یک شنبه 13 مرداد‏
پرویز جان صبح برای تو نامه نوشته بودم و پیش ‏خودم تصمیم گرفتم که عصر هم بیایم و تمامش ‏کنم الان که آمدم بقیه ی نامه ی صبح را بنویسم ‏یک مرتبه هم،آن را از اول تا آخر خواندم چیز ‏مهمی ننوشته ام یعنی در خواندن این نامه چیزی ‏بر معلومات تو راجع به من اضافه نمی شود. یادم ‏آمد تو برایم نوشته ای از تکرار مکررات خودداری ‏کنم و دیدم که این نامه چیزی جز تکرارِ مکررات ‏نیست. من چه قدر از این که نمی توانم از نوشتن ‏این موضوع های عادی خودداری کنم و برای تو از ‏چیزی سخن بگویم که دیگران نگفته اند، ناراحت ‏هستم. من دنبال سوژه و موضوعی می کردم که ‏بی نظیر باشد و خواندن آن تو را لذت دهد. از ‏همه چیز نوشته بودم از تعزیه خوان هایی که ‏صبح در خانه ی ما معرکه راه انداخته بودند از ‏بحث ها و بالاخره دعواهای خودمان با زن های ‏چادر نمازی. از خواب هایی که می بینم و از افکار ‏همیشگی ام و از مردم و با همه ی این ها که ‏سعی کرده بودم از عشق سخنی نگویم باز هم نامه ‏ام خسته کننده و زشت شده بود آن را به دور ‏ریختم من دنبال چیزی می کردم که کلاً تازه و ‏جالب باشد ولی هرگز جز با حوادث عادی زندگی ‏با چیزهایی که ممکن است صدهزار مرتبه و در ‏صد هزار نقطه ولی فقط در یک روز اتفاق بیفتد ‏با موضوع و حادثه ی دیگری رو به رو نمی شوم.‏
هر چه در اطراف من وجود دارد و هر چه در فکر ‏من می گذرد و برای من اتفاق می افتد با هر که ‏روبه رو می شوم و همه ی سخنانی که از این و ‏آن می شنوم و جواب می گویم همه و همه در ‏سطح عادیات قرار گرفته است.‏
اگر من می توانستم یک قدم به جلو بردارم، اگر ‏من این جرأت و شهامت را داشتم که از میان این ‏محیط از میان این همه چیزهای مبتذل و عادی ‏بگریزم و به آغوش تو پناه آورم و با هم به جایی ‏برویم که از غوغا و جنجال زندگیِ روزانه خبری ‏نباشد، آن وقت بسیار خوشبخت بودم.‏
تو نمی دانی من چه قدر دوست دارم برخلاف ‏مقررات و آداب و رسوم و برخلاف قانون و افکار و ‏عقاید مردم رفتار کنم ولی بندهایی بر پای من ‏هست که مرا محدود می کند. روح من وجود من ‏و اعمال من در چهار دیواری قوانین سست و بی ‏معنی اجتماعی محبوس مانده و من پیوسته فکر ‏می کنم که هر طور شده باید یک قدم از سطح ‏عادیات بالاتر بگذارم. من این زندگیِ خسته کننده ‏و پر از قید و بند را دوست ندارم.‏
تو لابد با فلسفه ی (اکزیستانسیالیست)ها آشنا ‏هستی این ها یک دسته ی جدیدی هستند که ‏عقیده دارند هیچ چیز بدی در دنیا وجود ندارد. ‏هیچ چیز بد نیست و روی همین عقیده هر کار ‏که می خواهند می کنند حتی لخت در خیابان ها ‏می کردند زیرا هیچ بدی وجود ندارد پسرها لباس ‏دخترها را می پوشند و مثل آن ها آرایش می ‏کنند. دخترها اعمال مردها را انجام می دهند و ‏زندگی آن ها پر است از عجایب... تو فکر می کنی ‏این زندگی لذیز و زیبا نیست؟
ولی البته بدی هایی هم دارد یعنی آن ها به ‏اصول اخلاق و شرافت پشت پا زده اند و چه بسیار ‏دیده شده است که یک زن در آن واحد 3 معشوق ‏داشته و از رفاقت با برادر خود هم بیمی نداشته... ‏البته در مکتب اگزیستانسیالیست ها دیگر نگفته ‏اند که با برادر خود رفیق شوید ولی این مردم ‏محروم، این دخترها و پسرهایی که بهترین دوران ‏عمرشان را با محرومیت و ناکامی به سر آورده اند ‏اکنون که پناهگاهی یافته اند با همه ی احساسات ‏خشمگین و کینه های وحشیانه ی خود سعی می ‏کنند از قوانین اجتماعی انتقام بگیرند و اعمال آن ‏ها اغلب نتیجه ی یک عمر محرومیت است.‏
پیروان این مکتب اکنون به طوری در اعمال ‏خود پیشرفت کرده اند که سروصدای «ژان پل ‏سارتر» رهبر و مؤسس مکتب جدید در آمده و ‏فریاد زده است که شما راه افراط می پیمایید.‏
من به این چیزها کاری ندارم من فقط برای این ‏زندگی، آن ها را پر هیجان و دوست داشتنی می ‏دانم که آن ها توانسته اند یک  باره قیودات و ‏بندهای اجتماع را پاره کنند و از این زندان مهیب ‏بگریزند و در راهی قدم بگذارند که کاملاً عجیب و ‏غیر عادی است و تا به حال کسی جرئت و ‏شهامت رفتن در آن راه را نداشته در این تهران ‏خودمان هم اگزیستانسیالیست ها ظهور کرده اند ‏و گویا مجمعی هم تشکیل داده اند. من این ‏موضوع را از یک نفر شنیدم و به حقیقتش ایمان ‏ندارم این بهترین طریق زندگی کردن است ولی ‏افسوس که در میان این قوم آزاده عصمت و ‏طهارت معنی و مفهومی ندارد و به قول یک نفر ‏اصول بورژوازی در باره ی زن رعایت نمی شود.‏
من نمی دانم تو در این باره چه فکر می کنی ‏ولی من همیشه دوستدار یک زندگی عجیب و ‏پرحادثه بوده ام شاید خنده ات بگرد اکر بگویم ‏من دلم می خواهد پیاده دور دنیا بگردم. من دلم ‏می خواهد توی خیابان ها مثل بچه ها برقصم ‏بخندم فریاد بزنم. من دلم می خواهد کاری کنم ‏که نقض قانون باشد.‏
شاید بگویی طبیعت متمایل به گناهی دارم ولی ‏این طور نیست من از این که کاری عجیب بکنم ‏لذت می برم.‏
من دلم می خواهد این لفظ (باید) از زندگی دور ‏شود. باید این کار را بکنی، باید این طور لباس ‏پوشید، باید این طور راه رفت، باید این طور حرف ‏زد، باید این طور خندید، آه همه اش باید همه ‏اش سلب آزادی و محدودیت چرا باید، می دانم ‏که به من جواب خواهند داد زیرا قوانین اجتماع ‏اجازه نمی دهد طور دیگری رفتار کنی. اگر ‏بخواهی برخلاف دیگران رفتار کنی، دیوانه و ‏احیاناً جلف و سبکسر خطاب خواهی شد. من نمی ‏فهمم این قوانین را چه کسی وضع کرده، کدام ‏دیوانه ای بشر را به این زندگیِ تلخ و پر از رنج، ‏محکوم کرده.‏
من تا به حال از این چیزها برای تو سخنی ‏نگفته بودم ولی تو خودت باید فهمیده باشی زیرا ‏من همان طور که دیوانه ی عشق وحشیانه، عشق ‏عجیب و غیر عادیِ خالی از نوازش و پر از خشونت ‏هستم، همان طور هم دیوانه ی زندگی آزاد و ‏بدون دغدغه هستم. من دلم می خواهد با تو ‏چنین زندگی داشته باشم و فقط حاضرم اوامر تو ‏را اطاعت کنم نه قوانین اجتماع را.‏
یک زندگی عجیب پر از حوادث،پر از هیجان ‏مثل زندگی قهرمان ها مثل زندگی آن ها که به ‏قعر جنگل های افریقا می روند. تو فکر کن در هر ‏قدم که بر می دارند چه قدر ترس، چه قدر ‏هیجان، چه قدر کنجکاوی و چه قدر لذت به ‏قلبشان راه می یابد. من هم دوست دارم در هر ‏قدم زندگی دچار چنین حالاتی شوم تو نمی دانی ‏من چه فکرها می کنم چه خیال ها می بافم ‏خودم هم از دست این افکار خسته می شوم. ‏گاهی اوقات خودم خودم را مسخره می کنم و ‏وقتی می بینم این قدرت را ندارم تا افکارم را اجرا ‏کنم احساس می کنم که پست و کوچک شده ام.‏
برای من بنویس ببینم آیا من حق دارم این طور ‏فکر کنم، آیا افکار من صحیح است بد نیست ‏گناهکارانه نیست، آیا تو آن ها می پسندی؛ من ‏می دانم که تو به عکس من، طرفدار یک زندگی ‏آرام هستی ولی می توانم بگویم که تو از این که ‏مجبوری از اجتماع و محیط اطاعت کنی و پیروی ‏کنی ناراحت هستی.‏
پرویز جان خیلی مزخرف نوشتم خداحافظ تو، ‏امیدوارم حالت حتی بعد از خواندن این نامه هم ‏خوب خوب باشد.‏
                                                                             ‏تو را می بوسم     ‏فروغ