که در بالا گفتم شکنجه و اعدام آنها امری ضدبشری  و مغایر با اولیه ترین مبادی و ‏موازین انسانی بود و بنابراین حتی بلندپایگان و تصمیم‌ گیرندگان اصلی رژیم، مسـُولان ساواک و از جمله بازجویان و شکنجه‌گران رژیم ‏گذشته نیز نباید مشمول مجازات اعدام می‌شدند. ‏
سازمان ما در تیر ماه ١٣٥٨ تاسیس شد و بنابراین ما در دوره این اعدام‌ها حضور سازمانی نداشتیم. ولی من یادم است که برخی از ‏سازمان‌ها مثلاً هنگامی که هویدا نخست وزیر دوران شاه توسط خلخالی اعدام شد از طریق دادن اعلامیه اعدام هویدا را تبریک گفتند. اما ‏چندی طول نکشید که خلخالی جنایتکار جوخه‌های اعدام را علیه مبارزان کًرد در کردستان به راه انداخت و روشن شد که رژیم جمهوری ‏اسلامی هیچ اِبائی در سرکوب و حتی نسل‌کشی مخالفان خود ندارد. ‏

کشتارهای سالیان شصت تا شصت‌وچهار
‏ سلسله بحث‌های راه کارگر که پس از انقلاب سال ٥٧‌ منتشر می‌‌شد و تدارک فکری تشکیل سازمان ما بود  از جمله شامل مجموعه ‏کتابهائی بود تحت عنوان «فاشیسم کابوس یا واقعیت؟»! این نوشته‌ها روحانیت را به عنوان نهادی ارتجاعی و مدافع عقب ‌مانده‌ترین اشکال ‏مالکیت تحلیل کرده و مطرح می‌کرد که رژیم برآمده از انقلاب، حاکمیت نهاد روحانیت و بنابراین رژیمی ارتجاعی و ضدانقلابی است که ‏البته بر موج نارضائی توده‌ای و به ویژه تهیدستان شهر و روستا سوار شده و مشخصات یک فاشیسم مذهبی را داراست که لاجرم برای ‏مقابله با درخواست‌هائی که روند انقلاب در دستور جنبش مردمی قرار داده است اقدام به  مهار و سرکوب خواهد کرد و ادامه فضای ‏آزادیهای سیاسی ناشی از انقلاب تنها به تعادل قوا بستگی دارد.‏
مشخصات این فاشیسم مذهبی از همان روزهای اول انقلاب به صورت سرکوب خونین کردستان، ترکمن صحرا، جنبش کارگری، آزادیهای ‏سیاسی (مثلاً بستن روزنامه آیندگان)، سرکوب جنبش زنان و... متجلی شد. این تعادل قوا به دلائل گوناگون که از حوصله این نوشته خارج ‏است به سود رژیم ولایت فقیه به هم خورد و اتفاقاً برای بهم زدن این تعادل قوا به سود خود، رژیم حاکم حلقه سرکوب‌ بیرحمانه خود را ‏هر چه بیشتر تنگ ترکرد. موج بازداشت و اعدام‌های سال‌های شصت تا شصت وچهار وظیفه داشت که این تعادل قوا را به طور قطعی به ‏سود تثبیت رژیم ولایت فقیه به مثابه یک رژیم تمامیت‌گرای مبتنی بر فاشیسم مذهبی بر هم زند. طبیعی بود که ما به مثابه سازمانی که ‏از همان اول رژیم جمهوری اسلامی را یک رژیم ارتجاعی می‌دانستیم آماج این سرکوب قرار گرفتیم. بیشترین کادرها، اعضا و هواداران ‏سازمان ما در این دوره  سرکوب‌  به شهادت رسیده و یا دستگیر و شکنجه و زندانی شدند. این سرکوب دامن نیروهائی همچون حزب توده ‏و اکثریت که مدافع رژیم جمهوری اسلامی بوده و در برابر سرکوب‌های خونین سالیان پس از انقلاب سکوت کرده و یا این سرکوب‌ها را ‏تائید کرده بودند نیز گرفت. از نظر ما این سرکوب‌های خونین که طی آن هزاران فعال سیاسی جان در پای اعتقادات خود نهادند نشانه ‏درجه سبعیت روحانیت حاکم و خصلت فاشیستی رژیم ولایت فقیه بود. ‏

قتل‌عام سال ٦٧‏
قتل‌عام تابستان ٦٧‌ پس از شکست ایران در جنگ ایران و عراق، فرار سربازان از جبهه جنگ، روحیه باختگی ارتش و سپاه، رشد اعترضات ‏مردمی علیه جنگ، انزوای بین‌المللی رژیم و... خلاصه در شرایط به لرزه در آمدن ارکان رژیم به وقوع پیوست. خمینی  با دیدن امکان ‏فروپاشی نظام،  تصمیم گرفت با سرکشیدن جام زهر جنگ را پایان  داده و حکومت فقها را از اضمحلال وفروپاشی نجات دهد. او که برای ‏تثبیت حکومت لرزان فقها به صرافت افتاده بود وجود فعالین سیاسی در زندان‌ها را یک خطر بالقوه ارزیابی کرده و  تصمیم به پاکسازی ‏زندانیان گرفته و حکم قتل‌عام زندانیان سیاسی را به قضات جانی خود ابلاغ کرد. ملاقات‌ها قطع شد. کشتار ها از اوائل مرداد با اعدام ‏مجاهدین شروع و در شهریور به زندانیان چپ و کمونیست در تهران و تمامی شهرستانها گسترش یافت. جلادان رژیم این کشتار را در ‏رازداری و اختفای کامل انجام داده و تلاش می‌کردند که زندانیان دیگر و افکار عمومی در داخل و خارج از کشور از ماجرا اطلاع نداشته ‏باشند تا احیاناً وقفه‌ای در اجرای این طرح جنایتکارانه به وجود نیاید. اسامی بیش از چهار هزار نفر از زندانیان سیاسی که در این قتل‌عام ‏جان خود را از دست داده‌اند تاکنون انتشار یافته است. این قتل‌عام به شیوه قتل‌عام نازی‌ها انجام شد به این معنی که زندانیانی که چند ‏سوال از آنها مطرح می‌شد خود نمی‌دانستند که معنای این پرسش‌ها چیست و همین چند سوال قرار است زندگی آنها را رقم زند. آنها ‏کسانی بودند که حکم خود را دریافت کرده و یا برخی حتی مدت محکومیت‌شان را نیز به پایان رسانده بودند. قتل‌عام تابستان ٦٧ بی‌شک ‏جنایت علیه بشریت است و آمرین و عاملین آن یعنی سران رژیم جمهوری اسلامی و مجریان این قتل‌عام باید به اتهام جنایت علیه بشریت ‏محاکمه شوند.‏
اما موضع سازمان ما چه بود؟ دفترسیاسی سازمان ما در تاریخ پنجم شهریور ١٣٥٧‌با انتشار اعلامیه‌ای درباره کشتار عمومی زندانیان ‏هشدار داد و مطرح ساخت که رژیم جمهوری اسلامی در صد دست زدن به کشتار وسیع زندانیان سیاسی است و از همه سازمان‌ها، احزاب ‏و فعالین سیاسی خواست که با همکاری هم نگذارند که این جنایت ضدبشری به اجراء گذاشته شده و زندانیان سیاسی قتلعام شوند. این ‏زمانی بود که هنوز خبر قتل‌عام به بیرون درز نکرده بود اما بخاطر قطع ملاقات‌ها و تهدیدات رهبران مذهبی رژیم خطر یک نسل‌کشی ‏احساس می‌شد. ما در همان دوره همراه با نیروهای دیگر در خارج از کشور اقدامات اعتراضی نظیر اعتصاب غذا و سایر آکسیونها را برای ‏اعتراض به ادامه کشتار زندانیان سیاسی سازمان دادیم و به موازات درز خبر قتل‌عام‌ها تلاش کردیم که واقعیت این تراژدی ملی به گوش ‏مردم ایران و افکار عمومی جهان برسد.‏
بخشی از زندانیان سیاسی که از زندان‌‌های رژیم جمهوری اسلامی جان سالم به در برده‌ و تن به تبعید اجباری داده‌اند خاطرات‌شان را از ‏زندان‌های رژیم جمهوری اسلامی، شکنجه، اعدام‌ها و نیز قتل‌عام تابستان ٦٧‌ به رشته تحریر درآورد‌ه‌اند. در همانحال در طی این دوره ‏اسامی کسانی که توسط رژیم جمهوری اسلامی اعدام شده‌‌اند نیز هر چه بیشتر تکمیل شده است (اعم از فعالین سازمانی و یا غیرسازمانی) ‏اگر چه باید اذعان کرد که این فهرست هنوز کامل و جامع بودن فاصله دارد. هستند اما بسیاری از زندانیان که اطلاعات گرانبهای خود را به ‏شکل شفاهی یا نوشتاری تدوین نکرده‌اند. این یک وظیفه بزرگ در برابر آنهاست که تا زمانی که هنوزخاطرات تلخ زندان از حافظه آنها ‏پاک نشده آن چه را که بسر آنها و سایر فعالین سیاسی آمده به هر شیوه ممکن و مناسب (شفاهی یا نوشتاری) تدوین کرده و اطلاعات ‏موجود درباره این جنایات کامل‌تر شود. مسلماً هر کدام از این شهادت‌ها دادخواستی علیه رژیم جمهوری است که در حافظه تاریخی مردم ‏کشورمان ثبت می‌شود. ‏
اما خصائل فاشیستی رژیم جمهوری اسلامی تنها به این سه دوره سرکوب ختم نمی‌شود. برای کامل شدن تابلو باید تروریسم دولتی  یعنی ‏ترور سیستماتیک مخالفان در داخل و خارج از کشور، قتلهای زنجیره‌ای، سرکوب جنبش‌های کارگری، دانشجوئی، ملی، زنان و سرکوب ‏خشن فرهنگی را نیز به آن افزود تا ترازنامه سرکوب‌گریهای رژیم حاکم بر ایران که جزئی جدائی‌ناپذیر از سرشت آن است،  تکمیل شود.‏
ا