نامه پلنگ خانوم به فروغ فرخ زاد

اكبر سردوزامي

 
من پلنگ خانومم، گربه‌ی اکبر آقا
فروغ جونم، که الهی که خودم فدای هر چیز تو ‏باشم هر روز، من همین حالا خودم به تنهایی ‏نامه‌تو خوندن کردم، دل من برای تو خیلی بازم ‏بیش‌ترم درد اومدش توش الان، بعدش اون وخ ‏نمی‌دونم که باید چه کار کنم، چراچونکه نامه‌‌ی ‏تو رو قلیچ خانی داده، گفته به من خودش یعنی ‏به تنهایی که من باید زودی بخونم الان، بعدش ‏اون وخ واسه تو یکی خودم نامه فرستاده کنم، ‏عین ِ که من شوور تو بوده بودم همیشه، بعدش ‏اون وخ اسم من پرویز اون بوده بوده. امماکن من ‏گول هیچ پرویزی رو هیچ وخ اصلاً نمی‌تونم که ‏بتونم بخورم، چراچونکه من خودم پلنگ خانوم ‏هستم حالا مثلا، و تا که دنیا همه‌ش بوده بوده، ‏من خودم هی همیشه پلنگ خانوم بوده بودم، ‏بعدش اون وخ هیچ نمی‌خوام که یکی پرویز باشم ‏که تو رو بند زده به دست و پای خوشگلت که من ‏الهی که بمیرم که برات،‌ بعدش اون وخ ‏نمی‌خوادش که بخوادش که یکی اگزیستانسیال ‏خوشگل هی خودت داشته باشی، بعدش اون وخ ‏هر چی که دلت می‌خواهد هی بکنی،‌ آزاده، رها ‏رها از همه‌ی هر چی جهان، خوشت بیاد.‏
من خودم عین ِ تو هستم همیشه، هیچی من ‏قانون اصلاً نمی‌خوامش که بخوام تو زندگانی من ‏هیچ وخ اصلاً داشته باشم، که بگه که پس نباید ‏من میگو بخورم، یا نباید که برم شب‌ام توی حیاط‌ ‏مون، چراچونکه مرض مرغ اومده توی جهان،‌ من ‏می‌خوام عین‌ِ خودت اگزیستانسیال تازه خیلی ‏بازم بیش‌ترم داشته باشم، هر چی من دلم ‏می‌خوادش که بخوادش بکنم،‌ هیچی پرویز توی ‏دنیا اون نتونه که بتونه واسه من خط بنویسه که ‏بگه اگزیستانسیال تو اون ورِ اون خیلی کج استش ‏مثلا، این جوری باید که بتونه که باشه، جور دیگه ‏هیچی نباید که بخوادش که ‏باشه، بعدش اون وخ بگه که میگو نخور، کوچه ‏نرو، یه دونه کُس به گربه‌ی سیاه اصلاً تو نباید که ‏بری توی حیاط زودی بدی، چراچونکه گربه‌ی ‏سیاه جن هستش اون، اینفلواینزا اون بازم ‏بیش‌ترم توی خودش قایم داره، چی چی داره، ‏چی چی نمی‌دونم نداره مثلا، بعدش اون وخ من ‏دلم می‌خواد به هر گربه که هر رنگی داره خوشم ‏می‌آد، یه دونه کُس خودم به اون زودی بدم، ‏بعدش اون وخ خیلی هی خوشی بیادش تو تنم، ‏شعر بشه، شادی بشه، تولد تازه بگیرم من یه دونه ‏همیشه، امماکن قانون الان اون می‌گه پلنگ ‏خانوم هیچی نباید توی کوچه اون یه وخ پیدا ‏باشه، چراچونکه یه دونه اینفلواینزای پرنده‌ اومده ‏اون تو جهان، یه گربه رو تو جرمنی اینفلواینزا ‏کرده اون تو تنش، کشتونده توی خودش.‏
ای فروغ جون که الهی که خودت همیشه پاکیزه ‏بمونی توی دنیا شب و روز، تو نباید که بذاری که ‏یکی غصه بشینه به دلت، چراچونکه یه کسی که ‏خیلی باز بیش‌ترم خاک به سرش بوده بوده، گفته ‏بوده به شوورت که اون تو رو دیده بوده تو لاله‌زار ‏یواشکی می‌رفته بودی تو خودت با یه کسی که ‏کُس بدی تو سینمای کوچه ملّی مثلا، که سه تا ‏فیلم نشون می‌دادش همیشه، امماکن یکی بلیط ‏می‌گفت آدم باید بده، بعدش اون وخ بغل ستون ‏اون کون‌ام می‌دادن یه کمی یه وختایی. تو نباید ‏که از این حرفای اون که خاک بر سرش بوده، ‏غصه بگیره به تنت،‌ رنجوری هی داشته باشی، ‏چراچونکه من خودم عین تو بودم همیشه، هر ‏کسی خاک به سرش بوده بودش، اون به من حرف ‏زده پشت سرم، گفته که گربه اگه پلنگ خانوم ‏اون باشه، تازه باز زیادترم همیشه بی‌چشم و رو ‏استش مثلا، پس نباید هیچی میگو تو بدی اون ‏بخوره، بعدش اون وخ هر کسی تا که یه وخ منو ‏می‌دید تو کوچه‌ها، سنگ می‌زد توی سرم، دُمب ‏منو هی‌ می‌کشید، تا که ساعت صبح می‌شد، شب ‏که می‌کرد، همه‌ش خودم رنجوری داشتم تو ‏جهان با مردُما، امماکن بازم همیشه من فرارم ‏کردم از هر کی که بود،‌ اومدم توی کپنهاگ ‏پناهنده خودم یکی شدم، تا بتونم باز من بیش‌ترم ‏همیشه آزادی خودم داشته باشم با هر کسی، رها ‏رها برم توی هر جا که می‌خوامش که بخوام، ‏بعدش اون وخ تازه من خودم به تنهایی بازم ‏فهمیدم که تو دانمارک چقد بلا سر اجدام اوورده ‏بودن همیشه هر کی که بود،‌ چراچونکه توی ‏دانمارک اونا گربه‌ها رو، تو یکی قوطی می‌کردن ‏خمره‌ای یعنی که بودش مثلا که توی تاریخ ‏خودش بوده بوده، بعدش اون وخ همه‌شون چوب ‏می‌زدن به خمره‌هه تا که چوباش همه‌شون ‏شکستگی داشته بشه، خورد بشه، امماکن خورد ‏نمی‌شد اون هیچی مثلا،‌ چراچونکه چوب اون ‏خیلی بازم سفت بودش، بعدش اون پلنگی که ‏عین خودم زیاد بیچاره بودش، توی خمره اون ‏همه‌ش هی تق و تق صدا می‌رفتش تو گوشش ‏می‌ترقّید ترق ترق ترق، امماکن کاری نمی‌تونست ‏هیچی که بتونه بکنه، چراچونکه خمره‌هه، ‏همه‌جاش بستگی‌ داشتش مثلا، باز نبود هیچ ‏جایی از اون اصلاً، بعدش اون وخ، اون پلنگه هی ‏باید تقه می‌رفتش تو گوشش، هی جیگرش با ‏زهره‌هاش آب می‌شد تا که یکی شاه بشه، خمره ‏رو اون یعنی بتونه بشکونه،‌ خورده کنه،‌ بعدش اون ‏وخ خیلی‌ وخ چوبی می‌خوردش اون خودش به ‏تنهایی توی سر پلنگه که اون تو بودش،‌ دست و ‏پای اون بازم شکسته می‌شد یه کمی، تا که اون ‏زنده بودش رنجوری با اون بودش صبح و شبا.‏

ای فروغ جون عزیز، که الهی که سلامت باشی ‏تو زندگانی همیشه، من خودم عین خودت بوده ‏بودم تا که جهان بوده بوده، چراچونکه هی همیشه ‏یه کسی پشت سرم رفته بوده یه چیز بد گفته ‏بوده، یکی گفته بود که من جن هستم، یکی اون ‏می‌گفت که بی‌چشم و رو هستم مثلا، بعدش اون ‏وخ هر کسی که دور من بوده بودش،‌ اون خودش ‏خیلی‌ تازه بیش‌ترم پرویز شاپور بودش، همه‌ش ‏می‌خواستش که بخوادش که یکی بند ببندونه به ‏دست و پا و پنجول خودم، امماکن هیچ نتونستش ‏که بتونه که یکی کارای این جوری کنه،‌ ‏چراچونکه یکی آزادگی اون توی تنم بوده بوده، ‏عین خودت، تا که جهان بوده بوده.‏
ای نامه که می‌روی به سویش،
هی بوس بشو بوسه بشو به تار مویش
‎*                                                              ‎