…… مدت هاست كه مطلبي برايت ارسال نكرده بودم ؛ باور كن كه در اين خراب شده هر شب كه به خواب مي رويم از فرداي خود بي خبريم ! …. گراني و تورم كمر شكن هم بيداد مي كند . حالا هم كه نزديك انتخابات است و بگير و ببندها شروع شده است …. يك مقاله در باره ي انتخابات و يك خبر مهم را برات فرستادم …..
                                                                                                   تهران ح . م

                                                               *****

زماني كه آقاي خاتمي در خرداد سال 1376 به رياست جمهوري اسلامي ايران دست يافت و عملاً هدايت قوه مجريه به ايشان محول شد ، بسياري از روشنفكران و دگرانديشان كه بعد از سال ها بي تفاوتي نسبت به سرنوشت نظام ، در انتخابات شركت كردند و از آن خوشحال بودند كه همراه و هم سو با اكثريت اقشار و طبقات در ترسيم آينده سياسي و فرهنگي و اجتماعي و اقتصادي كشور حضور داشته اند . بعد از گذشت نه ماه از عمر رياست آقاي خاتمي و چاپ اظهارات ايشان در اين و يا آن روزنامه و مجله ، اقدام خود را اين چنين توجيه مي كردند ، « ما به برنامه اي كه ايشان ارائه داد راي داديم ، ما با شركت در انتخابات و رأي به خاتمي در حقيقت خواسته ايم به نظام « نه » بگوييم ، عصر ، عصر اصلاحات است و انقلاب از دستور روز خارج شده است ؛ شكاف اصلي بين سنت و مدرنيته است و بدون اصلاحات ديني عبور از سنت و گذار به مدرنيته امكان پذير نخواهد بود و اصلاح طلبان راهبر اين مرحله از گذار مي باشند … » اما آقاي خاتمي كه برنامه اي مدون شده با مضموني دموكراتيك و ضد استبدادي و مردم سالارانه را در كارزار مبارزه انتخاباتي ارايه داده بود ، دست به همان عملي زد كه پيش از او رفسنجاني بدان وارد شده بود . در انتخاب وزراء نظر رهبري را خواست و با نظر ايشان وزراء را برگزيد . يك سال بعد هفته نامه ي پگاه اظهارات محسن رضايي را در باره ي تركيب هيئت دولت خاتمي آورده كه مي گويد : « آقاي خاتمي به خود من هم گفته اند من تمام كارهاي خودم را با هماهنگيِ آقا انجام مي دهم و از نظر سياسي خواسته هاي آقا با عقايد من مطابقت كامل دارند . البته در زمينه هاي فرهنگي اختلاف نظرهايي با آقا دارم . اما دستورات ايشان بر عقايد من ارجحيت دارند . و من نظرات ايشان را حتا اگر خلاف نظرم باشد ، اِعمال مي كنم . در هيئت دولت سه گروه وجود دارند كه در رابطه با رهبري عمل مي كنند ، گروه اول افرادي مثل آقايان مظفر ، سعيدي كيا ، شريعتمداري ، وزير اطلاعات و وزير دفاع هستند . اين دوستان مستقيماً با دفتر رهبري مرتبط هستند و بي هيچ مسئله اي كارشان را انجام مي دهند . دسته دوم افرادي مثل خرازي هستند كه جملاتشان را هم با آقا هماهنگ مي كنند كه حتا جملاتي را كه در مورد سياست خارجي به زبان مي آورند هماني باشد كه آقا مي خواهند . البته دسته ي ديگر از دوستان ما هستند كه به نظر من يك شتابزدگي هايي به خرج مي دهند مثل وزير ارشاد و وزير كشور » و اتفاقاً همين شتابزده ها ، يكي به زندان افتاد و ديگري وادار به استعفاء شد . و باز جاي پرسش دارد كه چرا دو عضو كارگزاران سازندگي چنين وضعيتي يافته اند ؟ و پرسش دوم آن است كه چرا اولي به زندان افتاد و دومي كه مسبب اصلي نابساماني هاي فرهنگي لقب يافته بود استعفاء داد و پرونده اش از سوي قوه قضائيه به جريان نيفتاد تا به زندان بيفتد ؟ چرا پدر خوانده ي حزب كارگزاران سازندگي از به زندان افتادن اولي ممانعت به عمل نياورد ؟
خاتمي در برنامه اش آورده بود  «  بايد شرايط چنان باشد كه دست اندركاران فرهنگ ، بخصوص توليد كنندگان فرهنگي ، اولاً : امنيت كافي را احساس كنند
ثانياً : حرم و حيثيت اجتماعي لازم را داشته باشند
ثالثاً  : از حيث مادي تأمين شده باشند تا كار فرهنگي را كار اصلي خود بدانند و دغدغه هاي روزمره لطمه اي به تلاش آنان نزند . »
جنبش روزنامه نگاران قبل از خاتمي شكل يافت و بعد از دوم خرداد 76 شكلي رو به گسترش يافت . گردانندگان اصلي اين جنبش همانهايي بودند كه در دايره ي « خودي ها » ي نظام قرار داشتند . و به هيچ وجه قصد جنگ و عناد با نظام را در سر نمي پروراندند . سعيد حجاريان ، عبدالله نوري ، شمس الواعظين ، جلايي پور ، خاتمي ،هادي خامنه اي ، عبدي ، اكبر گنجي ، علوي تبار ، گردانندگان اصلي روزنامه هاي موسوم به « دو خردادي » بودند و جزء « خودي ها » ي نظام بودند كه امنيت كافي قانوني را احساس نكردند و سعيد حجاريان ترور شد . شمس الواعظين و اكبر گنجي بلافاصله با اتهامات واهي به زندان افتادند و روزنامه ها هم به حكم قوه قضائيه و به دستور رهبر بسته شدند . هر چند بعدها چند روزنامه با گرايش مورد پسند نظام مجوز انتشار گرفتند تا هم مدرسين حوزه ي علميه از نگراني بدرآيند !! هم سياست نقد گذشته و حال نظام به فراموشي سپرده شود . ماجراي قتل هاي زنجيره اي فراموش شود و دادگاهي فرمايشي پرده ي ساتري بر همه ي وقايع جنايت باري كه در طول سال هاي حاكميت جمهوري اسلامي بر روشنفكران ، دگرانديشان و ناراضيان  رفته ، كشيده شود . و هم رهبر و دختر رهبري و باندهاي وابسته به دفتر رهبري در امان باشند . شوراي نگهبان هم به راحتي دست در دست شوراي مصلحت نظام و هم چون دولبه ي قيچي فراسوي مجلس قرار گرفته و آن را اخته نمايند . و به قول خود با اين اقدام دست دشمن را كوتاه و باندهاي سياه را از نگراني بدر آورده و مانع شوند تا آن ها به وظيفه شرعي خود عمل نموده و چون « محتشم » انصار حزب الله خواهان راه اندازي حمام خون گردند . و مهم تر از همه آن كه پته ي رفسنجاني بيش از اين به آب بيفتد . و سردار سازندگي كه در جريان انتخابات مجلس به كمك شوراي نگهبان نفر سي ام شد و به آغاسي شهرت يافته بود بيش از اين مفتضح نگردد .
آقاي خاتمي در همان برنامه ي كذايي آورده بود : « يك جامعه ي نوپا و پيشرفته بدون نهادهاي مدني كه احزاب از جمله آن ها هستند ، نمي تواند تداوم پيدا كند » و باز در جايي ديگر از همان كذايي نامه آورده است : « دولت مقتدر دولتي است كه در عين انتقاد پذيري و پاسخگويي به ملت از يك سو بتواند در دفاع از حقوق و آزادي هاي مردم موفق باشد و با قانون شكني مبارزه كند و از سوي ديگر با قدرت از تماميت ارضي و منافع همگاني و مصالح ملي دفاع كند »
البته حزب مشاركت به دبير كلي برادر ايشان و حزب همبستگي (‌نفوذي هاي هاشمي ) و دسته جات وابسته به باندهاي سياه و مؤتلفه و دختر رهبري پي در پي مجوز فعاليت يافتند و در طي اين چهار سال از عمر رياست ايشان حتا يك حزب « غير خودي » نتوانست مجوز فعاليت يابد ، حتا آش آنقدر شور شد كه در دوره ي رياست ايشان نيروهاي ملي مذهبي و نهضت آزادي نيز دستگير و به زندان افتادند . دولت مقتدر ايشان با اقتدار دست از دفاع از حقوق و آزادي هاي مردم كشيد و نه تنها از پس قانون شكنان بر نيامد كه قانون شكنان بر او سوار گشتند و منافع همگاني و مصالح ملي هم فداي ارجح دانستن دستورات ولي فقيه شد .