‏ قتل عام تابستان 67‏

با نگاه به تاریخ میهن خود و مکثی کوتاه بر پدیده ی خشونت با مخالفان سیاسی و عقیدتی، خواهیم دید که  در دوران های مختلف، به کار بردن انواع ‏خشونت: زندان، شکنجه، کُشتار و قتل‌عام جمعی، از ویژه‌گی‌های حکومت‌گران میهنمان، بوده است.

 در این میان، علاوه بر شاهانِ سلسله‌های مختلف، ‏روحانیتِ کاربمزد دربار شاهان، نشان داده‌اند که در دوره های مختلف دوش به دوشِ هم، تجلی و نماد ستمگری و فساد و آدم کُشی بوده اند. تاریخ ‏مذهب  و سیاست در جامعه ی ما از همان آغاز در هم تنیده است. عدم تحمل دگراندیشان، مخالفان سیاسی و عقیدتی، و اعمال خشن ترین و ‏وحشیانه ترین خشونت ها برای کسب و یا حفظ قدرت سیاسی و مذهبی، از ویژگی هایی ست که بر شکوه و عظمت و زیبایی پیکره ی تاریخ ما ‏سنگینی می‌کند. ‏
با مستقر شدن روحانیت شیعه از واخر قرن بیستم بر ایران، این ظلم و ستم و وحشیگری، ابعاد تازه‌تری به خود گرفته است.‏
کشتارهای بزرگ دین سالاران به قدرت رسیده از فردای انقلاب تا کنون، نشان‌گر جنایت این دار و دسته، علیه بشریت است. جمهوری اسلامی ایران از ‏فردای انقلاب مصادره شده ی مردم ایران، کشتار مخالفان سیاسی- عقیدتی خود را آغاز کرد. فراموش نکرده ایم روزهای خون وجنون را. دایره کشتار ‏در محاکمات چند دقیقه ای بدون رعایت حقوق شهروندی، ابتدا و عمدتاً بلند پایگان نظام ستم شاهی را هدف داشت؛ چندی بعد به اقلیت های دینی، ‏قومی و ملی [کُردستان و ترکمن صحرا] هم تسری یافت. حکم کشتار اما توسط رهبر دینی حکومت وقت و اتوریته مذهبی وی و در توافق کامل با اکثر ‏سردمداران وقت توسط خلخالی و شرکا به فعل در آمد.‏
احکام بی سابقه [اول انقلاب] که علیه بدیهی ترین حقوق دموکراتیک، آزادی، کرامت انسانی و حقوق شهروندی صادر شد، در دوران خود عموماً با ‏سکوت جنبش ترقی خواهانه و در رأس آن جنبش چپ و همراهی بخشی از روشنفکران مواجه گردید. حکومت اسلامی پس از ضیافت های مرگِ شبانه ‏اش در مدرسه علوی در دو فرازِ تاریخی دیگر با وقاحتی کمیاب وفای به عهد کرد و زندانیان سیاسیِ کت بسته در قفس را، اعدام کرد: ‏
در سال 1360، کاربدستان رژیم اسلامی، کشتار بخش وسیعی از مخالفان سیاسیِ کمونیست و مذهبیِ مخالف خود را- در مقابلِ سکوت بخشی دیگر- ‏آغاز کردند.‏
همچنین در تابستان 1367، خمینی به هیئتِ منتخب خود، نیری، اشراقی، رئیسی و پورمحمدی فرمان داد که مسئله ی وجود زندانی سیاسی را با ‏کشتار آن ها حل کنند. این هیئت مرگ، در محاکمات چند دقیقه ای از مرداد تا شهریور 67، نزدیک به 5 هزار زندانی سیاسی  را اعدام کردند.  ‏
‏ اینک و در هجدهمین سالروزِ «بمرگِ خود‌آگاهان» تابستان 67، به سراغ تعدادی از رهبران سازمان های سیاسی و دست اندرکاران مسایل اجتماعی- ‏سیاسیِ ایران رفته، نظر و موضع آنان را در باره ی این سه مرحله ی کشتار جویا شده‌ایم.‏
‏1-‏ کشتار سردمداران و بلند پایگان رژیم ستم شاهی در روزهای اول انقلاب‏
‏2-‏ کشتار بخش وسیعی از رهبران، کادرها و هواداران سازمان هایِ سیاسی مخالف  در سال 1360 تا 64‏
‏3-‏ کشتاربزرگ تابستان 1367.‏
نظر و موضع شما در قبال این سه مرحله ی کشتار (در زمان وقوع آن ها و حال)چیست؟
پرویز قلیچ‌خانی