"همچنان صداى تيرباران هاى شبانه شنيده مى شد".
جمله كوتاهى است كه سورن در خصوص تيرباران هاى اوائل دهه 60 در كتاب حاضر نوشته است و هنوز هم متاسفانه پس از گذشت ربع قرن صداى تيرباران ها قطع نشده، هنوز هم فرياد «نه»ی مبارزان راه آزادى و عدالت اجتماعى طنين افكن است و خواب راحتِ دژخيمان ولايت و جنايت را برهم ميزند.
درازناى تاريخ ميهن ما را شعله هاى مقاومت بيداردلان در رويارويى با مستبدين دينى روشن نگهداشته است. نه برچسب هاى اهل ذمه، موالى، عجم، قرمطى، صوفى، حروفى، ضاله و كافر توانست در ابتداى اين هزارتوى تاريك انديشى، دگرانديشان و دگرمذهبان را بترساند و نه در اين انتهاى ديگر آن انگ منافق، مرتد، محارب، طاغى، باغى، مفسدفىالارض، جاسوس آمريكا و اسرائيل، برانداز، بهایی يا هوادار اين يا آن سازمان مخالف قادر است طنين آزاديخواهى و حق طلبى دهها هزار زندانى بر سر دار ايستاده را خاموش كند.
وقاهت و بى شرمى كوردلان حاكم اما مرزى نمى شناسد. آنها تلاش دارند با بسط ادبيات سركوب و افزودن اصطلاحات جديد خودى، و غيرخودى مرزهاى شقاوت پيشگى خود را باز هم گسترش دهند و فارغ از دغدغه آيه و تفسير هر مخالفى را دستگير، شكنجه، هعدام يا سر به نيست كنند. آزادگان و آزادانديشان اما بقول شاملو...

" در برابر تندر مى ايستند
خانه را روشن مى كنند
و مى ميرند
زيرا كه
آنان به چرامرگى خود آگاهند"

آيا شكنجه و اعدام زنان آبستن، اعدام كودكان چهارده و پانزده ساله، تجاوز به زنان و دختران باكره قبل از اعدام، نگهداشتن كودكان سالهاى متمادى در سلول، اعدام زندانيانى كه محكوميت شان پايان گرفته، اعدام هاى دسته جمعى، نمايش قطع اعضاى بدن در زندان جهت تضعيف روحيه مبارزين، اعدام هاى بدون محاكمه، گرفتن پول تعداد گلوله هاى شليك شده به اعدام شدگان از خانواده هاى آنها، بيگارى از زندانيان به مدت ده تا دوازده ساعت در روز، بسط تروريسم دولتى به سراسر جهان، زير پاگذاشتن قانون اساسى خود و اعدام هاى خيابانى توانسته است جلوى برآمدهاى توده اى، جنبش هاى دانشجويى، دانش آموزى و اعتراضات مردم جان به لب رسيده را بگيرد.
سورن از جمله در اين خصوص مى نويسد
" در واقع جمهورى اسلامى از تمامى امكانات حكومتى و ابزار سركوب در جهت شكستن حماسه مقاومت فرزندان اين مرز و بوم در اوين بهره گرفت، اما هرگز موفق نشد اين فريادها را خاموش كند و سال ها بعد با قتل عام آنان به شكست نهايى خود اعتراف كرد."
مساله اساسى اما، اينست كه در دنياى مدرن كه صدها سال با تاريك انديشى قرون وسطايى فاصله گرفته و بسيارى از كشورها به قوانين جامعه مدنى و ميثاق هاى بين المللى حقوق بشر متعهدند، شكنجه و اعدام حتا يك نفر خيانت به بشريت شمرده مي شود.
در مقايسه با چنين وضعيتى جنايات بنيادگرايان طى حاكميت دينى حد و مرزى نمى شناسد. سنگدلى و قصىالقلبى شكنجه گران وضعيت جسمى و روحى بسيارى از بندرستگان را چنان آسيب رسانده است كه هرگز حالت طبيعى خود را باز نمى يابند، حتا تعدادى از آنها چون ... 
" كابوس شكنجه و درد و تجاوز، يادها و رنج هايي كه وراى قدرت تحملشان بوده، دست به خودكشى زدند".
هنوز ابعاد جناياتى كه بر زندانيان رفته روشن نيست و احتمالا در حيات اين رژيم كه هرروز برگ جديدى بر جنايات خود مى افزايد، روشن  نخواهد شد، بخصوص كه با جو ارعاب و سركوبى كه ايجاد كرده است، نه خانواده هاى زندانيان سياسى اعدام شده و نه معدود زندانيان از بندرسته در داخل ايران نمى توانند پرده از همه جناياتى كه شاهد بوده اند يا از سر گذرانده اند برگيرند.اگر همت و التزام معدود زندانيان سياسى كه به خارج آمده اند در كار نبود باز هم امكان افشاى اين جنايات كمتر بود. اما خوشبختانه تعداد زندانيان سياسى اين رژيم كه در خارج نوشتن خاطرات دوران اسارت خود را آغاز كرده اند رو به گسترش دارد. اينان برآنند تا نگذارند همه چيز فراموش شود.
سورن  از زمره اين از بند رستگان است كه سال هاى زندان خود را بقلم آورده است. تعمق او بر سايه روشن هاى روحى آنان كه شرايط زندان را تحمل نكردند، درهم شكستند و راه خيانت به همه دوستان و رفقاى پيشين خود را برگزيدند، تامل او در لحظات تنهايى بر پستى و رذالت دژخيمانى كه حاضرند دست به هر جنايتى بزنند و همه اصول اخلاقى و انسانى را زير پا گذارند تا در سلسله مراتب ولايى/ روحانى جايگاه بهترى كسب كنند، سفر او به بلنداى شكوهمند زندگى زندانيانى كه هر نوع شكنجه را تحمل كردند و آمران و مجريان آبروباخته بين المللى آنها را به سخره گرفتند و با سرود آزادى بر چوبه هاى دار بوسه زدند، همگى بازگشت دردآلود انسان رنجديده ايست به جهنمى كه رژيم جمهورى اسلامى طى ربع قرن براى مبارزين راه آزادى تدارك ديده است، نشان دهنده درد تلخ از دست دادن همرزمان پيشين است....
" هيچ چيز دردناكتر از آن نيست كه در چهره هم سلول هايت نگاه كنى و يقين داشته باشى كه چند صباحى ديگر به دست جلادانى از تبار لاجوردى ، به جرم آزادى خواهى و دفاع ازحقوق  محرومان تيرباران مى شوند".
توصيف دقيق انواع شكنجه در زندان و توضيح كامل برنامه هاى ايدئولوژيك و سركوب گر زندانبانان، بازجويان و شكنجه گران اسناد تازه ايست از آنچه بر زندانيان سياسى گذشته و ميگذرد.
سورن  با سفر دوباره به دنياى خاطره و حافطه به شناخت ما از چهره اسلامى رژيم در زندان و وضعيت آزادشدگان در بيرون، در جامعه و مقايسه شرايط آنها با دوران ستم شاهى بسيار كمك ميكند. او با اين اقدام به مبارزه پيگير خود در راه آزادى و عدالت اجتماعى مهر تائيد گذارده است و اين گفته  ميلان كوندرا را به يادمان مى آورد ...
مبارزه انسان با قدرت مبارزه حافطه با فراموشى است.
خاطرات سورن فرياد رساى انسان هاى بى گناهى است كه به جرم خواندن چند جزوه و اعلاميه اعدام شدند، روايت دقيق وضعيت زندانيانى است كه در تحمل شكنجه توانشان بى پايان نبوده ولى در همين حد و بدون پيش داورى  و قهرمان سازى بايد قدرشان را دانست.
سورن از زاويه اى بى طرفانه حتا در مورد خود به قضاوت نشسته است و به همين خاطر درجه واقع بينى اين نوشته را بسيار بالا برده است. فراموش نكردن جنايات جمهورى اسلامى نه تنها زنده نگهداشتن ياد و خاطره بى شمار شيفتگان جنبش آزادى خواهى در ايران بلكه تلاشى است براى جلوگيرى از تكرار اين جنايات.