|
از استاد عزیرم اسماعیل خویی - در دورانِ دانشسرای عالی- خواسته بودم که نظرشان را در مورد هنرمندان، شاعران وفرهیختگانِ تبعیدی برای این شماره آرش بنویسند. فرصت کوتاه بود. قول مقاله به شماره 95 موکول شد.
همیار و همراهِ همیشگیِ مجله ی آرش در این سال ها، طی یادداشت کوتاهی برایم نوشت :
پرویز جان :
درود بر تو.
«پرسش تو درباره ی «وظیفه ی» فرهیختگان، هنرمندان و شاعران مهاجر و تبعیدی ایران، بیرون از ایران، در برخورد با فرهنگ و هنر و شعرِ امروزین ما چست، برای من، با اهمیت تر از آن است که تنها در چند صفحه برآن پاسخ بنویسم..... این روزها بیشتر در سفرم؛ و سرماخورده و.....، خوشتر می دارم پاسخ گفتن به پرسشِ تو را بگذارم برای شماره ی آینده ی آرش.
حالیا، درجایی که در این شماره آرش برای من خالی گذاشته ای، می توانی شعر «پاسدار احمدی نژاد» را چاپ کنی. این شعر، اگر تاکنون درجایی چاپ شده باشد، تنها در پیشنویسی ناقص از آن است که چاپ شده است. آن چه برای تو فرستاده ام، باری، شکلِ نهایی این شهر است. بدان و آگاه باش!»
بیست و هفتم دسامبر 2005- بی در کجای آتلانتا
پاسدار احمدی نژاد
اسماعیل خویی
- و که بود
آن که،
در سکوتِ خونفشانِ بامداد،
تیربارهای جان شکار چون زقاه قاهِ مرگ می فتاد،
هر اسیرِ نیم کُشته ای
به تیر واپسینِ او
- پیام خونی ی خلاص-
سر به خاک می نهاد؟
- پاسدار احمدی نژاد!
- و که بود
آن که مرگ را
به خوان سرای* میکونوس
داد داد؟
- پاسدار احمدی نژاد!
- و که بود
آن که
با امامِ مرگ روی مرگ پوی مرگ خوی
مرگ جوی خویش،
رو به روی انقلابِ تازه روی تازه خوی تازه جوی ما
ایستاد؟
- پاسدار احمدی نژاد!
یا کی است
آن که با درونِ دینسور
و برونِ دلقکی،
در خشونت و به جهل و در گذشته ماندگی
و شکرد و شیوه های خنده آورش به گفت و کرد،
می تواند آبروی ملتی
را
داد در جهان به باد؟
- پاسدار احمدی تژاد!
کیست
آن که پایه های منبر ولایت فقیه را
در خطر اگر ببیند او،
نیمی از- و یا چرا نه؟- تک تک و تمامِ امتِ عزیز را
یا کُشد و یا دهد به کُشتن،
از سرِ خلوص،
در رهِ جهاد؟
- پاسدار احمدی نژاد!
یا کی است،
از یکایکِ گروه مؤمنان،
ذوب گشته تر
در نظام و در امام و در مرام و در تمامِ جذبه ی ولایتِ فقیه،
این نظامِ کین و کُشتن و عناد؟
- پاسدار احمدی نژاد!
پس، به جاست
و سزاست
تا که آبدارچی شود به بارگاهِ واپسین امیر مؤمنین،
این گروهِ برکشیدگانِ خویش را اراده و مراد،
پاسدار احمدی نژاد!
وقت شد که طنز را فرو گذارم و
کوکِ ساز را دگر کنم؛
و ز دوسویه و دو رویه،
با زبانِ هزل جِدُ و خشمخند، دم زدن حذر کنم.
و
رو به رو شوم به شعر با
آبدار احمدی نژاد؛
و زبانِ خویش را
ساده تر کنم،
تا بفهمد این تدارکات چی ی بی سواد،
آبدارِ تازه کار احمدی نژاد
ای
برکشیده ی امامِ واپسین،
پیشتازِ پس پسانه رفتنِ سپاه دین
به سوی پرتگاه های کین!
با شعورِ عام و با شعارهای عامه پسند،
خاتمی چه کرد؟
تا تو چون کنی!
ای شعارهای تو،
چون شعورِ تو،
ز جهل و ابلهانگی،
این نمود و آن نماد،
پاسدار احمدی نژاد؟!
خود ببین به جای خود چه کرده ای:
ربع قرنِ پیش
هر که بود از روانگان به راه مردمی
هم لگام با تو پیش می شتافت؛
حالیا،
و لیک،
مردم اش به مردمی پذیره نیستند
جز هر آن که او، به پهنه ی نبرد، در برابر تو ایستاد،
یا که خواهد ایستاد؛
پاسدار احمدی نژاد!
خاکِ زادبومِ خویش را
دوست داشتن
به باورِ تو
کافری ست؛
حال
آن که آدمی ز خاک بر شکفته است؛
وز به غربت اوفتادگان بپرس
تا مبرهن آیدت
که خاکِ خود به زیر پا نداشتن
عین خاک بر سری ست؛
ای برو، برو، برو، که خاک،
خاک،
خاک
بر سر تو باد:
پاسدار احمدی نژاد!
دین برای آدمی، نه آدمی برای دین.
مرگ بهر زندگی نه زندگی برای مرگ.
زنده باد سرخوشی!
زنده باد عشق!
مرگ بر هر آن چه زاید از ملال و کین!
از روان و جان آدمی زدوده باد
یاد و نامِ هر که او بنای فکرِ ساده باورانِ خلق را
پایه براصول کج نهاد:
آن که چشم خیره گشته ی تو را به روی عشق بست
و درون تیره گشته ی تو را به روی کینه برگشاد،
پاسدار احمدی نژاد!
این بلندجا که چرخُ بالِ خدعه و دغا تو را بر آن نشانده است
تپه نیست؛
کوه سر بر آسمان کشیده ای ست
که در اوج دانش و توانشِ
حرفه ای
بوده هر که خویش را بدان رسانده است.
ای سپورِ بُقعه های کهنه ی امامزادگانِ معجزاتشان
تمام
چشم و گوشِ خلق را هماره راهبر به کوری و کری!
گَردگیرِ مخلصِ ضریحِ حضرتِ امامِ نفرت آوری و کینه گستری!
ناسپاس تر زمرگ در برابر حیات،
بی هراس تر زجهل در ستمگری!
آبیارِ بوته های حنظلِ دروغ:
آبشانِ ز چشمه های تشنگی فزای دشتی از سراب،
کودشان ز فضله های گندِ لاشخوارگانِ قهر و خودسری!
باری،
ای مقنّی الخلاء بیتِ رهبری!
تو چه می کنی بر این چکاد؟
پاسدار احمدی نژاد!
دشمن یگانگی!
سرسپار و پاسدارِ مذهبِ دروغ و زور و بندگی و نابرابری!
ای عدوی خانگی!
راست است:
نیز
هم تومان برادری:
هم چنان که بوده رستمِ نیرده را
برادری به شومی ی شغاد..
پاسدار احمدی نژاد!
و به یاد دار
کان نبهره نابرادر، آن گرازِ بدنهاد،
جان به در نبرد
از کمان و تیرِ رستم، آن هژیرِ زال زاد.
های،
پاسدار احمدی نژاد!
باش تا که دادگاهِ مردمان تو را
بر به گورزارهای بی شمارِ کشتگانِ
هر چه آرمانِ مردمی ست
گوربان کناد،
های آهای، نابکار،
پاسدار احمدی نژاد!
دوم سپتامبر- بیدرکجا
* «خوان سرا» را به جای رستوران به کار می برم
|
Once
Monthly
