هیچ‌کس تا این حد انتظار نداشت كه باشگاه «فرزندان سخنین» (شهری کوچک و فقیر با 24 هزار نفر جمعیت عرب، در ناحیه‌ی گالیله - جلیل- واقع در شمال اسرائیل) بتواند با بودجه‌ای اندک (حدود2 میلیون یورو در سال) و اکیپی نامرتب، در پایان مسابقات فوتبال سال گذشته‌‌، در بالاترین سطح مسابقات این کشور قرار بگيرد‌. اين تيم از آنجا که ورزشگاه مناسبی در اختیار نداشت، ناگزیر بود حتی مسابقات خود  را نیز در شهر دیگری (حیفا) برگزار نماید.
این باشگاه کوچک، برخلاف همه‌ی پیش بینی‌ها، در 18 ماه مه با نتیجه‌ی 4 بر 1، بر حریف خود، تيم فوتبال هاپوئل حیفا پيروز شد و جام فوتبال اسرائیل را از آن خود كرد‌. این پیروزی راه اين تيم را كه اكثر بازيكنان‌اش عرب (فلسيطني) هستند‌، براي ورود به مسابقات آینده‌ی جام اروپا (UEFA هموار كرد. به رغم اين پيروزي بزرگ‌، امسال براي بازي‌كنان این باشگاه سال راحتي نبود، چرا كه بازی‌کنان اين باشگاه فلسطيني‌، غالباً مورد ناسزا قرار می‌گیرند، به خصوص وقتی با اکیپ «‌بتار» اورشلیم رو برو مي‌شوند که طرفدارانش از نژادپرست‌ترین جریان‌هاي اسرائيل به شمار می‌روند، زیرا به رغم وجود چند بازیكن یهودی و یک دروازه‌بان گینه‌ای و یک گل زن برزیلی، باشگاه گالیله در نظر تماشاگران اسرائیلی یک باشگاه عربِ فلسطيني است.
روی آوردن به ورزش فوتبال نوعی ابراز وجود جمعی از سوی جامعه‌ی یک میلیونی اعراب (فلسطینی) در این کشوراست که با وجود آنکه 25 در صد از کل جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند با آنان به عنوان شهروند درجه‌ی دوم برخورد می‌شود. باشگاه فوتبال «‌سخنین» پیش از آنکه مقام اول را به دست آورد شهرتش به خاطر مراسم یادبودی‌ست که هرسال در 30 مارس به عنوان «روز زمین» برگزار می‌کند و خاطره‌ی کسانی را گرامی می‌دارد که در سال 1976 در اعتراض به سیاست مصادره‌ی زمین‌های اعراب دست به اعتراض زدند‌، و ارتش آنها را به گلوله بست و عده‌ای را کشت. پیروزی روز سه شنبه، با سه گلي که بازیکنان یهودی باشگاه «‌سخنین» به ثمر رساندند دارای ارزشی نمادین‌ست.  
شادی فوق العاده‌ی «‌فلسطینی»های داخل اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی از این پیروزی نمادین از آنجاست که به گفته‌ی محمود درویش‌، آنان «‌به شدت تشنه‌ی پیروزی‌اند»
 (برگرفته از یادداشت ژیل پاریس، لوموند 20 مه  2004 و منابع ديگر)