میخواستیم به سهم خود به شگستن سنگ مزار آن ِ بزگوار اعتراضی کنیم و چند خطی در این شماره بنویسیم! ولی تا به زیر چاپ ‏رفتن آرش، تعداد زیادی از دوستان اهل قلم در ایران و خارج از ایران، صدای اعتراض خود را به طرق مختلف به گوش شب ‏پرستانِ حاکم بر ایران رساندند.‏
در این میان نوای اعتراض مسعود بهنود فریادی بود که از دلِ  همنسلان شاملو بر می خاست. از این رو، با مراجعه به تارنمای ‏آقای بهنود، اقدام به چاپ دوباره ی آن در آرش کردیم.‏
‏                                                                                               آرش

جان من است اين، هی مزنيدش
‏                                                                 (مولانا)‏

‏ مسعود بهنود

شنيده ام که سنگ گورش را شکسته ايد. دير آمديد. اين فقط نشانه ای از اوست. داريد خشمتان را بر سر سنگی خالی می کنید. ‏صاحبش اينک تکثير شده است به هزاران هزاران.‏
خودش جائی است که دستتان به او نمی رسد. حالا هی سنگ را بشکنيد. هی بزنیدش. او نشسته است در خانه هايتان، در ذهن و ‏زبان بچه های ايرانی که زبان که باز می کنند، تا زيبائی های زبان خود را دريابند خروس زری، پيرهن پری می خوانند. پریا ‏نخوانده فدشان به يک متر نمی رسد. و آن وقت است که صدای شاملو در گوششان می پيچد که با آن ها سخن می گويد:. پريا ‏خسه شدين... مرغ پر بسه شدين... چيه اين های های تون ... گريه تون وای وای تون.... ‏
آن وقت است که مث ابرای بهار گريه می کنن پرياتون .... مث ابرای بهار.‏
اما اين حق شماست که بر نشانه اش خشم و کين بباريد. هی بزنيدش. آتشش بزنيد. بسوزانيدش. هراستان باد از استخوان هاي ‏غول. چرا که: ‏
او با لبان مردم/ لبخند می زند / درد و امید مردم را / بااستخوان خویش / پيوند می زند.‏
هم از این رو از استخوان شکسته و بريده اش هم هراستان باید. شاملو دشمن جهلتان بود. بشکنيد سنگش را که به جهل نازنين ‏تان، که از آن نزديک تر به خود نداريد، دشمن تر از او کسی نبود. پدران جاهلتان هم بارها او را کشتند به زمانی که زنده بیدار ‏بود. و زنده تر از او کس نبود. پدران جاهلتان هم بر شانه اش نشستند و دلش شکستند. اما چون نیک بنگرید از او گريزتان نیست، ‏مگر آن که کر شوید و کور. و نبينیدش که لابلای دفتر های مشق بچه هایتان نشسته است. نشنويدش که در گوش بچه هایتان ‏هنوز پریا می خواند. ‏
مگر نماينده جهالت تان مصمم به سوزاندن شکستن حکیم توس نبود. مگر غول نبود که همان اول کار شما را شناخت که دهان ‏ها را می بوئيد مبادا کس گفته باشد دوستت دارم. همان که دانست از دستتان خدا را در پستو خانه نهان باید کرد.‏
شاملو همه عمر به انگشت اشاره ای - که از قامت همه بت هاتان بزرگ تر بود همان يک انگشت اشاره اش – شمايان را فریاد داد ‏که:‏
‏ ای ياوه ياوه ياوه خلایق... ‏
‏ مست ايد و منگ یا به تظاهر ‏
‏ تزوير می کنيد؟
‏ از شب هنوز مانده دو دانگی ‏
‏ ور تائبید و پاک و مسلمان
‏ نماز را از چاوشان نیامده بانکی.‏
‏ اما شما کار خود کنید که همين است برازنده تان. سنگ گورش بشکنيد به اين گناه که بتواره هايتان را چنان شکست که ‏صدايش در گوش هماره تاريخ ماندنی ست. اما نام الف بامداد نمی توانید زدود. بر بلندائی ايستاده است آن که سرورانتان از فهم ‏ارتفاع آن در عجزند، چه رسد که آن را آرزو کنند. به نزديکی آن هم عبور نمی توانند کرد. چه رسد که بدان رسيده باشند. همه ‏نفت های دنيا را در چراغ خود بريزند روشنائی يک لحظه آن کس ندارند که گفت چراغم در اين خانه می سوزد.. چرا که بت هاي ‏پرگويتان همه از جنس امروزند و او از تبار همیشه بود. موجوديت محض، که در غياب خود ادامه می يابد. حضور قاطع ايجاز. ‏تصوير انسان را چنان که او می ديد ، چنان که او می خواست. که او مردی مختصر نبود. اما خلاصه خود بود. که سرود:‏
‏ خرخاکی ها در جنازه ات به سوء ظن می نگرند
و شما عاشقان جهل اما چه خوب می دانيد که وقت شکستن سنگ نشانه او بايد رو نهان کنید، شبانه دزدانه بيائيد بی چراغ. که ‏آن غول زيبا در استوای شب ايستاده است، غريو زلالی همه آب های جهان.‏
اما رویتان از او پنهان نیست، که او شما را چنان می شناخت که تبردار واقعه را. اما بايدتان رو از مردمان پنهان کرد، همان ها که ‏شاملوی خسته شاعرشان و غمخوارشان بود، از فرزندانتان هم رو نهان کنيد. همان ها که حافظان حافظ زمانه خودند. ‏
در تمام شب چراغی نیست
در تمام دشت
ای خداوندان ظلمت شاد
از بهشت گندتان ما را
جادوانه بی نصيبی باد.‏
‏ باد تا فانوس شيطان را برآويزم
در رواق هر شکنجه گاه این فردوس ظلم آئین
باد تا شب های افسون مايه تان را من‏
به فروغ صد هزاران آفتاب جادوانی تر کنم نفرين!‏