عليرغم فشار هاي فراوان مجامع بين المللي به رژيم ايران براي به رسميت شناختن حقوق روزنامه نگاران در جمهوري اسلامي فشار و تهديد و زندان و شكنجه و وارد كردن اتهامات واهي به روزنامه نگاران هم چنان ادامه دارد هدف نهايي اين فشار ها منصرف كردن روزنامه نگاران از ادامه جنبشي كه عموما نقطه آغاز آن را سبب گرديده بودند ، مي باشد . مصباح يزدي يكي از ترسيم كنندگان اصلي خط فشار به روزنامه نگاران مي گويد : ((در حالي كه دشمن از توطئه هاي ديگر عليه انقلاب اسلامي مايوس شده تمامي قوايش را در بخش فرهنگي متمركز كرده است )) رضا استادي مدير حوزه علميه قم نيز در اين باره گفته است(( روزنامه هايي كه به اسم قانون و قانون گرايي و با استفاده از بيت المال منتشر مي شوند فقه شيعه را زير سوال برده اند قبلا صفوي فرمانده سپاه پاسداران در تاريخ 13/3/1377 گفته بود جريان سومي به كمين نشسته و تلاش دارد نيروهاي وفادار به انقلاب را به جان يكديگر بياندازند... خيلي از عناصر گروه سوم را شناسايي كرده اما در عين حال دست آنان را نيز باز گذاشته تا گروه و روزنامه درست كنند ولي ما سر بزنگاه به سراغشان مي رويم ...
«الان آن ميوه كال است . خوب كه رسيد به دست شما بسيجي ها مي چينيم))
در هفته هاي اخير حمله به روزنامه نگاران شدت يافته و سران رژيم مدام بر اين نقطه پاي مي فشارند كه مطبوعات، در غياب احزاب سياسي قدرتمند ، به مهمترين سخن گويان و حامیان جنبش بدل شده اند . در ايران ، اغلب سران حكومت از ساز كار پيوند مطبوعات با تقاضاهاي مدني مردم در هراسند .
اساساً در جهان امروز ، هر نظام سياسي قواعدي را براي بازي سياسي معين مي كند كه موافقان و مخالفان آن نظام مطابق اين قواعد مي توانند بازي را ادامه دهند . نظام سياسي و حاميانش در ايران ، بازي مطابق اين قواعد را فقط وقتي مي پذيرند كه از پيش   بقاء و مشروعيت نظام در آن تضمين شده باشد .
رژيم اسلامي ايران ، اين قرار و قاعده ها را به عنوان قاعده بازي نمي پذيرد . يعني قانون را نه به عنوان قاعده بازي ، بلكه صرفا به عنوان ابزاري براي مشخص كردن مخالفان و نهايتا سركوب آنان به وقت رسيدن به ميوه تحمل مي كنند . در واقع آنان فقط دو راه پيش روي مخالفان قرار مي دهند . فعاليت زير زميني براي براندازي رژيم يا تن دادن به سكوت خفقان كه در اين شيوه  نيز برد صاحبان قدرت در بازي بدون حريف تضمين مي شود . و بازي در اينجا ((بازي فكري و سياسي )) فقط جهت ((نمايش بازي )) برقرار مي شود . اما سران نظام بخوبي آگاه نيستند كه اين بازي هم مثل هر بازي ديگري ، وقتي كه نتيجه اش از پيش معلوم باشد ، بازيگران چنداني نخواهد داشت . در واقع اغلب مدافعان سياسي در ايران رمز و راز رابطه ي رقابت و مشاركت را نمي خواهند درك كنند . آنان بر اين باورند كه مي توان مشاركت وسيع مردم را براي مدت طولاني حفظ كرد . حال آنكه بازي براي بازيگران و ناظران وقتي اهميت مي يابد كه رقابتي واقعي در كار باشد . توسل به قدرت هاي بيرون بازي به معني پيروزي در بازي نيست ، به معني زدن سوت پايان بازي پيش از اتمام آن و اعلام ختم هميشگي بازي و بيرون كردن خيل بازيگراني است كه در بازي عادلانه و با قواعد برابر بردشان بسيار محتمل بود . اما اين شيوه عمل كردن رژيم  مي بايستي در بازار آزاد جامعه صورت گيرد . بازاري كه در آن كالاي افكار و اقدامات سركوبگرانه رژيم خریداری ندارد . اينان با وجود در اختيار داشتن  روزنامه ها و نشريات رسمي و غير رسمي متعدد و رسانه هاي سمعي و بصري سراسري كه حمايت بي حد و حصر مالي و سياسي صاحبان  اصلي قدرت را در پشت سر دارد، نتوانسته اند راي و نظر مردم به افكار و اقدامات خود جلب كنند و ناچار در يك جمع محدود به عرضه ي كالای خود مي پردازند .با اين اوصاف ناراحتي طراحان فشار بر مطبوعات را بايد در واقع ابزار ناراحتي رژيم از مردم دانست كه در لفاف حمله به مطبوعات، تعطيلي آنها و كشاندن روزنامه نگاران به دادگاه هاي فرمايشي، بيان مي شود. آنان چون تصور پيروزي در اين بازار مردمي را از سر به در كرده اند، مي كوشند بازار را به هم ريخته و از اين طريق خود را دچار پارادكس پيچيده اي كرده اند . پاراداكسي كه نتيجه آن افزايش بيش از پيش گرايش توده مردم به سرنگوني نظام مي باشد . آن روز در راه است .