|
حسن حسام
|
|
به خواهرانم؟ نه. همآوازانم:
پروانه عليزاده، منيره برادران، فريبا ثابت، سودابه اردوان، كتايون آذرلي و...
زناني كه زندان، زندانيان و زندانبانان جمهوري اسلامي را چون همآواز نويسندهشان شهرنوش پارسي پور، ثبت كردهاند تا چهرهي نفرتانگيز نظام شكنجه هماره عريان بماند.
آواز اول
هنگام كه آسمان پايين ميآيد
ستارگان
خاموش ميشوند
و تيغهي تاريكِ ماه
آواره است،
ترانههاي روشنت
مانند آبشاري ميريزد
و ما چون جنگلي نشسته به تاريكي
آن را مينوشيم
در آوازهاي سرد
و بارشِ خاموش برگها
آواز دوم
هنگام كه ما،
- همهي گوداليان-
مثل ماهِ گرفته
تاريك ميشويم
و شيونِ جنگل خيس
با كَرناي زوزهي گرگانِ دور دست
موسيقي هراس مينوازد
ترانههاي روشنِ تو
مانند اشكِ چشم آهو
ميريزد
بر بوتههاي بياباني
و روي شبدر تشنه
آواز سوم
ترانههاي روشنت ميآيد
آهو بانو
ترانههاي روشنت
ميآيد
تا خانه را
هم بپايد
هم
بيارايد
همآوازان
آهم بانو جان
فرياد خفه شدهي شبانههاي هزاران هزار سالهي
خاموش
فريادِ بي صدا!
در اين شبانه
با هر بهانه
چشمهاي خيست را
پاك كن
و براي ما بخوان
تا چون ترانههايت
روشن شويم
تا جهان
زيباتر شود
پاريس، ژوئن 2004
|
Once
Monthly
