پاسخ اول‌:
در همه انتخابات  های جمهوری اسلامی همیشه یک عنصر نمایشی قوی وجود داشته و انتخابات مورد بحث هم مستثنا نخواهد بود. به  علاوه، با طرد اصلاح  طلبان حکومتی جنبه تشریفاتی و بی  خاصیت این انتخابات بیش از پیش برجسته خواهد بود. با همه این  ها اشتباه است اگر فکر کنیم که اختلافات و کشمکش  های درونی از حاکمیت جمهوری اسلامی رخت برخواهد بست و یکدستی بر آن سایه خواهد افکند. از هم الان پیداست که حاکمیت آتی هم یکدست نخواهد بود و بذر جدال  های درونی در این حاکمیت از هم اکنون افشانده شده است که در مسأله کاندیداتوری ریاست جمهوری، در برخورد به بحران اتمی، در برخورد به آمریکا و غرب، و هم‌چنین در برخورد به مسائل داخلی کاملاً مشهود است.

پاسخ دوم‌:
به  اعتقاد من اهمیت این انتخابات از انتخابات دوم خرداد سال ۷۶ (و حتا از انتخابات سال ۱۳۸۰) به  مراتب کمتر است. در آن دوره  جامعه امیدی به تغییر داشت، جدال و قطب  بندی و تب و تابی در کار بود، همین  ها شوروشوقی به مردم برای شرکت می  داد. اما انتخابات خرداد 1384 نه از لحاظ داخلی و نه از لحاظ ابعاد بین  المللی آن دارای چنان اهمیتی نیست. زیرا مدتهاست که امید به تغییرات داخلی از طریق حاکمیت در چشم مردم رنگ باخته است و از لحاظ جنبه بین  المللی نیز قدرت مانوری برای رژیم باقی نمانده است که بتواند  مانند روزهای رفسنجانی یا خاتمی سر دنیا را گرم کند. غرب و جمهوری اسلامی ایران بیش از در مقابل یکدیگر قرار می  گیرند و فرجه برای جمهوری اسلامی هرچه تنگتر می  شود. احتمال این را که یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری بتواند تغییری در این روند بدهد ضعیف می  دانم و بنه همین دلیل تصور می  کنم انتخابات از این لحاظ نیز بی  خاصیت و بی  رونق خواهد بود.
اما در پاسخ به اینکه موضع ما در مقابل حمله احتمالی آمریکا به ایران چیست، مقدمتاً باید بگویم با درنظر گرفتن عوامل و شرائط کنونی، این احتمال را خیلی ضعیف می  دانم. در واقع این مسأله آکتوئل نیست که بشود روی آن موضع مشخص و عملی گرفت و بیشتر یک بحث کلی می  باشد. اما در همین حد باید بگویم ما موافق حمله نظامی آمریکا به ایران نیستیم و معتقدیم که تحول سیاسی و اجتماعی در ایران باید از آگاهی و اراده و خواست و مبارزه توده  های مردم این کشور نشأت بگیرد. خود ما سالهاست که در همین راستا و با همین دید مبارزه کرده  ایم و تلاش ما از این پس نیز کماکان آگاه کردن و به میدان آوردن  توده  ها برای ایجاد یک تحول انقلابی خواهد بود. اما مایلم همین جا اضافه کنم که با نظری که در میان بخش  هایی از چپ ایران در این مورد وجود دارد موافق نیستم و آنهم این که از شدت مخالفت با آمریکا و حمله احتتمالی آن، اهمیت تحول دموکراتیک در ایران در نظرشان کمرنگ می  شود. نباید فراموش کرد که مسأله اصلی برچیدن سایه جمهوری اسلامی از سر مردم ایران و دموکراتیزه کردن جامعه ایران است. کمبود خطرناک به  عقیده من فقدان یک جبهه وسیع دموکراسی  خواهی اصیل در ایران است. جبهه  ای با پلاتفرم روشن آزادی  خواهانه و خواست  های دموکراتیک پیگیر که بتواند وسیع  ترین نیروهای خواهان تحول دموکراتیک در ایران را گرد آورد و اگر نه آلترناتیو دست  کم به یکی از آلترناتیوهای آینده ایران   تبدیل شود. به  شرطی که نیروهای چپ و دموکرات ایران بتوانند یک چنین جبهه وسیع دموکراسی  خواه و عدالت  خواه ایجاد کنند و پشتیبانی مردمی واقعی کسب نمایند، می  توانند از تضاد غرب با جمهوری اسلامی نیز در راستای همین هدف کمال استفاده را ببرند.

پاسخ سوم‌:
گرچه پیش  بینی قطعی از حالا دشوار است، اما تصور من این است که انتخابات بسیار سرد و بی  رونق خواهد بود و با عدم شرکت گسترده  ای مواجه خواهد شد. امیدوارم این حالت پیش نیاید که مردم از سر مخالفت با یک جریان حکومتی به جریان حکومتی دیگری رأی بدهند، کل جمهوری اسلامی باید آماج تحریم قرار بگیرد.

پاسخ چهارم‌:
توصیه اکید من این است که به  هیچ وجه در این انتخابات شرکت نشود. رژیم جمهوری اسلامی باید با یک نه بسیار نزرگ مواجه شود، صندوق  های رأی باید خالی بماند، افلاس جمهوری اسلامی باید هرچه عیانتر به نمایش درآید، این تحریم نه از سر نومیدی، نه از روی سرخوردگی از سیاست، بلکه باید یک تحریم بسیار فعال باشد، فعالان سیاسی داخل کشور و جوانان و دانشجویان باید وسیعا در بین مردم کار کنند و مردم را به یک عدم شرکت آگاهانه و متحدانه تشویق نمایند. هیچ سستی و اهمالی در این زمینه جایز نیست، باید با تمام قوا در عرصه کار کرد و ورشکستگی جمهوری اسلامی را به همه دنیا نشان داد.