در آخرین روزهای صفحه بندی «آرش»، برای ‏داشتن گزارشی از «کنفرانس سالانه ی بنیاد ‏پژوهش های زنان ایرانی» دست یاری به سوی ‏خانم هما علیزاده، دراز کردیم؛ و ایشان با ‏صمیمیت فراوان، قول دادند که گزارشی از ‏کنفرانس سالانه که در مونترآل در جریان است، ‏برای ما تهیه نمایند. ایشان علاوه بر این که خود ‏یکی از مسئولین برگزاری این سمینار بودند، ‏مسئولیت سنگین پخش پالتکی این سمینار را نیز ‏به عهده داشتند. با سپاس از ایشان که همیاری ‏خود را از ما دریغ نکردند
‏                                                                                            آرش

 امسال، هفدهمین کنفرانس بنیاد پژوهش های ‏زنانِ ایرانی، از تاریخ دوم تا چهارم جون در شهر ‏مونترالِ کانادا برگزار شد. این سمینار، هم چون ‏سال های گذشته، جمعی از پژوهشگران و فعالین ‏جنبش فمینیستی را گردهم آورد. جُستار مورد ‏پژوهش این کنفرانس، «فمینیسم سکولار: ‏انقلاب مشروطه، شرایط و چالش های ‏کنونی» بود که فمینیسم سکولار را در فرآیند ‏انقلاب مشروطیت تا به امروز و چالشهای کنونی ‏آن را مورد بررسی قرار داد. ‏
گفتارهای ارائه شده در کنفرانس نشان از گرایش ‏های گوناگون فکری در جنبش فمینیستی سکولار ‏داشت که گاهاً  برخورهای شدید نظری را در بین ‏شرکت کنندگان در کنفرانس موجب شد. ‏
در کنار سخنرانانی که دین را بزرگترین مانع برای ‏کسب حقوق برابر زن و مرد که حقوقی ‏جهانشمول است می دانستند، سخنرانانی بودند ‏که جنبش فمینیستی سکولار در ایران را بکلی ‏نفی می کردند و یا حق انتخاب قوانین دینی را بر ‏حقوق انسانیِ برابر، ترجیح می دادند. حتا در ‏دشمنی با جنبش فمینیستی سکولار در گفتار ‏گلبرگ باشی، برداشتی بود که اکثر شرکت ‏کنندگان در کنفرانس را به واکنش گاهاً شدید به ‏بحث ایشان کشاند. کنفرانس امسال اما، با وجود ‏گوناگونی و بعضاً متضاد گفتارها، یکی از موفقترین ‏کنفرانس های بنیاد پژوهش های زنان بود. ‏
زیباترین لحظه های این کنفرانس، بزرگداشت ‏حامد شهیدیانِ - که در سال 2005 زندگی را ‏بدرود گفت- پژوهشگر بود تا رقص و پایکوبی ‏راضیه ابراهیم زاده زن برگزیده امسال بنیاد، و ‏لحظه ای که او برای اولین بار راز یک بوسه را با ‏شرکت کنندگان درمیان گذاشت؛ و صدای ‏جادوئی و قدرتمند و زیبای شیرین مهربد.  ‏
راضیه که تحت تأثیر سخنان دوستان قرار گرفته ‏بود، قصه یک لحظه «کناه آلوده» از زندگی ‏شخصی خود را با جمع درمیان گذاشت. «حاجی» ‏رفیق همسفری بود که راضیه را بطور قاچاق به ‏کاظمین رسانده بود. راضیه پس از 7 سال دوری ‏از همسر - رضا ابراهیم زاده در زندان بود- در کنار ‏حاجی قرار می گیرد. تماس دستانش بر بازوان ‏حاجی و نوازش متقابل حاجی و بوسه ای بر لبان ‏تشنه راضیه که عطش نیازش را فرو می نشاند.  ‏این راز نهفته ای بود که پس از 50 سال با دیدن ‏حاجی در مونترال در جریان هفدهمین کنفرانس ‏بنیاد پژوهش ها آشکار شد. حاجی از بین جمعیت ‏خودش را به راضیه رساند و با احترامی که درخور ‏این زن سنت شکن بود او را در آغوش گرفت! و ‏هلهله حضار. ‏
کنفرانس امسال مانند سال 2000 در دانشگاه ‏‏«کنکوردیا» برگزار شد. عدم موفقیت کمیته ‏برگزار کننده برای پیدا کردن محل مناسب برای ‏نمایشگاه، موجب شد که امسال کمبود نمایشگاه ‏هنری بنیاد احساس شود. برنامه های هنری نیز ‏در سالن کنفرانس که برای اجرای تئاتر و کنسرت ‏نامناسب بود در کیفیت کارهای زیبای شیرین ‏مهربد و سیما بهمنش تأثیر گذاشت. نبود ‏مهدکودک برای نگهداری کودکان و فراهم نبودن ‏اطلاعات لازم برای یافتن رستوران از کاستی هائی ‏بود که درین کنفرانس به چشم می خورد. ‏
اما این کاستی ها، زحمات شبانه روزی کمیته ‏برگزارکننده را که در طول یکسال گذشته هر ‏روزشان در اندیشه و کار و برنامه ریزی این ‏کنفرانس طی شد، ازنظر پنهان نمی کند. ‏
کاری بزرگ و پرثمر بود و جا دارد که صمیمانه ‏ترین درودهای خود را برای فراهم آوردن امکان ‏آشنائی با زنان فعال جنبش فمینیستی و ایجاد ‏دوستی ها و آموختن از یکدگر، نثار کمیته ‏برگزارکننده و همچنین خانم گلناز امین که ‏بنیانگزار این حرکت پرارزش هستند، کنیم و ‏برایشان آرزوی سالی پربار. ‏
سال دیگر هم بدیدارتان خواهیم آمد. ‏
جمعه دوم ماه جون: کنفرانس در اولین روز، کار ‏خود را با نمایش تصاویری از زنان که کاری از ‏‏«شهرزاد ارشدی» با عنوان «چهره ما در صد سال ‏گذشته» بود، آغاز کرد.‏
این تصاویر، یادآور آغاز مبارزات برابری طلبانه ی ‏زنان از زمان مشروطه تا به امروز بود. این تصاویر ‏که نشانگر حضور ما در تمامی زمینه ها از هنر و ‏ادبیات گرفته تا مبارزات برابری خواهانه و حضور ‏در سازمان های سیاسی و نظامی و تظاهرات ‏خیابانی بود، نشان دهنده ی تاریخ تصویری زنانِ ‏ایرانی در پیشبرد روند آزادیخواهی است. ‏
کنفرانس کارش را با خوش آمد گوئی کمیته ‏محلی توسط «نیما مشعوف» و «نادیا کُردی» ‏ادامه داد.‏