‏"یعنی با همين وقاحت گفت! بدون هيچ مقدمه ای؟"‏
نگاه ماتش را به چشمان از تعجب گرد شده شبنم دوخت و گفت "من اين طور استنباط کردم. حرف هايش همين معنی رو مي ‏داد."‏
شبنم کج خلق و عصبانی از جايش پريد و گفت "یعنی چی استنباط کردم؟ آخه بالاخره گفت یا نگفت؟
نگاه گيج شهلا روی چشمان گرد شبنم نماند.‏
سرتا پايش خيس شد. سرما فلجش کرد. نه دست و پايش که مغزش را. وسط راه شروع شد. اين اواخر ديگر زمان و مکان نداشت ‏هر جايی و هر زمانی با جرقه ای آتش خشم شان شعله مي کشيد. از ترس اين که نتواند  تحمل کند و خودش را از ماشين پرت ‏کند بيرون، پشت چراغ قرمز از ماشين پريد پائين. ‏
در خانه را که باز کرد از تصوير مچاله و آبچکان خود در آينه روبروی در وحشت کرد. تنها چيزی که در صورتش پيدا بود دو نگاه ‏مات و لبهای سفيد  بی خون بود. سرما مچاله اش کرد یا کلمات درشت که همچون باران سنگ بر سرورويش ريخته بود؟ اين همه ‏نفرت و بيزاری را تجربه نکرده بود. حس لزج نفرت تمام تنش را پوشانده بود. يک راست به طرف حمام رفت آب داغ را باز کرد و ‏سيخ ايستاد زير دوش. بايد خود را حسابی مي شست. بايد حس نفرت را با آب و صابون از تنش پاک مي کرد. وقتی قالب صابون را ‏به تنش ماليد متوجه شد تنها پالتويش را از تن درآورده. لباس هايش را دانه دانه درآورد و با قالب صابون افتاد به جان تنش تا ‏پاکش کند محوش کند اما نمي شد. حس لزج از سوراخ های پوستش سر خورده بود رفته بود تا رسيده بود به مغز استخوان. ‏وحشت هشيارش کرد. هشياری کامل. مغزش به هر طرفی مي پريد تا اين حس مرگ را از او دور کند. اگر نتواند اين حس را از خود ‏جدا کند چه کند؟ وحشت مرگ به رعشه انداختش. صدای  بهم خوردن دندانهايش گوش را مي خراشاند. سرگيجه امانش را بريد. ‏دل و روده اش بهم پيچيد. نفسش گرفت. دهانش را باز کرد تا شايد راه نفسش باز شود. خم شد به شکمش چنگ انداخت. مي ‏خواست دستش را توی شکمش فرو کند و آن حس لزج و چسبناک را از روی دل و روده اش بکند بريزد بيرون. مثل حيوانی که در ‏بند افتاده باشد زوزه مي کشيد و پيچ و تاب مي خورد. فضای حمام تنگ و تنگ تر مي شد. هيچ هوايی نبود. دوباره به شکمش ‏چنگ انداخت و دهنش را باز کرد. آنقدرعق زد که بی حال افتاد کف حمام. ‏
بي هوش شد يا خوابش برد.‏
با دردی که مغز استخوانش را مي ترکاند چشم باز کرد.  گردنش زير سرش تاب خورده بود. درد کمکش کرد تا از کف حمام بلند ‏شود. با هر جان کندنی بود خود را به اتاق مهمان که حالا مدتها بود اتاق او شده بود رساند و با حوله زير پتو خزيد. ‏
بي هوش شد يا خوابش برد. ‏
با درد چشم هايش را باز کرد. تنش کوفته بود. استخوان هايش درد مي کرد. زمان و مکان را از دست داده بود. همه جا تاريک بود. ‏کليد چراغ بالای سرش را زد. گيج و منگ به ساعت ديواری نگاه کرد. شب از نيمه گذشته بود. صدای خروپف حميد سکوت را  ‏شکست. دوباره حس لزج نفرت سربرآورد. از يادآوری ساعت های گذشته تنش داغ شد. "کی رسيده بود خانه، زودتر از او يا بعد از ‏او؟" دوست نداشت حال نزارش را ببيند. همه چيزش را در طبق اخلاص گذاشته بود. نمي خواست اين يکی را نيز بذل و بخشش ‏کند. ديگر به هيچ قيمتی حاضر نبود غرورش را به معامله بگذارد.‏
اشک هايش  جاری شد.‏
با صدای زنگ ساعت از خواب پريد. وقتی از تخت پائين آمد پايش به ورق کاغذی گير کرد. خم شد برش داشت. خيس خورده و ‏چروک بود. بالای صفحه نوشته شده بود"تاريخ مصرف"  سر سطر نوشته شده بود: "گفت برو. تاريخ مصرفم تمام شده بود. پيش از ‏اين ها ،خيلی خيلی دورها را مي گويم، دقيق تر بگويم از 20 سال پيش را مي گويم، همان موقع که تاريخ مصرف دار شدم، هر چند ‏صباحی تاريخم منقضی مي شد بعد تندی مي رفتم و تمديدش مي کردم. کجا؟ توی آشپزخانه،  توی رختخواب،  لابلای پيراهن ‏های اطوکشيده که مرتب چيده بودم شان توی کمد، لای ادکلن های خوش بو. و بعد که تاريخ مصرفم تمديد مي شد برمي گشتم."  ‏
اين چی بود؟ دست خط خودش بود ولی يادش نمي آمد که آن را او نوشته باشد. کي نوشته بود؟ هر چه بيشتر به مغزش فشار ‏آورد کمتر به خاطرآورد. اما حسی  دور و گم مي گفت که خيس خوردگی کاغذ حاصل  اشک هایش  است. فقط همين. به ياد نمي ‏آورد کی دست به قلم برده و اين سطرها را نوشته است. کاغذ را تا کرد گذاشت توی کمد بالای سرش.‏
دم در حمام سينه به سينه حميد شد. نگاهش را دزديد. حميد آرام  و پوزش خواه گفت صبح به خير. پيش از آن که اشک هايش ‏سرازير شود در حمام را پشت سرش بست. يادش نمي آيد چند صد بار ديگر حميد پوزش خواه و آرام گفته بود صبح بخير، شب به ‏خير، سلام، چيزی گفتی، مي خوای چيزی برات بيارم، آب مي خوای، مي خوای من غذا درست کنم، خسته ای، چه فيلمی دوست ‏داری بگيرم، يه آبجو برات باز کنم، راستی کدوم چيپس رو دوست داشتی؟ و خانه پر شده بود از پاکت های بزرگ و کوچک و ‏رنگارنگ چيپس.‏

يادش نمي آيد در گذر کدام کار و برنامه و رفت و آمد و شتاب و مسئوليت  بود که بالاخره لحن پوزش خواه حميد راه نفس آن ‏حس لزج و زشت را گرفت و او را از روی تن و جان شهلا پس زد. نياز شهلا به خوش باوری بود یا پوزش خواهی صميمانه حميد، يا ‏هر دو، که آن تجربه دردناک به صندوقخانه ذهن پس رانده شد و در آن مهر و موم. و آنقدر در اين کار افراط شد که حتی گاهی ‏شهلا خود را متهم مي کرد که آن شب ساخته ذهن است و کابوس.‏
آن دو به همه چيز و همه کس مي توانستند اين را بقبولانند مگر به رابطه بين خودشان. چيزی خراب شد. چيزی خرد و خاکشير ‏شد و رابطه شان بهتر از هر دوی  آنها اين را مي دانست که ترميم شدنی نيست. مثل مهر داغی که بر پيشانی بخورد حک شده بود. ‏ثبت شده بود و نمي شد نديدش. مي شد استتارش کرد،  مي شد به تعويق انداختش، اما نمی شد نباشد. نمی شد واقعيت نداشته ‏باشد. داشت و همين داشتن ديواری نامرئي اما محکم بين رابطه شان علم کرده بود. هر قدر تلاش مي کردند اين ديوار را کنار بزنند ‏و تن و جان يک ديگر را دوباره لمس کنند نمي شد. دستشان به سنگ و شيشه و آهن، وحتی ابريشم ميخورد اما تن و جان نبود. ‏بی واسطه و خالص نبود. چيزی زشت و لزج، سمج و سخت آن وسط مثل کرم مي لوليد. هر چند نامرئي، مي لوليد.‏
‏ "حرف بزن  داری منو مي ترسونی  چرا اين جوری ماتت برده؟" شبنم  بود که روبرويش ايستاده بود و او را تکان مي داد.  شهلا ‏نگاه ماتش را به دهان شبنم دوخت:‏
‏" یعنی با همين وقاحت گفت برو! بعد از اين همه سال، بعد ازاين همه خون دل، چشمت کور يادته چندهزار بار گفتم اينقده قاقا ‏به ليلی ش نذار، همه شون سروته يه کرباسن، يادته خانم عاشق پيشه" و گريه امانش را بريد. خاطرات تلخ خودش داغدارش  کرده ‏بود. چند لحظه ای هق هق کرد و بعد که نگاهش به نگاه مات شهلا افتاد خودش را جمع و جور کرد نفس عميقی کشيد و گفت ‏‏"آخه دق مرگم کردی دختر، ده بار نزديک بود توی راه تصادف کنم. خب بگو چی شد؟ یعنی چی  که اين طور استنباط  کردی؟" ‏
نگاه مات شهلا ناگهان هوشيار شد و جرقه ای زد. به سرعت به اتاق مهمان که حالا ديگر اتاق خودش بود رفت و از توی کمد ‏بالای سرش کاغذ خيس خورده و چروک را که بر بالايش نوشته شده بود "تاريخ مصرف" برداشت. دست خط خودش بود. آن موقع ‏يادش نيامده بود که کی آن را نوشته ولی حالا مثل روز برايش آشکار بود که آن را همان شب کذايی باران نفرت نوشته است. حس ‏لزج نفرت دروغ نبود. وهم  و خيال نبود. واقعی واقعی بود. زوزه ها  عق زدن ها  چنگ به شکم انداختن ها کابوس نبود واقعی بود. ‏واقعی تر از آن بود که بشود با پوزش خواهی صميمانه و یا نياز به خوش باوری  و يا کار و مسئوليت و هزار ريسمان و طناب آويزان ‏شو و حاشا کن خود را به نفهمی زد. همه چيز شفاف و روشن همان جلو ايستاد.  حالا مي فهميد چرا هيچ وقت نمي شود. چرا اين ‏قدر سخت مي گذرد.‏
ديوار قطوری که که او به شب باران نفرت نسبتش مي داد پيش از اين ساخته شده بود. هميشه بود گيرم ظريف و نامرئي. در واقع ‏از همان روزی که تاريخ مصرف دار شد اين ديوار بود.‏
نگاه هشيارش را به چشم های گرد شبنم  دوخت و گفت: " چشمهاتو اينقده گرد نکن  انگار که از کره مريخ اومدی و نمی فهمی ‏دنيا دست کيه. آره به همين سادگی." ‏

‏ ‏