تمام سال­هاي دهه 1360زندانيان همواره با مشکل تغذيه روبرو بودند. تغذيه نه براي کسب انرژي بلکه تنها براي پر شدن شکم. سرتاسر زمستان (حداقل) با اين عنوان که آشپزخانه خراب است شام نهار صبحانه نان و پنير و نان و کره و خيار بود. البته اين در کنار دزدي از جيره غذائي زندانيان توسط زندانبانان بود.در گزارش يکي از زندانيان سياسي زن ايران مي­خوانيم:

«غذا آن­قدر کم بود که به هر شش نفر دو ليوان سوپ مي­دادند: هر نفر دو سه قاشق سوپ. مشگل وقتي بيشتر مي­شد که زن حامله­اي در بند وجود داشت. افراد هم سفره او مجبور مي­شدند وانمود کنند که سير هستند تا او بتواند چند لقمه اي غذا بخورد»

بهداشت:

مشکلات غذايي در کنار مشکلات بهداشت اعم از نظافت شخصي و شستشوي ظروف که در زمان بسيار اندکي زنداني بايد تمام آن­ها را هم زمان انجام مي­داد. فاجعه رواج انواع بيماري­هاي پوستي و عفوني را به­همراه داشت که با نبود امکانات پزشکي و درماني مدت زمان طولاني گريبان­گير اغلب زندانيان بود. هر هفته تعداد محدودي (دو تا سه نفر) را به بهداري مي­فرستادند و در زمان شيوع اين بيماري­ها و يا شيوع آنفولانزا باز هم همين تعداد را به بهداري مي­بردند. 

کمبود جا بيداد مي کرد. در يک اتاق شش در شش متر (36 متري) تا صد وچهل نفر بايد شب را به صبح مي­رساندند و صبح را به شب.شيفتي خوابيدن يک روش متداول بود. گستردگي اين مبحث به عنوان يکي از روش­هاي سيستماتيک و فرسايشي آزار و شکنجه زنداني چنان است که با توجه به محدوديت وقت، از بازگويي آن خودداري مي­کنيم.فقط به طور کوتاه بايستي ذکر کرد که هدف حکومت اسلامي ايران، بنا به اظهارات خودشان، اين بود که اگر برخي از زندانيان، اعدام نشدند، در اثر سال­ها، سوء تغذيه و بيماري­هاي متعدد يا سريع­تر بميرند (ظاهرا" "مرگ طبيعي") و يا در اثر شدت بيماري و ضعف جسمي و بعضا" روحي، قادر نباشند به وظايف سياسي و اجتماعي خود فعالانه بپردازند.

انفرادي:

بررسي انفرادي­هاي ايران خود مبحث وسيعي است. در سال 60 و اوائل 61 به­ علت گستردگي دستگيريها وکمبود جا عملا" مفهوم خود را از دست داده بود، چرا که در هر سلول بيش از 5 نفر را نگهداري مي­کردند . انفرادي­هاي اوين شامل يک دستشوئي وتوالت فرنگي فلزي وتکه موکتي بود که کف آن را پوشانده بود.با بهره­برداري از زندان گوهردشت موج زندانيان تبعيدي به آنجا سرازير شد و شکل واقعي انفرادي چهره نمود. زندانياني که در ماه­هاي اول افتتاح آن به آن­جا منتقل شدند، يا از زندان قزل حصار به عنوان تنبيهي به آنجا منتقل شده بودند و يا از بازجويي­هاي اوين، براي جايگزيني شکنجه روحي به جاي شکنجه­هاي فيزيکي به انفرادي انتقال يافته بودند. براي در هم شکستن زندانيان و اين­که حتي نتوانند از زير در سلول به سلول مقابل تماسي داشته باشند، بين راهرو را ديوار کشيدند. مدت نگهداري در انفرادي نامعلوم بود. رژيم از تمام امکانات موجود خود جهت در هم شکستن زندانيان استفاده مي­کرد. يکي از زنان زنداني از انفرادي گوهر دشت چنين مي­نويسد:

«هيچ شناختي نسبت به گوهر دشت نداشتم.شنيده بودم که دارند آخرين کارهاي ساختمانش را انجام مي­دهند. با سکوت مرگ بارش، معلوم شده بود متفاوت­تر از زندان­هاي ديگر است. به تنهايي عادت نداشتم و اين را هم مي­دانستم، بدترين تنبيه برايم سکوت و تنهايي است. در خانواده پرجمعيت به دنيا آمده و در زندان­هاي اوين و قزل حصار به اندازه موهاي سرم با آ دم­ها برخورد داشتم. با آن­ها بهترين و زيباترين روابط عاطفي را برقرار کرده بودم. حالا رژيم با انفرادي به جنگ اين روابط آمده بود.»

در شرايط کنوني زندان­هاي ايران گستردگي خاص خود را پيدا نموده است و هر جريان وگروه نظامي و غيرنظامي براي خود سلول­هاي ويژه­اي ساخته است. از زندان­هاي سپاه با شماره و رمزهاي خاص خود تا زندان فرودگاه مهرآباد ولي در همه آن­ها روح انسان را به مسلخ کشيده و تلاش خود را در جهت در هم شکستن انسان­ها به کار مي­برند.

دستبند:

دست­بند کاربردهاي فراواني براي شکنجه­گران رژيم دارد، انواع و اقسام دست­بند زدن­ها جزو هنرهاي شکنجه­گران رژيم است. تنها در لحظه دستگيري شايد بتوان گفت از حالت عادي دست­بند زدن (دستان را از جلو يا پشت به­ هم دستبند مي­زنند) استفاده مي­شود و در شرايط بازجويي به حالات مختلفي مورد بهره­برداري قرار مي­گيرد.يکي از زندانيان صحنه را در زندان­هاي ايران چنين بازگو مي­کند:

«در اتاق­هاي بازجوئي وشکنجه­گاه­ها، اغلب اوقات زندانياني با دست­بند ديده مي­شوند و يا بازجوه­ها و نوچه­هاي­شان در حال دست­بند­ زدن، و يا باز و بسته­کردن دست­بند هستند و در هر حال دست­بند به عنوان ابزار شکنجه و به عنوان حربه و تهديد براي کسب اقرار، مطرح است و توسط بازجوها اعمال مي­شود.»

آويزان کردن با دستبند:

با اين روش، در بهترين حالت او را از يک دست به شوفاژ، ميله دريچه درب سلول، يا هر شيئ سنگين ديگري وصل مي­کنند. و در حالت وخيم­تر آن با دست­بند زدن به دستان او را از قلابي که در سقف وصل است آويزان مي­سازند. به­طوري که تنها پنجه پاي او به زمين مي­رسد. در اين حالت فشار شديدي که به کتف­ها و مچ دستان وارد مي­شود. پس از گذشت مدت زماني که پنجه پاها تحمل سنگيني وزن بدن را ندارد، فشار بيشتر مي­شود به­طوري که درد کشيدگي عضلات، تا مدت­ها زنداني را عذاب مي­دهد.يکي از زندانيان چنين مي­نويسد:

«هر دو دست را دست­بند مي­زنند و به ميخ محکمي که به ديوار کوبيده شده آويزان مي کنند. نحوه آويزان شدن طوري است، که دست­ها به طور موازي در طرفين سر قرار گرفته و سر و صورت به ديوار مي­چسبد. در تمام مدتي که زنداني آويزان است، قادر به خوابيدن نيست و به محض اين که چرتي بزند به يک طرف کشيده شده و سنگيني بدن، دست­هاي آويخته و متورم را به سمتي مي­کشد و علاوه براين که از خواب باز مي­دارد، درد و رنج شديدي را هم با خود بر جاي مي­گذارد.»

قپاني:

يکي از سخت­ترين شيوه­هاي شکنجه دست­بند قپاني است. يک دست از  پشت کمر به سمت بالا کشيده مي­شود و دست ديگر از روي شانه به­طرف پايين آويزان مي­شود و دو دست را با کشيدن و يک دست­بند به هم مي رسانند. فشار وارده به کتف­ها، مچ دست و کمر و قفسه سينه هر لحظه افزايش پيدا مي­کند و با هر تقلايي که به دستان داده مي­شود، فشار دست­بند به مچ دست­ها افزوده مي­شود و در اصل مي­توان گفت که بيشتر در گوشت دستان فرو مي­رود، در موارد زيادي منجر به قطع اعصاب و فلج­شدن دستان زنداني مي­شود.مدت زمان دست­بند قپاني‌، بستگي به وضعيت زنداني (موقعيت تشکيلاتي، مرحله پرونده ، وقت و هدف شکنجه­گر) دارد . اين زمان مي­تواند از چند ساعت تا چند روز (دو تا حتي سه روز) را شا مل شود. گاهي زنداني را با دست­بند قپاني تا چند شبانه روز در زير زمين شکنجه­گاه، يا اتاق­ها و راهروها شکنجه­گاه به حال خود رها نموده به­طوري که شکنجه شونده حتي از دستشوئي رفتن هم محروم بوده ودر نتيجه خودش را کثيف مي­نمود، خود اين موضوع هم مستمسکي مي­شد جهت آزار و توهين بيشتر به زنداني.