اين مراسم توسط عده اى ازياران وهمبندان صفرخان ، زندانيان سياسى دوران رژيم سلطنتى، تدارك ديده شده بود. آن ها با انتشار يك فراخوان تدارك اين مراسم و دعوت به حضور در آن را اعلام نمودند. در فراخوان آمده بود‌: " قلب بزرگ "صفرخان" از تپش باز ايستاد. باور اين واقعيت تلخ براى آنان كه سال هاى سال حضور وى گرمابخش روزهاى اسارتشان در چنگال رژيم شاهنشاهى بود و مايه اميد و سرمشق پايداريشان، نه باوركردنى است و نه آسان! صفرخان، به همه آن هايى كه در راه آزادى و برابرى  و حق تعيين سرنوشت خلق هاى ايران مبارزه مى كردند، تعلق داشت. نام او نه فقط در تاريخ مبارزات ميهن ما جاودانه است، بلكه خود سرفصل مهمى از اين تاريخ است و همواره بر تارك آن خواهد درخشيد."
             اسامى امضاء كنندگان فراخوان دربرگيرنده همبندان با گرايش هاى سياسى متفاوت و تعلق هاى ملى ايران بود و اين چند گونه گى هم در تركيب سخنرانان و هم در پيام هاى همبستگى نيرو هاى سياسى به اين مراسم جلوه اى خاص داشت. همان گونه كه اجراى مراسم با تنوع  زبانى، نمايشى از خواست اتحاد داوطلبانه و يك پارچه گى مردم ايران  بود.
   سالن كه به نشانه همبستگى توسط حزب سبزهاى آلمان اجاره و در اختيار كميته ى  برگزاركننده مراسم قرار گرفته بود با پوسترهاى چهره صفرخان و دسته گل ها آذين شده بود، و پلاكاردى با شعار"زندانى سياسى آزاد بايد گردد"  نشانه آرزوى صفرخان و خواست مشترك تمامى شركت كنندگان درمراسم بود.
     گردانندگان اين مراسم، منيره برادران و باقر مرتضوى، با خوش آمد گوئى به حضار بياناتى را درباره زندگى صفرخان به دو زبان فارسى و آذربايجانى ايراد كردند0 وازجمله پاسخ صفرخان را به سئوال خبرنگار روزنامه كيهان كه به هنگام آزادى و پس از 32 سال زندان از او پرسيده بود: " چه آرزويى داريد؟" بازگو كردند. " چه آرزويى دارم؟ به صراحت مى گويم خواست من آزادى تمام احزاب است و آزادى تمام زندانيان سياسى." و آن گاه گرداننده مراسم سخن خود را با اين جملات به پايان رساند: "آرزوى صفرخان هيچگاه برآورده نشد.نه در رژيم پهلوى و نه در جمهورى اسلامى. چه بسيار از همبندان او كه از زندان هاى پهلوى جان بدر برده بودند، در زندان هاى جمهورى اسلامى جان باختند. خود صفرخان هم محكوم به سكوت و سانسور شد."
     حضار به پا خاستند و به ياد صفرخان يك دقيقه كف زدند. سپس پيام خانواده صفر قهرمانيان و كميته برگزارى مراسم بزرگداشت صفرقهرمانيان از تهران كه  براى اين مراسم ارسال شده بود قرائت گرديد. در اين پيام آمده بود: " بى گمان تا آن زمان كه ستم و خودكامگى، فقر و بى عدالتى دراين جهان و در ميهن ما وجود دارند، اين گونه قدرشناسى از قهرمانانى چون صفرخان، نماد مقاومت در راه رهايى از ستم، آگاهى بخش و پديدآورنده پشتوانه هاى تاريخى و اجتماعى مى توانند بود."
     اولين سخنران مراسم راضيه ابراهيم زاده (خاله راضيه) همرزم صفرخان و از نخستين زنان زندانى سياسى در سال هاى دهه 20 رژيم پهلوى  بود. او از قتل عام آزاديخواهان آذربايجان به هنگام سركوب خونين جنبش فرقه دموكرات آذربايجان توسط رژيم شاه سخن گفت و با يادآورى اعتصاب غذاى زندانيان سياسى تبريز و نقش صفرخان درآن كه منجر به تبعيد صفرخان گرديد، از او تجليل كرد و با صدايى قاطع و شورانگيز گفت: " زندانى سياسى سال هاى 20 ديگر وجود ندارد، تنها من مانده ام. من افتخار مى كنم كه هنوز هم پايم را جاى پاى صفرخان در مبارزه مى گذارم." جمعيت بپا خاست و با كف زدن ممتد سپاس خود را تقديم خاله راضيه كرد.
      سپس بخشى از فيلم مستندى به نمايش درآمد كه توسط حسين طاهرى دوست از زندگى صفرخان و در مصاحبه با او ساخته شده است. در اين فيلم صفرخان در يك خانه آپارتمانى بسيار محقر و مخروبه زندگى مى كند كه به بازگويى گوشه هايى از زندگى، مبارزه و 32 سال زندان، ازخود و ديگر همرزمان و همبندان نشسته است. صفرخان از ستم فئودال ها؛ از فقر دهقانان و شورش آنان؛ از جنبش ملى فرقه دموكرات آذربايجان عليه نظام ارباب و رعيتى و ستم شاهى؛ از زندان، شكنجه، تبعيد و اعدام در رژيم شاه؛ از مقاومت وايستادگى همبندان و از بيژن جزنى و پرويز حكمت جو سخن مى گويد و بالاخره از مردمى كه مبارزه كرده اند و مى كنند و از نگاه خود آرمان بزرگش سوسياليسم را تعريف مى كند. او از كسى و يا جريانى گلايه نمى كند اما مى توان  در لابلاى كلمه هايش اين تلخى را دريافت كه براى مدت 20 سال اول زندانش هيچ جريان سياسى از او يادى نكرده است و او خود را يك فراموش شده مى ديده است. 
     هدايت سلطانزاده كه خود سالها زندان كشيده  و از ياران همبند صفرخان بوده است، در سخنان خود جايگاه تاريخى صفرخان را به عنوان نماد توده اى تمامى جنبش هاى ايران در 50 سال اخير برشمرد. او گفت:  يادگار بزرگ فرقه دموكرات آذربايجان، مردى كه سال هاى طولانى در سايه و همسايه مرگ زيسته بود، در شبى آرام با مرگ خفت. مرگ صفرخان، فقدان بى جانشين برجسته ترين نماد توده اى،  نماد جنبش هاى معاصر مردم ايران است. صفر خان سال هاى طولانى در زندان ماند و ما همسفران دوره اى او بوديم. هر انقلابى ضرورتا با يك نوع رهبرى فكرى و عقيداتى توام است، اما براى انقلاب يك جريان توده اى و يك جنبش لازم است. اگر در انقلاب مشروطيت ستار خان نماد جنبش توده اى و در عين حال بيان شعور تاريخى مردم در آن دوره بود، صفرخان هم نماد توده اى و بيان شعور تاريخى جنبش ضد فئودالى، جنبش ملى و بعدها جنبش توده اى  ايران در 50 سال اخيربوده است.