هموطنان عزیز:

درحالی که صاحبان قدرت و وابستگان به حاکمان انتصابی کوشش دارند مردم را به پیش بازیهای انتخابات ریاست جمهوری سرگرم کنند، کشور ما از لحاظ سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، یکی از سخت ترین دوره‌های بحرانی حیات تاریخی خود را می‌گذراند. امروز در اثر سیاست‌های تنش آفرین حکومت ایران با جهانیان، منافع ما ایرانیان در عرصه بین المللی از هر سو مورد خدشه قرار گرفته است.
تهدید هویت تاریخی و تمامیت ارضی و منافع ملی کشور با انتشار نقشه ارمنستان بزرگ در روزهای اخیر، نقشه آذربایجان گسترش داده شده (شامل "اران"، جمهوری آذربایجان و آذربایجان تاریخی ایران)، سد ساختن صدور نفت آسیای مرکزی و حوزه دریای مازندران از راه ایران، مانع تراشی در احداث خط صدور گاز ایران به هندوستان از مسیر پاکستان، بهره برداری گسترده قطر از منابع نفت و گاز مشترک در خلیج فارس و کاهش نفوذ ایران بر بخش عمده منابع این پهنه آبی، تشویق امارات در طرح ادعاهای واهی نسبت به جزیره‌های سه گانه همیشه ایرانی خلیج فارس، عدم پذیرش درخواستهای بحق ایران در مراجع بین المللی از جمله عضویت در سازمان تجارت جهانی و دبیرکلی اوپک که حق مسلم ایران است، عدم فروش هواپیماهای ایرباس به ایران و ایجاد جو بی اعتمادی و حساسیت بین المللی نسبت به دستیابی ایران به تکنولوژی هسته ای، تنها بخش کوچکی از خدشه بر منافع ملی ما در عرصه بین المللی است. این سیاست خارجی دشمن ساز که بشدت از انتقال تکنولوژی‌های حیاتی به کشور، رشد افتصادی و تعامل هدفمند اقتصادی، صنعتی و فرهنگی ایران با جهان جلوگیری کرده، به سود کیست؟ تداوم عقب ماندن اقتصادی، صنعتی و علمی ایران چه کسانی را آسوده خاطر می‌سازد؟
ملت ایران در آغاز بیست و هفتمین سال انقلاب خود که با نوید استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی تحقق یافت، با بسیاری نابسامانی‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی دست به گریبان است. بیش از ربع قرن بی توجهی به تاریخ، ادب، فرهنگ و تمدن ایران زمین و آثار و مفاخر ملی آن، گروهی پرشمار از مردم ایران، بویژه جوانان را از دلبستگی عاطفی به محیط طبیعی و بوم و بر کشور خود دور و ناامید از آینده دستخوش سرخوردگی نموده و بخش قابل توجهی را در سقوط اخلاقی و اعتیاد، گرفتار اوهام و فرار از خود و واقعیت‌ها ساخته است. رواج مصرف قرص‌های خیال انگیز، برخوردهای گسترده فیزیکی در خیابانها، بیش از پنج میلیون پرونده اختلافات شخصی، ملکی و جنایی در دادگستری، ١٤٦ هزار کشته و مصدوم حوادث رانندگی تنها در شش ماه اول سال جاری، خودکشی گروه پرشماری از دانش آموزان دبیرستانی تنها در تهران و چندین هزار خودکشی زنان و جوانان، بویژه در استانهای محروم کشور، انباشته شدن زندانها با بیش از یکصدهزار نفر ساکن دائمی با بیش از شصت درصد معتاد و مبتلا به بیماریهای گوناگون، رسیدن شمار افراد در گیر اعتیاد کشور به بیش از یازده میلیون نفر و فزونی یافتن آلوده شدگان به بیماری ایدز به چندین ده هزار نفر، گسترش شمار کارتن خوابان و کودکان خیابانی، یخ زده شدن دهها نفر از آنان در شبهای سرد و یخبندان اخیر، رسیدن حجم قاچاق کالا به مرز پانزده میلیارد دلار، فرار سرمایه‌ها و مغزها از کشور، بیکاری دائمی دستکم یک پنجم جمعیت در سن کار و یک سوم جوانان در سن‌های بیست تا سی و پنج سال بویژه زنان تحصیلکرده جوان در شهرها، عقب افتادن سن ازدواج برای جوانان در اثر بیکاری و فقر که به مجرد ماندن همیشگی زنان جوان و رواج فساد انجامیده، خالی شدن دستکم یک چهارم روستاهای کشور از سکنه، رواج فساد اخلاق، بویژه در میان نوکیسگان و اطرافیان برخی از قبضه کنندگان قدرت و مقام، در معرض فروش و سوء استفاده قراردادن زنان و جوانان ایرانی در کشورهای خارج، رواج دزدی، چاقوکشی، قتل و تجاوزات جنسی در کشور، تنها شمه‌ای از نا بسامانی‌ها و عدم تعادل‌های اجتماعی و فرهنگی است که اخلاق و فرهنگ خانواده اصیل ایرانی ما را تهدید می‌کند و در آستانه انحطاط جبران ناپذیری قرارداده است.
درحالی که ملت همیشه سخت کوش ایران، فرهنگیان، دانشگاهیان، پزشكان، پرستاران، فعالان بخش خصوصی، بازاریان، کشاورزان، دامداران، صیادان، کارگران، صنعتگران و کارکنان شریف دولت، درتلاش معاش و حفظ و سربلندی خانواده و کشور خویش همیشه تلاشی ستایش آمیز داشته‌اند و طبیعت نیز در سالهای اخیر نهایت مساعدت را داشته است، درحالی که بهره برداری از منابع طبیعی و ثروت خداداد کشور با نهایت شدت و بی حد و حساب ادامه داشته است، در حالی که درآمدهای ارزی حاصل از صدور نفت و فرآورده‌های صنعتی و کشاورزی از مرز پانصد میلیارد دلار در دوران پس از انقلاب گذشته و انرژی تقریبا رایگان در اختیار همه بخشهای اقتصاد ایران قرار داشته است، عملکرد واقعی اقتصاد ایران نامتناسب با امکانات، در هیجده سال اول انقلاب (تا سال ١٣٧٥) سالانه فقط حدود ٣/١ درصد، و در هشت سال اخیر به طور میانگین حدود ٥/٢ درصد بوده است. با توجه به حدود دوبرابر شدن جمعیت کشور در دوران پس از انقلاب، درآمد سرانه مردم ایران در سال ١٣٨٢ برابر ١٦٧٧ دلار(به نرخ روز) ، یعنی ٤٩٤ دلار یا ٣٠% کمتر از درآمد سرانه مردم در سال ١٣٥٦ اعلام شده است. ناتوانی حکومت در تبدیل امکانات و درآمدهای ارزی و ریالی به سرمایه گذاریهای تولیدی و فزاینده که حاصل آن عدم ایجاد اشتغال مناسب و کافی برای جوانان و بهبود سطح زندگی همگانی است، از فساد و سوء استفاده از امکانات کشور توسط بنیادها و نهادهای وابسته به حکومتگران بدون دادن مالیات، و از هم گسیختگی و انضباط تولید و کار، از رواج اسراف و سورچرانی در جامعه، از ایجاد جو دلمردگی و حرمان زدگی در کشور، از تشویق تعطیلات ضد تولید و کار و خشکاندن ریشه شادی و سرافرازی در مردم سرچشمه می‌گیرد، که حاصل آن سقوط بهره وری و کارآیی عوامل تولید به سطح منفی است.
رشد اقتصادی اعلام شده توسط منابع رسمی، که بخشی از آن می‌تواند واقعییت داشته باشد، در بسیاری از موارد ناشی از افزایش بهای نفت و بالا رفتن درآمدهای نفتی، از دو ونیم برابر شدن واردات نسبت به سال ١٣٧٦ (بیش از ١٤ میلیارد دلار)، ازچهاربرابر شدن واردات قاچاق، ازسرمایه گذاری سودجویانه مخرب وغیرمولد مصرفی در ساختمانهای مجلل و تجاری، از تولید انحصاری و غیر رقابتی خودرو خفه کننده مردم در مراکز شهری که حاصل آن جز فروبردن حدود ٥٠ درصد جمعیت به زیر خط فقر در شرایط تورمی شدید و تمرکز ثروت‌های عظیم در داخل و خارج از کشور در دست عده‌ای اندک (کمتر از دو درصد جمعیت کشور) بوده است.
و بالاخره، رشد قارچ مانند بدنه دولت و وجود بوروکراسی بشدت بیمار و دست و پا گیر- برخوردهای سرکوبگرانه حاکمیت با اندیشمندان، نویسندگان، رونامه نگاران، فعالان سیاسی و جنبش‌های پویای فعال دانشجويیی، همراه با پشتیبانی همه جانبه و تاسف بار قوه قضائیه - نادیده انگاشتن حقوق شهروندی برابر برای همه زنان و مردان و ایجاد ذهنیت بشدت منفی در شماری از هموطنان سخت کوش وابسته به تیره‌ها و اقوام گوناگون ایرانی، بر اثر بی توجهی و فراهم نساختن امکانات و موجبات رشد و توسعه اقتصادی برابر درآن مناطق، عدم ایجاد فرصتهای برابر برای آنها در راستای واگذاری مسئولیتهای اساسی در اداره کشور، پدیده نگران کننده ایست که بشدت همبستگی ملی ویکپارچگی کشوررا با خطر مواجه ساخته است.