مجموعه این تحولات نشان می‌دهد كه خطر حمله آمریكا به ایران بسیار جدی است، و این خطر وظیفه سنگینی بر دوش همه آزادی‌خواهان دموكرات قرار داده است.  مخالفت با حمله آمریكا وظیفه همه ما است، ولی متاسفانه با مخالفت صرف و محكوم كردن آن نمی‌توان این خطر را دفع كرد.

پاسخ اول:
كشمكش درون ساختار قدرت البته همیشه وجود دارد. ولی این كشمكش اكنون از نزاع بین اصلاح‌طلبان و وابستگان به ولی فقیه به دایره كوچكتری كشانده شده است. اصلاح‌طلبان در یك مبارزه بقا گرفتارند و می‌خواهند در ساختار قدرت، ولو به صورت نمایشی، ‌باقی بمانند. این است كه با این كه می‌دانند در این رقابت شانس زیادی ندارند به این مصاف نابرابر تن می‌‌دهند. بهترین شانس‌شان هم این است كه هاشمی رفسنجانی به میدان بیاید و انتخابات را ببرد و پس از آن سهم كوچكی از قدرت را به آنان (و یا دست كم به دو جناح روحانی و فن‌گرای آنان) تفویض كند. نتیجه انتخابات در هر حال به تضعیف قدرت اصلاح‌طلبان در قوه مجریه منجر خواهد شد، و به ریزش بخش بیشتری از نیروهای هوادار آنان خواهد انجامید. انتخابات ریاست‌جمهوری آینده را باید آخرین میخ تابوت جنبش اصلاح ‌طلبی تلقی كرد. این انتخابات نظام سیاسی ایران را در بهترین حالت به دوران رفسنجانی پیش از ۲ خرداد ۷۶ باز می‌گرداند.
این انتخابات البته با توجه به شرایط سیاسی داخلی و خارجی جمهوری اسلامی شاید بیش از هر دوره دیگر سرنوشت‌ساز باشد. از این‌رو، مقامات حاكم بر ایران تلاش می‌كنند كه به آن اهمیت بیشتری بدهند تا شاید بتوانند بخش عمده‌ای از مردم را به پای صندوق‌های رای بكشانند.  یعنی اهمیت نمایشی آن نیز كم نیست. جمهوری اسلامی بیش از هر موقع دیگر زیر ذره‌بین در سطح جهانی قرار گرفته و سیاست‌های اتمی و تروریستی و منطقه‌ای آن حساسیت زیادی را در بین كشورهای غربی و به خصوص آمریكا برانگیخته است.  برای رژیم ایران بسیار مهم و شاید حیاتی است كه نشان دهد مردم ایران از آن حمایت می‌كنند و در شكل‌گیری نظام و انتخاب بالاترین مقام اجرایی آن مستقیماً سهم دارند. از این رو، تشویق مردم به شركت در انتخابات در صدر سیاست همه جناح‌های حاكم و حتا اصلاح‌طلبان شكست‌خورده و نیروهای حاشیه‌ای آنان قرار گرفته است. حتا امكان دارد كه رژیم برای گرم كردن تنور انتخابات، علاوه بر اصلاح‌طلبان به نیروهایی مانند نهضت آزادی نیز اجازه دهد كه نامزد معرفی كنند.  شكست نامزدهای معدود اصلاح‌طلبان در انتخابات دوره هفتم مجلس شورای اسلامی نشان داد كه رژیم نباید از پیروزی احتمالی آنان یا نهضت آزادی و هركس دیگری كه در چهارچوب نظام اصلاح‌ناپذیر فعلی وارد میدان مبارزه انتخاباتی شود هراس داشته باشد.