|
بيژن حكمت
|
|
۱ و ۲- تهاجم امريكا به عراق حتمي به نظر ميرسد، گرچه طولاني شدن بازرسيها، آخرين ابتكار آلمان و فرانسه و تغيير تدريجي افكار عمومي در خود امريكا اين احتمال را كاهش ميدهد. در اين نوع مسايل نميتوان نظر قطعي داد و از ديدگاه مبارزه براي جلوگيري از جنگ بايد به ويژه به نتيجهي اين اقدامات نگريست و اندكي خوشبين بود.
۳ – چه صلح و چه جنگ، به نظر من رژيم صدام فرو خواهد پاشيد. نتيجه سياسي جنگ بر عراق تا حدود زيادي به عكسالعمل عراق بستگي دارد. جنگ گرچه دموكراسي را به ارمغان نخواهد آورد ولي به استبداد صدام و محاصره اقتصادي عراق پايان خواهد داد. وضع عراق نيز مانند افغانستان مدتها ناپايدار خواهد ماند. اگر كُردها، شيعيان و بقيه مردم بتوانند به تفاهمي براي ادارهي صلحآميز كشور برسند، وضع مسلماً بهتر خواهد شد. جمهوري اسلامي نيز زير فشار بيشتري قرار خواهد گرفت. من به واكنش شديد «جهان اسلام» اعتقادي ندارم، گرچه به هر حال خشونت، خشونت زاست.
۴ - ولي همه اينها دليلي بر تأييد جنگ نيست. از نظر حقوق بينالمللي اين جنگ جنگي مجاز و عادلانه نخواهد بود. اگر دست امريكا را در اين زمينه باز بگذارند پس فردا نوبت كشورهاي ديگر است. نظم بينالمللي هر نوع قاعده و قانوني را از دست خواهد داد. آن چه امريكا ميكند چرا چين، روسيه و ساير كشورهاي مقتدر نتوانند انجام دهند؟ از اين ديدگاه مقاومت فرانسه و آلمان و برخي ديگر از كشورهاي اروپايي واقعاً قابل تحسين است. اميدوارم اين مقاومت و گسترش جنبش صلح بتواند از جنگ جلوگيري كند.
|
Once
Monthly
