اما در سال های اول حکومت اسلامی، به دلیل جا نیافتادگی نهاد زندان اش، شکنجه های ابداعی بازجویان شکل غالب را داشت. مانند بستن دست به دستگیره هار دَر- که در مورد سعید سلطانپور به کار گرفته شد- با گذشت زمان و شکل های شناخته شده ی شکنجه در زندان، شکل سیتماتیک برخورد با زندانیان سیاسی آغاز شد. کتک زدن با مشت و لگد، خصوصاٌ شلاق زدن با کابل- یکی از کارآترینِ شکنجه ها برای درهم شکستن زندانی- همراه با بازجویی های شبانه روزی و بی خوابی دادن به زندانی.

از سال ۶۰ به بعد، سوزاندن بدن زندانی با آتش سیگار در موارد خاص، دست بند قپانی و بستن دست رندانی از پشت گردن و کمر از اصلی ترین و رایج ترین شکنجه ها در زندان های مختلف اسلام گرایان می شود.

از سال ۶۲، حاج داود- قبل از انقلاب در خیابان ناصری آهنگری داشت و از بچه بازهای معروفی بود که همیشه کنار زمین چاردیواری ناصری که محل مسایقات فوتبال محلی ما بود پرسه می زد- سرپرست زندان قزل حصار شد و شکنجه های ابتکاری خود را که بی نهایت دشوار بود به اجرا گذاشت. این شکنجه ها به نام های دستگاه واحد، قفس، قبر و تابوت معروف است. زندانی را در یک مجوطه ی ۶۰ تا ۸۰ سانتی متری و میان دو دیواره ی چوبی می نشاندند و او را از حرکت و جنبش منع می کردند و هر حرکتی که از او سر می زد، شلاقِ نگهبان بر سر و رویش فرود می آمد. در تمام روز و شب صدای نوحه خوانی و قرآن قطع نمی شد. آویزان کردن زندانی از سقف به طور معلق با یک پا و شکنجه های روحی روانی مانند برپا کردن صحنه ی اعدام و تیرباران مصنوعی و شلیک گلوله از فاصله ای کم، در قبر گذاشتن زندانی، تهدید کردن زندانی به این که عزیزان او را می ربایند و می کشند، و وادار کردن خانواده برای فشار به زندانی برای مصاحبه، حبس دز سلول انفرادی برای ماه های طولانی و... دیگر به شکل سیستماتیک در زندان ها رواج داشت.

ما بر آن بوديم كه در اين مجموعه ، نگاهي هم داشته باشيم به ابزار شكنجه و شكنجه‌گر و شكنجه شدگان . با كمي امكانات، تنها توانستيم از زبان دوست عزيزمان بهروز ارمغاني - زنداني زمان شاه - يكي از وحشيانه‌ترين  شكنجه‌هاي زمان پهلوي را به نام « آپولو » ، توضيح دهيم . اميد كه در پرونده‌هاي آتي بتوانيم چگونگيِ شكنجه‌هاي رژيم اسلامي را به طور مفصل، از زبان شاهدان عيني‌، چاپ كنيم .

                                                                                     پرویز قلیچ خانی