پیراهنش بوی شعر می داد

                          گیتی خوشدل – ایران

سرش را به سینه فشردم
پیراهنش بوی شعر
                    می داد
چنان خندید
که گوئی نوزاد
    رشد کرده بود.

در کدام معبد
بزرگت کنم ای شعر؟

چهره اش عرق کرده بود.
قطره ها
        چون عطر
        بر تقدیرم نشستند.

وام

          حمید رضا رحیمی – امریکا

آبی
چون آسمانِ زلالِ میهنِ من
طلائی
چون خورشید بی زوالی که
بر مراتع سر سبزِ میهنم
                          می تابد
صورتی
چون گل های وحشی دامنه ی البرز
                                 و بیستون

این رنگین کمانِ شاد را
چهره ی زیبای تو
                  بی شک
از سرزمین من
به عاریت گرفته است.

آینه شاهد است

               پروین باوفا – امریکا

آینه شاهد است
از بس
     گریه کرده ام
جای پای زمان را
اشک
از چهره ام زدوده است .

باغستان

          علی اصغر فرداد – سویس

ظُهرِ سبزی ست
عطر تابستانی
ریه های باغبانِ خفته را
پر و حالی می کند
نسیمی نرم می وزد بر انگور رازقی
دو دست
خزیده از دو کُنده ی کِتف
چون دو شاحه ی پُر پیچِ پیرِ مو
بر وِلَرم خاک
خفته اند.
* رازقی نوعی انگور است در شهرستان قزوین

لحظه ها

            شمس لنگرودی – ایران

زخم ها
تسکین می پذیرند
از نشانِ تبر
ساقه ی کوچکی سبز می شود
توفان ها
      به قرار می رسند
تنها
    همین لحظات اند
     که می گذرند و
                 نشانی ندارند

با غصه ای کوچک

                 منصور خاکسار – امریکا

بر تنه ی بیدِ پشتِ خانه
نامم را می نویسم
درختی تهی
     و ردّ پائی که
              در دهانه ی پارک می پژمرد.
از صندلی چرخداری
چشمی دورادور
               می پایدم
و پشتم تیر می کشد
زیر نامم، درشت می آورم:
زمستانِ هیچ سالی چنین پیشبازم نکرد
با این که درد
چوبِ غرور و غریزه ام شده ست
اما ستونِ ویران
و تند بادی که به اخم آلوده ست
وامی دارم تا
              بازگردم
به اتاقی انباشته از کتاب
با غصه ای کوچک
و دریچه ی سردی که
                  پشت اش را
                              به آفتاب
گشوده ست .

جای خالی تو

          کوروش همه خانی – سوئد

نه این هوا بوی سرزمینم را می دهد
نه این دست ها
صدای دست های توست
تنها
 قدم به قدم
قدم های مرا
پای سکوتی ایستاده برپا
جای خالی تو
در حفره های پلک من:
بی صدا
در شکستنِ شاخه های تبر
حدسی که می زدیم
در ریختنِ برگ ها

چسبیده به پنجره

                   ناصر کاخساز – آلمان

بین پنجره و باران
نیستی
چه طنازی می کند
مثل زنی که دوستش دارم
تنها بادبان سینه هایش
برافراشته نیست
و در آغوشم سر می خورد
و فرا می رود
و فرا

         و فرا...
و صدای ریزش باران.

بین باران و درخت
پرده ای آویزان است
دو کبوتر بال می زنند
و باران می نوشند
تشنه می شوم
نگاهم روی درخت می نشیند
سبز می شوم
بال های مرطوبم را تکان می دهم
و هستی روی زمین می چکد
آسمان با سکوت
به صدای باران گوش می کند
و من در شعله کوچکی
که چای ام را گرم می کند
چسبیده به پنجره
زندگی را مرور می کنم
که پشت پرده باران
هنوز می تابد.

کریستف کلمب

               مجید نفیسی

خورشید در من رو به تباهی ست
و روح من از پوست من بیزاری می جوید
هندوستان من کجاست ؟
سرزمین گل های بی زمان
جایی که طوطی سبز
کلام کهن را باز می گوید
و باران گرم
هر اندوهی را با خود می شوید

همسفران از هر سو گرد آئید
بادبان ها را برافرازید
و سینه ی اقیانوس را بشکافید
هوا آفتابی ست
 و دلفین های خوش یُمن در زیر آب
دُم های خود را تکان می دهند
سن سباستین گومه را
سن سباستین گومه را*
برخیز تا لنگر برداریم
و از این اطلس کهنه فراتر رویم
باشد که این بار
هندوستان خود را بازیابیم
* سن سباستین گومه، نام بندری در جزایر قتاری است. کریستف کلمب درست پانصد سال پیش از آنجا به قصد هندوستان سفر کرد و از امریکا سردرآورد.

درخت‌ها عاشقند*
                      

                          فضل‌الله روخاني

قد مي‌آفرازند
با نوازش نسيم شورانگيز بهاران

بَر مي‌دهند
در گرماي نفس‌هاي گُشن تابستان

برهنه مي‌پايند
پيش ‌تازيانه‌هاي باد خزان
نمي‌خمند
زير انيوه برف زمستان

درخت‌ها‌... آري
عاشقند‌، درختان ....
* اين شعر در شماره‌ي قبل دو غلط تايپي داشته است كه صحيح آن در اين شماره دوباره چاپ شده است‌.