شجاع الدین شفا
‏[...] یک روز بانوی جوان و ناشناسی به طور بی ‏مقدمه به سراغ من آمد و با پوزش خواهی گفت ‏که وی مجموعه ی اشعاری دارد که مایل به ‏انتشار آنها است ولی با توجه به بی پردگی نوآورانه ‏ی بسیاری از آن ها، مؤسسات انتشاراتی که وی ‏بدانها مراجعه کرده است با وجود اظهار علاقه به ‏چاپ آن ها، این کار را موکول بدان کرده اند که ‏نویسنده ی شناخته شده ای با نوشتن مقدمه ای ‏بر این مجموعه از اصالت کار سرآینده ی آن ها ‏دفاع کند، و توضیح داد که چون اشعار او درست ‏در خط ذوقی و فکری ترانه های بیلی تیس است، ‏در نظر گرفته است این کار را از من بخواهد. با ‏خواندن اشعاری که برای من آورده بود احساس ‏کردم که سخنور نوآوری با نبوغی واقعی و شاید ‏بسیار بیشتر از آن که خودش متوجه آن باشد، پا ‏به میدان گذاشته است و این احساس خود را در ‏مقدمه ای که بر نخستین اثر او نوشتم منعکس ‏کردم و در آن پیش بینی کردم که بزودی نام ‏سرآینده ی اشعار این کتاب از نام نویسنده ی ‏مقدمه ی آن بسیار فراتر خواهد رفت.‏
‏  (برگرفته از: میراث ایران، شماره ی 20، زمستان 1379)‏

دکتر میترا پرهام
‏[...] خانم فرخزاد تلویحاً حق «آزادی جنسی» را ‏حیاتی ترین و اساسی ترین حقی دانسته است که ‏زن باید از اجتماع بخواهد. بالنتیجه، کوشیده است ‏که زن را بر ضد مرد بشوراند، گویی که «قتل ‏عام» مردان همه ی محرومیت های اجتماعی زنان ‏را از میان خواهد برد و زنان آزاد خواهند شد! ‏چنان که خطاب به خواهران خود می گوید:‏
خیز از جای و طلب کن حق خود
خواهر من... ز چه رو خاموشی
خیز از جای که باید زین پس
خون مردان ستمگر نوشی
آیا شاعره ای که خود را «اسیر قفس مرد» می ‏داند، واقعاً از این حقیقت آشکار بی خبر است که ‏در اجتماع ما، زن و مرد هر دو محروم اند؟ و هیچ ‏کدام از حقوق انسانی برخوردار نیستند و جای ‏شایسته ی خود را ندارند؟ در اوضاع و احوالی که ‏زن از حقوق اجتماعی و سیاسی و حق تعیین ‏سرنوشت خود محروم است، «آزادی جنسی» را ‏یگانه حق مسلم زنان دانستن نشانه ی بی خبری ‏از مقام زن در اجتماع ماست. برای زن توهین آور ‏است که آزادی ایده الی او را «آزادی جنسی» ‏بدانند و بدینگونه وی را پست و خوار کنند.‏
برخلاف پروین اعتصامی که احساسات خود را با ‏منطق اجتماعی درهم آمیخته و بدان روح فلسفی ‏بخشیده است، و برخلاف زنان هنرمند دیگری که ‏خود را در این مبارزه تنها و یکه تاز مبدان نمی ‏دانند، احساساتی که خانم فرخ زاد بیان داشته ‏ناپخته و تلطیف نشده و رهبری نشده است [...]‏
‏ (برگرفته از: شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، جلد ‏دوم، تهران 1377)‏

بهرام صادقی (دانشجوی پزشکی)‏
‏[...] دکتر میترا همانطور که می خواهد کُنه شعر ‏‏«فروغ» و قعر درون او را می شکافد، آنگاه دوباره ‏برمی گردد و علت وجودی کلمه به کلمه ی ترانه ‏های گوینده را در کنار هم می گذارد. هم چون ‏که یکبار صدای رادیویی را می شنویم ولی بعد ‏‏«دکتر» که مهندس رادیوست یکایک جزئیات ‏ساختمانی آن را از مبدأ تا انتها برایمان توضیح ‏می دهد. آنگاه وقتی دوباره گوش به صدا می ‏دهیم از آن درک دیگری داریم. مثل این که جز ‏گوش و جز حس سامعه، چیزی دیگر- و خیلی ‏قوی تر- نیز تحت تأثیر واقع می شود و به کار می ‏افتد.‏
دکتر میترا پس از این تحلیل نتیجه می گیرد که ‏‏«احساساتی که خانم فرخزاد بیان داشته ناپخته و ‏تلطیف نشده و رهبری نشده است» و در مقام ‏مقایسه ی او با پروین اعتصامی اظهار می دارد: ‏‏«وی (پروین) محرومیت خود را یک محرومیت ‏اجتماعی می داند و با تمام نیروی خود به بیان آن ‏می پردازد. اما فرخزاد محرومیت خود را تنها به ‏عنوان یک محرومیت جنسی می شناسد و تنها از ‏این جنبه به توصیف احساسات خود دست می ‏زند» و اضافه می کند: « احساسات پروین تصفیه ‏شده و از حالت خام غرائز جنسی بیرون آمده ‏است، و نیز تکیه می کند که : «پروین اعتصامی ‏احساسات خود را با منطق اجتماعی درهم آمیخته ‏و بدان روح فلسفی بخشیده است»‏
‏[...]‏
احساس هنرمند اگر هم به قول دکتر میترا هم ‏چون احساس فروغ فرخزاد «ناپخته و رهبری ‏نشده» باشد، از پشت عینک رآلیسم، به عنوان ‏واقعیتی موجود، صاحب ارزش است. ارزش بزرگِ ‏همین «گمراهی ها» و «خطاکاری های» فرخزاد ‏این بس که گویاترین و روشن ترین سند اجتماعی ‏امروز را به دست تاریخ می دهد. آیا احساس او از ‏کجا آمده است؟ مگر نه این که عوامل و اسباب ‏همین اجتماع و همین محیط تزریقش نموده اند؟ ‏و مگر نه این که این عو.امل و اسباب و این ‏اجتماع و محیط واقعیاتی موجودند؟
از سوی دیگر آن چنان بیرحمانه که دکتر میترا ‏به تظاهرات شهوانی و جنسی فروغ فرخ زاد می ‏تازد و آن ها را نفی می کند، منطقی نیست. با در ‏نظر گرفتن اوضاع اجتماعی امروز ما، معلوم خواهد ‏شد که رشته ی بسیاری از امور در مرکز مسائل ‏جنسی گره خورده است. درهم دریدن و یکسره ‏کردن کار این کلاف سردرگم و رها شدن از ‏افتضاحات و دلهرهایش برای مردم ما امر قابل ‏توجهی است تا به آن حد قشری که دکتر میترا ‏حاضر نیست یک لحظه هم به آن تعمق کند. ‏فریادی که از گلوی بیباک و متنفر فروغ بیرون ‏می جهد، مجموعه ی درد دل ها و پیچیدگی های ‏صحیح و خطائی است که به هر صورت در زوایای ‏وجود مردم این اجتماع لانه کرده است. اگر ‏خروش فرخزاد همه انحرافی است، این را دارد که ‏ابتذال و افتضاحی را که مانند کثافت به احساس ‏آدم چسبیده- و هم چون عجوزه ی مزاحم و ‏نفرت انگیزی است که به جهت کبر سن، کسی ‏خود را حاضر به شکستن احترامش نمی بیند- ‏یک تنه و با نیروی زنانه خود، چنان با شجاعت و ‏دلبری از جهان می شوید که دهان همه باز می ‏ماند.‏
این قیام متهورانه ی فرخزاد اگر هم هنوز دکتر ‏میترا را مجاب نکرده است که عمقی تر از آن ‏صورت قشری است، این نتیجه ی دیگر را هم ‏داراست که می آموزد می توان قیام کرد. می توان ‏و باید در مقابل بندها، محدودیت ها و موانع به ‏پاخاست. او می آموزد که در قرن ما دیگر انسان ‏به قلاده محتاج نیست.‏
و همه ی این ها، همه ی این ارزش های فکری، ‏اگر هم به زعم دکتر میترا حتی صفر باشد وقتی ‏در احساس وسیع فرخزاد غرق می شود که با هر ‏کلمه تمام جامعه عصر ما را بیان می کند، ‏احساسی که زبان عمیق ترین نقطه های درون ‏انسان هاست، احساسی که به هر جائی دامن ‏افکند همه ی آن جا را در خود برمی دارد، ‏احساسی که تنها در جاذبه ی قوی ترانه های او ‏شناخته می شود،... همه ی این ها غرق در این ‏احساس، هنر فرخزاد را تشکیل می دهند. [...]‏
‏ (برگرفته از: شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، جلد ‏دوم، تهران 1377)‏

جلال آل احمد
‏[...] دیگر این که فروغ فرخزاد یک کتاب تازه داده ‏که شاید برایت با آرش فرستادم. بدک نیست. ‏‏«تولدی دیگر». از شر پایین تنه دارد خلاص می ‏شود و این خبر خوشی است. [...]‏
نامه ای به هانیبال الخاص
‏ (برگرفته از: علی دهباشی، نامه های جلال آل احمد، تهران ‏‏1364)‏

اسماعیل نوری علاء
‏[...] عنصر اصلی و نطفه ی حیاتی شعر فرخزاد ‏‏«عشق» است، و تفکر و احساس او برگرد این ‏محور می چرخد، می بالد، رشد می کند و بارور ‏می شود. به زبان دیگر می توانیم «عشق» را ‏نیازی درونی فرض کنیم که فرخزاد را وادار می ‏کند تا با بیرون از خودش تماس بگیرد و رابطه ‏ایجاد کند.‏
می توانیم بگوئیم که «عشق» یک روی سکه ی ‏‏«شعر» فرخزاد است که از درون او و خیلی ‏طبیعی، با رشد بدن او ظهور می کند. این رویه در ‏جستجوی رویه ی دیگر است. و آن رویه ی دیگر ‏بسیار طبیعی شناخته می شود: اگر هستی فرد به ‏عنصری خاص وابسته باشد، تزلزل آن عنصر و ‏سقوط و افول آن چیزی جز تزلزل و سقوط و افول ‏زندگی فرد نیست.‏
پس در فرخزاد آن روی سکه ی «شعر»ی ‏‏«مرگ» است و سکه ی «شعر» او دو رویه دارد: ‏مرگ و عشق.‏
‏(برگرفته از: صور و اسباب در شعر امروز ایران، تهران 1348)‏

رضا براهنی
‏[...] خانم فروغ فرخ زاد، در سه کتاب قبلی (اسیر، ‏دیوار و عصیان) بیشتر هوس های زنانه را به نظم ‏می کشید ولی با «تولدی دیگر» به سوی ایجاد ‏تصاویر زنانه از زندگی خصوصی و اوضاع محیط ‏خود گراییده است. و این تصاویر که در بسیاری ‏موارد بکر و عمق و در منتهای پاکی و صافی ‏است، او را به عنوان شاعره ای بی نظیر در شعر ‏فارسی معرفی می کنند.‏
‏«تولدی دیگر» که در نیمه راه عمر شاعر منتشر ‏شده، تولد نخستین است، نه دیگر. جوهر شعری ‏در کتاب های قبلی بسیار کم بود و فرخ زاد به ‏عنوان شاعر با «تولدی دیگر» متولد می شود.‏
فرخ زاد در کتاب جدیدش، برخلاف سه کتاب ‏قبلی، کمتر احساساتی می شود و اغلب خود و ‏اشیا و اشخاص محیطش را حس می کند. ». [...]‏
مخاطب شعری فروغ فرخ زاد، مثل «نیما» و ‏‏«شاملو»، نخست شاعر است و پس از شاعر، ‏آنهایی که ذهنی شاعرانه دارند. فرخ زاد هرگز ‏مقدمه نمی چیند و به ندرت نتیجه می گیرد. او ‏شعرش را از وسط شروع می کند و گویی در وسط ‏های همان حالت نیز آن را تمام می کند.‏
تصاویر او به طرزی ابلهانه مبالغه آمیز نیستند؛ نه ‏زیاده از حد شفاف هستند تا معمولی به نظر آیند ‏و نه زیاد از اندازه مبهم، تا درک نشده بنمایند. ‏تصاویر و یا تجربیات عاطفی هستند که می توانند ‏به صورت تجربیات عمومی درآیند و یا تجربیاتی ‏هستند با خصوصیات عمومی که موقتاً به او تعلق ‏یافته اند.‏
‏[...]‏
شعر فروغ فرخ زاد، در «تولدی دیگر» بیش از هر ‏شعر معاصر دیگر، تجربی است و خصوصی؛ به این ‏معنا که فردی تجربیات و تأثرات خود را از زندگی ‏و محیط طبیعت در دامن تصاویر شعری می ریزد. ‏این تجربیات یا متعلق به گذشته ای نسبتاً دور ‏‏(دوران کودکی) هستند و فرخ زاد با درهم ‏آمیختن وتلفیق آن خاطرات شعرش را می سازد؛ ‏و یا مربوط به دوران حرکت از کودکی به سوی ‏بلوغ هستند که فرخ زاد، تصاویری روشن از آن ‏دوران می دهد؛ و یا این که مربوط به زمان حال ‏هستند، وضع کنونی خود شاعر، وضع مردم ‏اطرافش و جهان محیطش. گاهی هر سه حالت در ‏شعر فرخ زاد درهم می آمیزد و بینش عمومی فرخ ‏زاد را به طرزی جامع نسبت به زندگی و اجتماع و ‏سرنوشت و عشق نشان می دهند. [...]‏
‏[...] (در شعر فروغ) وزن عروضی تبدیل به آهنگی ‏شده است که اغلب از تقطیع دقیق براساس اوزان ‏فارسی می گریزد و به سوی نوعی سیلان و روانی ‏می گراید. فروغ فرخ زاد تکنیک جدید خود را ‏آنقدر عمیق در ذهن خوانندگان جای داده است ‏که اگر امروز، شعری از او حتی بدون امضای او ‏چاپ شود، منتقد شعر معاصر  می تواند بی درنگ ‏نام او را برزبان براند. [...]‏
‏(برگرفته از: طلا در مس، جلد دوم، تهران 1380)‏