از آنجا که این دوستان،  به یمنِ جنایاتِ جمهوری اسلامی، هر یک در گوشه ای از جهان پرتاب شده اند، ابتدا باید اختلاف ساعت ها را در نظر داشت تا نیمه های شب کسی را از خواب بیدار نکرد تا بر تو بیاشوبد و اصلاً سوژه ی مورد نظر را نپذیرد. دوم باید بتوان این دوستان را در خانه و یا محلِ کارشان پیدا کرد، چرا که هر یک از این عزیزان، چندین  مسئولیت و مشغولیت برای خود دارند و تراشیده اند. زیرا روشنفکران تبعیدی، مصداق این ضرب المثل نیستند که:« سری که درد نمی کند، دستمال نمی بندند» آنها هم چنان دنبال دردسر! بخوان مسئولیت هستند.
سوم باید با آنها مفصل سخن گفت تا بپذیرند در ساختمان این پرونده که همگی بر کارآیی و اهمیتش صحه می گذارند،  شرکت کنند.
چهارم در مقابل آنها که سخت جانی می کنند، ایستادگی کرد و با لبخند و شوخی و دستِ آخر جانِ من، مرگِ من از ایشان قولی گرفت بر تحویلِ کاری در موعدی معین.
پنجم باید پس از مدتی این تقاضا را دوباره لانسه کرد تا مبادا میانِ صدها کار دیگر فراموش شود.
ششم باید زمانِ تعیین شده را کِش داد تا کارهای نرسیده و تاخیری برسند.
هفتم باید به آنهایی که قول داده بودند، ولی هنوز کارشان نرسیده زنگ زد تا در لحظه ی آخر بگویند که متاسفند و نتوانستند کار را به اتمام برسانند.
هشتم، باید همواره لبخند را بر لب حفظ کرد چرا که هر یک از این دوستان، با این که در این شماره مطلب نداده اند ولی همکارانِ آرش اند و قبلا یا بعدا مطلب داده و یا خواهند داد.
 اما یک نکته که از همه مهمتر است را باید در انتها بیان کنم تا مبادا خدای ناکرده کسی گمان نکند که با دلخوری این چند خط را نوشتم. درست است که می خواستم پرونده ای درباره ی «تاثیراتِ  جهانی شدن بر مبارزات و موقعیت زنان در خاور میانه و منطقه» درست کنم. این نیز درست است که از دوستان بسیاری خواستم تا در این پرونده شرکت کنند. این هم درست است که چندی نمی توانستند، و عده ای نیز نخواستند.
این هم درست است که از آنانی که پاسخ مثبت داده بودند، عده ای نتوانستند به عهد خود وفا کنند.
اما از آن جا که در تحلیل هر اوضاعی، جنبه های منفی و مثبت را باید دید و گفت تا همه جانبه باشد، من نیز دنبالِ جنبه ی مثبتِ این شکست موقت تهیه ی این پرونده گشتم و چون می خواستم، در آن نکته ای مثبت یافتم.
اغلبِ این دوستان که چندین سالِ پیش در گریز از دیکتاتوریِ سیاهِ جمهوری اسلامی به اقصا نقاطِ جهان گریختند و ابتدا به ساکن، پناه جویانی در پیِ آرامش بودند، امروزه هر یک چون عضوی فعال از جامعه ی جهانی اند. آنها که روزی فقط ایرانی بودند، امروزه شهروندان جهان اند با مسئولیت های یک شهروند. یکی به کنفرانسی در افغانستان دعوت شده بود، آن یکی مشغول تهیه ی بخش مبارزات زنانِ خاورمیانه در دائره المعارفی در اروپا بود و آن دیگری تازه از کوبا برگشته بود.
اگرچه پرونده ام درباره ی تاثیرات جهانی شدن بر وضعیت زنان خاورمیانه شکل نگرفت، اما یادآوری این نکته و جایگاهی که هر یک از این عزیزان در کشورهای میزبانِ خویش یافته اند، دلم را گرم و قلبم را پر از غرور می کند.   
 صفحاتی که در پی می آیند حاصل تلاشی است در بزرگداشت روز زن که با همکاری دوستانِ دیگری که علیرغم مسئولیت های دیگرشان این بار را هم پذیرفتند، تهیه شده است؛
با تشکر از این دوستان