|
گفت و گوهایی در باره ی رفراندوم
|
|
|
آرش
|
|
صفحه 21 از 26
البته گاه طرفداران رفراندم در اينجا و آنجا مطرح می کنند که در بستر اوجگيری مبارزات مردم و فشارهای بين المللی شرايطی به وجود مي آيد که جمهوری اسلامی مجبور می شود مسئله رفراندم را بپذيرد و از آنجا که اين رفراندم زير نظر نهادهای بين المللی پيش خواهد رفت امکان تقلب از او سلب شده و امکان بروز اراده مردم مهيا می گردد.
اجازه بدهيد همين موضوع را مورد تأمل قرار بدهيم. فرض کنيم که مبارزات مردم ما آنچنان گسترش يافته که در سلطه ديکتاتوری حاکم شکاف ايجاد نموده و سردمداران رژيم را مجبور به پذيرش راهکار رفراندم کرده است.اما در اين صورت، روشن است که آنگاه ما در شرايطی قرار خواهيم داشت که ديگر جويبارهای اعتراض مردم به تدريج به هم پيوسته و به سيل بنيان کنی تبديل شده است که رژيم را در آستانه سقوط قرار داده و رژيم جهت حفظ سلطه ضدمردمی خود و انحراف در اين مبارزات است که به رفراندم تن داده است. از قبل روشن است که در چنين موقعيتی هر کسی که بخواهد در مقابل سيل بنيان کن سرنگونی مانعی ايجاد کند، به وسيله همين سيل از مقابل مبارزات مردم کنار زده خواهد شد. ما در تجربه سال 57 به عينه ديديم که در شرايط اوجگيری انقلاب، وقتيکه دشمن قصد داشت توسط شاهپور بختيار رژيم سلطنت را نجات دهد مردم چگونه جز به سرنگونی رژيم سلطنت رضايت نداده و فرياد زدند "بختيار نوکر بی اختيار".
در مورد فشار های بين المللی و نظارت سازمان ملل هم بارها گفته شده و لازم به تأکيد مجدد نيست که تجربه نشان داده است که قدرت های امپرياليستی تنها تا آنجا به جمهوری اسلامی فشار وارد می آورند که منافع شان ايجاب کند و يا بخواهند در صحنه رقابت های بين خود دست بالاتری پيدا کنند. و يا امتياز جديدی کسب نمايند و اساسا اين قدرت ها به مثابه حاميان اصلی جمهوری اسلامی در 26 سال گذشته همان نيروهائی هستند که علی القاعده بايد آماج اعتراض و انقلاب مردم قرار گيرند. چرا که آنها در حقيقت شريک جرم تمام اعمال جنايتکارانه جمهوری اسلامی در حق مردم ما بوده اند. بر اين اساس، خطرناک ترين کار در شرايط کنونی اين است که ما مردم را به خيرخواهی دشمنان شان دلخوش کنيم، آنهم در شرايطی که به دليل 26 سال حاکميت جمهوری اسلامی و شرايط فقر و فلاکت مردم و استيصال آنها، در ميان قشرهائی از مردم گرايش به دخالت خارجی و از جمله امريکا واقعيت انکار ناپذيری است.
در خاتمه ضمن تأکيد بر نادرستی تفکر کسانی که رفراندم را به مثابه "راهکار"ی جهت تغيير ساختار ديکتاتوری حاکم ارائه می دهند بايد تأکيد کرد که تنها "راهکار" ممکن جهت خلاصی از شر جمهوری اسلامی همانا تلاش جهت سرنگونی اين رژيم ددمنش از طريق قدرت مردم و انقلاب آنهاست. شرايط ايران جز "راهکار" انقلاب هيچ "راهکار" ديگری که تأمين کننده منافع توده های ستمديده ما باشد در مقابل مردم قرار نداده است. در شرايطی که مردم هر روز و در جريان اعتراضات و مبارزات خود بر ضرورت سرنگونی جمهوری اسلامی تأکيد می کنند و تجربه ثابت نموده که تحقق مطالبات آنها جز از طريق سرنگونی جمهوری اسلامی امکان پذير نمی باشد، سر دادن شعار رفراندم، تنها تلاشی است جهت مشغول کردن توده ها و نيروهای سياسی و انحراف توجه آنها از اين واقعيت که راهی جهت نجات مردم ما جز از طريق قدرت گيری طبقه کارگر و توده های ستمديده ايران و متشکل شدن شان در جريان انقلاب وجود ندارد. پس وظيفه همه نيروهای مبارز طرفدار توده های ستمديده ايران آنست که مسئله سرنگونی جمهوری اسلامی در بستر يک انقلاب مردمی را به "گفتمان" فراگير تبديل نموده و با هر تفکری که قصد دارد به هر روشی و با توسل به هر شعاری در اين امر اخلال ايجاد کند، به مقابله برخيزند. مسلما مشکلات بزرگی در مقابل تدارک و سازماندهی اين انقلاب وجود دارد ولی اين امر شانه خالی کردن از زير بار مسئوليت را نمی تواند توجيه نمايد. وظيفه ما تلاش در جهت بر طرف کردن همه موانعی است که انقلاب را به عنوان تنها راه نجات مردم به پشت صحنه سياسی کشور می کشاند. بحث اين است!
|
Once
Monthly
