محمد حقوقی
‏[...] ‏
‏[فروغ فرخزاد] هرگز دایره ای به گرد چشم ‏اندازهای خود نکشید. بلکه از جایی حرکت کرد ‏که گویی آغاز خیابانی بی انتهاست. و حرکت ‏حرکت طولی است، حرکت بر روی خطی که پُر از ‏چاه های عمیق است. که هر لحظه باید تا اعماق ‏آن رفت و برگشت و هم چنان بر روی خط به ‏حرکت ادامه داد. [...]‏
‏                      (برگرفته از: شعر و شاعران، تهران 1368)‏

فریدون رهنما
‏ [...] و راز بزرگ او، اهمیت کار و وجودش، توقف ‏نکردن بود‏
‏[...] شعر او همیشه در جهت یک نیاز به تبادل ‏بود و این نیاز از دلبستگی اش به همه ی جلوه ‏های هستی سرچشمه می گرفت.‏
‏[...] به شگفت می آیم هربار که به پسین گفت و ‏گویمان می اندیشم، برایش سخت بود بپذیرد ‏زندگی هم چون شعر تواند بود، تفاوت فقط در آن ‏خواهد بود که شعر با واحد واژه گفته می شود و ‏زندگی با واحد زمان.‏
طرح ناتمام، (برگرفته از: پوران فرخزاد، کسی که مثل هیچ ‏کس نیست، تهران 1380)‏

احمد شاملو
‏[...] فروغ، تا آن حدی که من می شناسم و به من ‏اجازه می دهد که قضاوت کنم، در شعرش- هم ‏چنان که در زندگی- یک جستجوگر بود. من ‏هرگز در شعر فروغ نرسیدم به آنجایی که ببینم ‏فروغ به یک چیز خاصی رسیده باشد. هم چنان ‏که ظاهراً زندگیش هم همین طور بود. یعنی فروغ ‏چیز معیٌنی را جستجو نمی کرد. در شِعر او حتی ‏خوشبختی یا عشق هم به مثابه چیزی که دنبالش ‏برویم و پیدایش کنیم مطرح نمی شد، او در ‏زندگیش هم هرگز دنبال یک چیز خاص نرفت، ‏خواه به وسیله ی شعر، خواه به وسیله ی فیلم و ‏خواه به وسیله ی هر عامل دیگر. من او را همیشه ‏به این صورت شناختم که رسالت خودش را در ‏حد جستجو کردن، پایان داد.‏
‏[...] فروغ معتقد به روحی در ماورای جسم نمی ‏توانسته باشد و خوشبختی را، شاید خوشبختی ‏های یک کمی جسمی تر را در همین چارچوب ‏زندگی جستجو می کرد و از این لحاظ چقدر واقع ‏بین و حقیقت بین بود و ما این را در شعرش می ‏بینیم. [...]‏
شاعره ای جستجوگر (برگرفته از: فردوسی، شماره ی 848، ‏اول اسفند 1346)‏

محمد علی سپانلو
فروغ فرخزاد را از روی «تولدی دیگر»ش داوری ‏می کنند و این اگر در مورد شعر صدق کند در ‏مورد شاعر مصداق ندارد. او اگر به خاطر پروای ‏فطری اش نسبت به ارزش های عواطف، ساتری از ‏عریانی و بی پروایی به آثار اولیه اش کشیده بود از ‏همانجا آمده است، و تولدش در دورتر قرار دارد. ‏شعرهای متکامل او علی الاطلاق آینده ی همان ‏نمودهای هیجانی آغازند و نیز مستقیماً از چند ‏قطعه کتاب «دیوار» نشأت گرفته اند. و راستی را ‏که برخلاف آن چه وانمود می کنند شاعر فقید ‏ناگهانی خوابنما نشده بود. کتاب ها و یادگارهای ‏او پیش ماست، و اگر یادبودهای ستمگر رفاقت ‏بگذاردمان، او را در وضوح خیره کننده ای می ‏بینیم.... و رد پا و اثرش را در نهضت ادبیات جدید ‏ایرانی.‏
‏ پرنده ای بربام ستاره ای سرگردان(برگرفته از: امیر اسماعیل ‏و ابوالقاسم صدارت، «جاودانه فروغ فرخزاد، تهران 1347) ‏

سیمین بهبهانی
‏[...] دلم می خواهد راجع به او عاطفی صحبت ‏کنم. ضمیر خود را بشکافم:‏
من و فروغ در عرصه ی به شهرت رسیدن، تقریباً ‏همزمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم. او با ‏جسارت حیرت انگیز شعر «گناه» به میدان آمد و ‏من با واقعیت تلخ شعر «نغمه ی روسپی». هر دو ‏تازه کار بودیم. دیگران هم بودند. مثلاً خانم پروین ‏دولت آبادی، که آن روزها، مثل امروز با چاپ و ‏ارائه شعرش مخالفتی نداشت و خانم لعبت والا که ‏امروز خارج از ایران به سر می برد. اما میان من و ‏فروغ رقابتی بود. پنهان نمی کنم، جلساتی بود که ‏من و او و چندین تن شاعر و صاحب ذوق به طور ‏مستمر در آن جلسات شرکت می کردیم؛ اما ‏هرگز میان ما دو تن، دوستی برقرار نمی شد. غالباً ‏از سخنانمان نسبت به هم بوی بی مهری می آمد. ‏شاید بهتر است بگویم: رشک. نگاهمان مهربان ‏نبود. من کمی خویشتن دارتر بودم، اما او عصبی و ‏لجوج و سرسخت بود. هنوز شاید کسانی ‏برخوردهای تند ما را در محافل ادبی به یاد داشته ‏باشند. هر کدام برای خود طرفدارانی دست و پا ‏می کردیم و به عبارتی «لشکر»ی داشتیم! شوری ‏بود و هیجانی، و غالباً در پی آن جنجالی. یکی از ‏جنجال ها بر سر عزل «شراب نور» بود. آن شب ‏غوغایی به پا کردیم.‏
یک شب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که ‏تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه ‏تطور شعرش را دنبال می کردم. گریبان خاطر ‏خود را نمی توانستم از دستش خلاص کنم. شاید ‏او هم همین طور.‏
‏[...] هیچ کس نمی دانست او- شاعری که آن همه ‏نبوغ و استعداد داشت- چگونه زندگی می کرد، ‏چرا آنقدر تندخو و عصبی بود، چرا ماه ها یا هفته ‏ها در به روی خود می بست، دردش چه بود و ‏چگونه می شد از این درد کاست. شاید ابراهیم ‏گلستان و چند تن دیگر توانسته بودند اندکی ‏یاری اش دهند؛ می گویم «شاید».‏
از: «در بارۀ ادب معاصر، گفت و شنود با ناصر حریری، ‏مجموعه ی درباره ی هنر و ادبیات، کتاب سرای بابل، 1368، ‏به نقل از: (یاد بعضی نفرات، تهران 1378)‏

مجید روشنگر
‏[...]‏
خاطره ی دیگری که می خواهم یاد کنم، مربوط ‏می شود به صدو چند نامه و کارت پستالی که ‏فروغ از اروپا برای یکی از دوستانش فرستاده بود. ‏این دوست، پس از مرگ فروغ، کپی تمام آن نامه ‏ها را در اختیار ما گذاشت و خواست که ما آن ‏نامه ها را دچاپ کنیم. من همه ی آن نامه ها را ‏خواندم. نخستین واکنش من این بود که زمان ‏چاپ آن ها اکنون نیست. در آن نامه ها، بیشتر ‏مطالب، در باره ی مسایل زندگی خصوصی فروغ ‏بود. و هم چنین قضاوت های حاد او در باره ی ‏افرادی که هنوز زنده بودند و هنوز زنده هستند. ‏برخی از آن نامه ها از چنان لحنی برخوردار بود ‏که به نظر من- در صورت چاپ آن ها- جیغ همه ‏را در می آورد. نظر من این بود که زمان انتشار ‏این نامه ها باید تا سال های سال به تعویق بیفتد. ‏معهذا برای آن که یک تنه به قاضی نرفته باشم، ‏با پوران فرخزاد، خواهر فروغ، در منزل ایشان ‏ملاقاتی کردم و موضوع نامه ها و فکر انتشار آن ها ‏را با ایشان در میان گذاشتم. ایشان هم نظر مرا ‏تأیید کردند و به این ترتیب چاپ آن نامه ها به ‏آینده موکول شد. و آن نامه ها را عیناً به آن ‏دوست دیرین فروغ برگرداندم. اکنون که دارم این ‏سطور را می نویسم، افسوس می خورم که کاش ‏نسخه ای از آن ها را نگاه داشته بودم. اهمیت ‏تاریخی آن نامه ها بسیار زیاد است و انتشار آن ‏ها- در زمان مناسب خود- ضرورت حتمی دارد. ‏اما دیگر نمی دانم بر سر آن نامه ها چه آمد. ‏مضمون برخی از نامه ها را- هنوز هم- پس از این ‏همه سال، به یاد دارم: از جمله آن که در یکی از ‏نامه ها فروغ از ترجمه ی خاطرات «آن فرانک» ‏یاد کرده بود. در تهران من از پدر (شادروان محمد ‏فرخزاد) و برادر (امیر مسعود فرخزاد) و خواهر ‏فروغ (پوران فرخزاد) سراغ این ترجمه را گرفتم ‏اما آن ها از آن خبری نداشتند. بعدها هم نشنیدم ‏که کسی آن ترجمه را دیده باشد. آیا فروغ ترجمه ‏را در اروپا جا گذاشته است؟ آیا آن را به کسی ‏سپرده است؟ دلم می خواست آن ترجمه را می ‏دیدم و آن را چاپ می کردم، زیرا حسی به من ‏می گوید که فروغ بازتابی از تألمات درونی زندگی ‏اش را در آن خاطرات یافته است.[...]‏
از: کتاب تولدی دیگر و چند خاطره، لوس آنجلس، تابستان ‏‏1373(برگرفته از: دفتر هنر، ویژه هنر و ادبیات، سال اول، ‏شماره ی2، آمریکا پائیز 1373‏

سیرس طاهباز
‏[...] در زمستان سال 1340 بود که افتخار آشنایی ‏با او [فروغ فرخزاد] را پیدا کردم. در آن زمان ‏مجله ی آرش را منتشر می کردم. شماره ی دوم ‏را ویژه ی نیما یوشیج منتشر کرده بودم و برای ‏شماره ی سوم بود که به سراغ او رفتم. «تولدی ‏دیگر» هنوز منتشر نشده بود اما شعرهایی که پس ‏از کتاب سومش، عصیان، در گوشه و کنار منتشر ‏شده بود تولد شاعری به کلی متفاوت با شعرهای ‏گذشته اش را بشارت می دادا.‏
در کافه نادری دیدمش و مجله های آرش را ‏تقدیمش کردم و برای شماره ی سوم از او تقاضای ‏همکاری کردم. با خوشرویی پذیرفت و نشانی خانه ‏اش را داد که در خیابان زُمرٌد، بهار، بود.‏
شماره ی سوم آرش با شعرهای «ماه، ای ماه ‏بزرگ»، «مرداب»، «در غروبی ابدی»، «در خیابان ‏های سرد شب»، «معشوق من» و «آیه های ‏زمینی» منتشر شد و از آن پس بود که به صورت ‏یکی از همکاران ثابت این مجله درآمد و در واقع با ‏شعرها و مصاحبه اش به این مجله ی گمنان ادبی، ‏وزن و اعتبار بخشید.‏
در شماره ی هفت آرش شعر «ای مرز پرگهر» او ‏را منتشر کردم که نزدیک بود حسابی باعث ‏دردسر و توقیف مجله شود که با پادرمیانی چند ‏نفر به خیر گذشت.‏
‏ (برگرفته از: زندگی و هنر فروغ فرخزاد، زنی تنها، سیروس ‏طاهباز، تهران 1376)‏