آخرین نوشته های سوئزي و تأکید او بر اهمیت بازار مالی
آخرین نوشته‌های اقتصادی سوئیزی از مهمترین آثار او و منعکس کننده تأکید هر چه بیشتر بر تغییرات تاریخی در نظام سرمایه‌داری است. مقاله ژوئن 1994 سوئیزی زیر عنوان «پیروزی سرمایه مالی» توضیح می‌دهد چگونه سرمایه انحصاری به نظامی تکامل می‌یابد که در آن سرمایه مالی در حال صعود است و «جایگاه اصلی قدرت سیاسی و اقتصادی» به بازار مالی منتقل شده است. حتا افراد پر قدرتی که در مقام مدیریت بزرگترین انحصارات نشسته‌اند اکنون زیر فشار شبکه جهانی بازار مالی قرار دارند (والبته خود از بازیگران آن هستند). دولت‌ها، حتا دولت ایالت متحده هم تا حد زیادی زیر فشار ضرورت‌های این بازارها قرار دارد. به نظر سوئیزی این وضع در اثر رکود دراز مدت به وجود آمده است و برخلاف سابق که گسترش حوزه مالی در دوران تنعم برای کمک به تولید بیشتر بود اکنون انفجار مالی حین رکود و در نتیجه‌ی آن به وجود می‌آید و این پدیده پیامدهای گسترده‌ای برای آینده اقتصاد سرمایه‌داری خواهد داشت که هنوز مورد مطالعه دقیق قرار نگرفته است. سوئیزی در این واخر بارها اظهار تأسف می‌کرد که سن و وضع جسمی‌اش به او اجازه نمی‌دهد در این زمینه بخصوص سهم بیشتری ادا کند.
آخرین مقاله عمده سوئیزی در باره امپریالیسم به اتفاق مگداف در عکس‌العمل به جنگ اول امریکا علیه عراق زیر عنوان «Pox Americana» (آبله امریکایی) نوشته شد که در آن تاریخچه دخالت امریکا در «جهان سوم» بیان می‌گردد. مقاله با این جملات هشدار دهنده و پیش گویانه پایان می‌گیرد:
«به نظر می رسد که دولت امریکا خود را درگیر روندی کرده است که پیامدهای بس وخیمی برای جهان خواهد داشت. تنها قانون مطمئن و حاکم بر کائنات همانا تغییر است چرا که نمی‌توان جهان را از حرکت باز داشت. اگر قرار باشد جلوی جوامعی را که کوشش دارند مسایل خویش را طبق روش‌های خود حل کنند، گرفته شود، آن‌ها این مسایل را به طریقی که دیگران به آن‌ها دیکته می کنند حل نخواهند کرد و اگر نتوانند به پیش حرکت کنند ناگزیر به عقب حرکت خواهند کرد. این آن چیزی است که در بخش بزرگی از جهان در حال وقوع است. ایالات متحده به عنوان قدرتمندترین کشور با در دست داشتن وسایل نامحدود اعمال زور، به نظر می‌رسد که دارد به دیگران می‌گوید که این سرنوشتی است که باید بپذیرید. و در غیر آن صورت باید متحمل نابودیِ خشونت بار و دردناکی شوند». سوئیزی در ادامه می‌نویسد: «الفرد نورت وایت، یکی از متفکرین بزرگ قرن نوزده یک بار گفته بود "هیچ گاه این فکر رهایم نکرده است که نسل بشر ممکن است تا نقطه معیین صعود کند و سپس به طور برگشت ناپذیری رو به افول گذارد. بسیاری دیگر از اشکال حیات نیز چنین مسیری را طی کرده‌اند. تکامل هم می‌تواند سیر صعودی داشته باشد و هم سیر افولی".  این فکری ناراحت کننده است اما به هیچ رو دور از ذهن نیست چرا که اَشکال و عوامل فعال و اصلی این افول دارد جلوی چشمان ما شکل می‌گیرد». سوئیزی سپس با رادیکالیسم و روحیه شکست ناپذیر همیشگی‌اش نوشته را این طور پایان می دهد:
«این البته بدان معنا نیست که افول برگشت ناپذیر، اجتناب ناپذیر است. در امور جامعه‌ی انسانی، هیچ چیز  اجتناب ناپذیر نیست مگر آن که اتفاق افتد. اما تنها این مسئله را پیش می‌کشد که مسیر روند امور در پنجاه سال گذشته به ویژه در یک سال گذشته (1991) چنین امکانِ بالقوه‌ای را در بردارد. و این به معنای آنست که باید درک کرد ما مردم امریکا مسئولیت ویژه‌ای داریم که برای جلوگیری از این واقعه کاری کنیم زیرا این دولت ماست که کوشش دارد نقش سامسون در معبد بشریت را بازی کند».
                                                                                                                                  یادش گرامی باد
                                                                                                                                       22 آوریل 2004

 ‏* مقاله زیر با استفاده وسیع از مطلب مفصل جان بلامی فاستر- که قرار است در شماره اکتبر 2004 مانتلی ریویو چاپ شود (با اجازه نویسنده)- به علاوه کتاب «چهار سخنرانی» و مصاحبه سوئیزی با کریستوفر فلپس نوشته شده است.