۱. البته این بیت از هیچ یک از آن سه بزرگوار نیست، نام سراینده‌اش را هم الآن در ذهن ندارم، ولی زیباترین بیت سبک هندی است که به خاطر دارم و بازنمایاننده‌ی همه‌ی خصوصیات این سبک.
۲. مثلاً این شعر از همان خانم سنت میلی (Edna St. Vincent Millay, 1892-1950):

Only until this cigarette is ended,
A little moment at the end of all,
While on the floor the quiet ashes fall,
And in the firelight to a lance extended,
Bizarrely with the jazzing music blended,
The broken shadow dances on the wall,
I will permit my memory to recall
The vision of you, by all my dreams attended.
And then adieu, -- farewell! -- the dream is done.
Yours is a face of which I can forget
The color and the features, every one,
The words not ever, and the smiles not yet;
But in your day this moment is the sun
Upon a hill, after the sun has set.
۳. اين نوشته ("حس زبان و حساسیت زبانی") در شهروند (تورنتو، کانادا) شماره ی ۴۳۱ (۲۲ اکتبر ۹۹) چاپ شده است.
۴. اگرچه پیش از آن و در اوزان آشنا هم سیمین همواره به روانی غزل و در نتیجه پرهیز از سکته و اشباع توجه داشته است؛ مثلاً توجه کنید به غزل "چون درخت فروردین" که در آن جز یک مورد حتا از هجای دراز هم گوئی پرهیز شده تا هماهنگی موسیقائی حفظ شود.