در ماه اكتبر كه به دعوت كانون هنرمندان وين، به وين رفته بودم فرصتي شد كه هفته اي را با بهروز حشمت بگذرانم.  ديوارهاي آهني بهروز حشمت را پيشتر ديده بودم. و نيز اين اواخر با جعبه هاي آهني او نيز آشنا شده بودم. بهروزحشمت، مجسمه سازي كه حسن حسام در شعري او را به درستي هميشه در كار و آفريدن تصوير كرده است(1)، هميشه در جستجوست تا شكل هاي تازه اي بيافريند. محور اصلي كارهاي تازه او ستون است. ستون هائي كه در اندازه و شكل و حجم هاي گوناگون به بخشي از انديشيدن ها و تخيلات او جان بخشيده اند. گاهي بهروز در آن ها سيما و هييت قدرت را مي بيند، با حرصي بالا رونده و همواره در اوج بودن. آن وقت ستون ها برايش تجسمي مي شوند از حكومت هاي مستبد و نامردمي در جامعه.  در خيال هاي مسئولانه و هنرمندانه اش آن قدر  به جنبه هاي تخريبي و ضد انساني شان نظر مي‌كند تا ويراني آن ها  را مي بيند، سپس با گذاشتن لوله هاي لغزاني در كمرگاه آن ها بر ويراني شان در آينده اي نزديك اشارت مي كند. بهروز حشمت در گفتگوئي با خبرنگار يك مجله اتريشي گفته است  كه او به بيان ساده در كار باور دارد. يعني در پي پيچيدگي بيان نيست: « كارهاي من ساده و شفاف اند. هر كودكي مي‌تواند زبان مرا بخواند.»  در وهله اول به نظر مي‌آيد كه كار  مداوم با ماده اي كه به سختي شكل پذير است بهروز را به سمت هرچه بيشتر شفاف شدن و خلاصه كردن پيامش كشانده است. زيرا با نگاه به جغد هاي او براي مثال به نظر مي‌آيد اين اشكال ساخته شده اي هم كه مصاديقي عيني و منفرد دارند به سختي در قالب هاي واقعي شان جا مي‌گيرند. ولي با كمي دقت در همه كارهاي او،‌ چه آن ها كه به قول خودش هيئتي فيگوارتيو دارند و چه آن ها كه در شكل، انتزاع كاملند مي توان به اين درك رسيد كه اصولا بهروز حشمت موافق با شلوغ كردن زياد موضوع نيست.  دو ستون را كنار هم گذاشته تا به  مفهوم عشق و يا وصل برسد. اين ستون ها چنان  به نرمي كنار هم قرار گرفته اند و گودي ها و برجستگي هاي شان چنان ميل به چفت شدن دارند كه با كمي نگاه به آن ها و ديدن هم زمان همه آن اجزا در يك كل يكپارچه،  عشق و وصل و يا پيوند عاطفي دو انسان به يكديگر به ذهن متبادر مي شود. جعبه هاي او هم از همين بيان ساده برخوردارند. سرپوش يكي شان كه كنار مي‌رود سبزه و رويش سبزه در آن مي بيني. و در ديگري كتاب هاي زنداني شده. اين نگاه به نظر من همان نگاه مدرن اروپائي است. نگاهي كه در پي هرچه بيشتر سادگي و خلاصه كردن حرف است. در اين نوع كار، بيان  فردي هنرمند عرياني بيشتري مي يابد و فكر و حس در مسيري مي روند كه مي‌توان آن ها را ديد و با آن ها مواجه شد. مي توان پسنديدشان ، فهم شان كرد. و يا از آن ها انتقاد كرد. و اين، به معنائي، رسيدن به همان راز پيشرفت فكر و حس در فرهنگ اروپاست. شلوغ كردن بي خود و پيچيده كردن بيان آن هم بي‌دليل، جز گيج كردن مخاطب و در تاريكي بردن حرف و فكر هيچ نتيجه اي ندارد. تاكيد بهروز بر سادگي كارش در واقع نه فقط حاصل برخورد او با ماده اي به سختي رام شدني بلكه حاصل تجربه سي سال كار و زندگي  او در وين است. اسوالد اشتيم مجسمه ساز و منتقدي اتريشي در توضيح كار بهروز حشمت نوشته است: «او همانند يك شك تسكين بخش براي مداوي زخم هاي ما كه حاصل از عصر باروك و بيدماير مي باشند پيش ما آمده است.» و او مي‌نويسد « اگر «وتروبا(2) هنوز زنده بود كلاهش را به افتخار  بهروز از سر برمي داشت. » و تروبا نيست، اما  دوستداران ايراني و تبعيدي هنر بهروزحشمت هستند.  به احترامش كلاه از سر بر مي داريم و به مناسبت  اهداي جايزه خانه هنرمندان اتريش به او شاخه گلي تقديمش مي‌كنيم. موفقيت بهروز موفقيت هنرمند در تبعيد است. هنرمندي كه سي سال است خاموش و متواضع  در كار تجسم بخشيدن به لحظاتي از حيات ماست. 
دسامبر 2004  اوترخت

1-  من كار مي كنم/ من كار مي كنم/ وقتي بهار مي آيد/
 شكوفه را مي زايد/  من كار مي كنم. من كار مي كنم . من كار مي كنم.  از شعر آمد و رفت از حسن حسام در كتاب خوشه هاي آواز
2- وتروبا: اولين مجسمه ساز اتريشي بعد از جنگ جهاني دوم است كه مجسمه سازي مدرن در اتريش را با استفاده از اشكال مكعبي و ابعاد هندسي بنياد گذاشت. در هنگام تحصيل در آكادامي هنر  در اتريش، وترويا  استاد بهروز خشمت بوده است.