روز اول
کنفرانس روز ۷ جولای با سخنان خانم فیروزه مشرفی یکی از اعضای هیئت مسئولین بنیاد و میزبان ساکن وین، افتتاح شد. وی ضمن خوش آمد گوئی به مهمانان و تشکر از تمام دست اندرکاران برگزاری کنفرانس و نیز سازمان‌هائی که با پشیبانی مالی خود، به برگزاری این مراسم کمک کرده بودند، به مشکلات فراروی برگزاری آن اشاره کرد.
اولین سخنران زن خانم ادیت شلافر Edith Schlaffer نویسنده و متخصص علوم اجتماعی بود. خانم ژیلا دیبائیان که به معرفی‌ سخنران پرداخت از جمله اشاره کرد که وی سه سال پیش جنبش جهانی زنان بدون مرز را پایه گزاری کرد، و سال‌ها مدیریت مرکز تحقیقات Ludwig Boltzmann Institut در امور سیاسی و راوبط اجتماعی را عهده دار بوده است. خانم شلافر در سخنان خود به مسائل مشترک و استراتژی های رو به پیش اشاره کرد و به اهمیت اقتصادی و امنیتی حمایت از زنان خاورمیانه پرداخت. او جوانانِ كشورهايي را كه اكثراً جوان هستند، به عنوان عوامل استراتژیک در توسعه کشور و استحکام دمکراتیک  اعلام کرد. در عین حال بر ضرورت احتراز جوانان، بخصوص دختران جوان از بازتولید انتظارات جاافتاده و سنتی تاکید کرد.
برنامه بعدی کنفرانس، معرفی زن سال منتخب بنیاد توسط خانم یاسمین درویش بود. خانم یاسمین درویش ضمن اعلام اینکه زن منتخب امسال بنیاد خانم "بدری خادمی" می باشد، به شرح زندگی خانم خادمی پرداخت. این شرح زندگی که همراه با عکسهائی از ایشان بود، و با صحبت‌های خانم خادمی تکمیل شد، نشان دهنده شور و حال ، استقامت و انرژی و توان زنی بود که نه تنها بعنوان اولین زن قله علم کوه را فتح کرد، بلکه قله های دیگری در عرصه علمی و زندگی خصوصی خود را درنوردیده است. خانم خادمی که متولد اسفند ۱۳۰۹ است، بعد از گرفتن دیپلم، وارد مدرسه پرستاری شده و در سن ۲۵ سالگی به تحصیل خود در دانشگاه تهران در رشته فیزیک و ریاضی ادامه داد. وی که به گفته خود عاشق خواندن و تحصیل علم بود، در دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی تحقیقات خود را روی رادیو اکتیویته محیط زیست متمرکز نمود و به عنوان اولین زن در این رشته کارهای صحرائی را شروع کرد و در نتیجه موفق به شناسائی یک منطقه رادیو اکتیو در رامسر شد. بعد از شناسائی این منطقه، رامسر تبدیل به یک منطقه تحقیقات بین المللی شد که او دکتری خود را در این زمینه دریافت نمود.
در دوران جنگ و پس از بمباران منطقه جنوب، از طرف سازمان بهداشت و سازمان انرژی اتمی و به درخواست وزارت بهداری، ماموریت یافت تا به منطق رفته و علائم احتمالی رادیواکتیو را جستجو کند. وی که با راننده ای به این منطقه اعزام شد می گوید که " هرجا که می رفتم، کسی با من حرف نمی زد. با راننده ام حرف می زدند و از آنجا که در مناطق جنگی جائی برای زنان در جبهه درنظر گرفته نشده بود، یک اتاق موشک خورده نصیب من شد. من پس از تحقیقاتم، گزارش خود را فرستادم و وقتی برگشتم، بخاطر دیدن رنجهائی که به جوانان می رفت، حتی حق جبهه خود را نگرفتم".
زمانی که خانم خادمی از فعالیت‌های ورزشی‌اش سخن می گفت، اشاره کرد که " آنموقع که من رفتم ننک می‌دانستند که زن کوه برود. خانواده ام نیز خجالت می کشید..." اما خانم خادمی علیرغم تمام محدودیت‌هائی که سنت و خانواده برای وی داشتند، همیشه برخلاف جریان شنا کرد و توانست به عنوان یکی از زنان برجسته کشور ما در عرصه های مختلف توانائی های یک زن، یک مادر، یک محقق را و بالاخره این واقعیت را که برای زن مصمم هیچ قله ای غیرقابل فتح نیست با طبع سرزنده خود، به اثبات رساند.
پس از اتمام صحبت‌های خانم خادمی، خانم گلناز امین از بینادگزاران بنیاد پژوهش‌ها، ضمن قدردانی از تلاش‌های خانم خادمی، لوح بنیاد را به ایشان اهدا کردند.
آخرین برنامه نخستین روز، دو فیلم درباره خودفروشی زنان در ایران بود بنام‌های "فحشا زیر حجاب" ساخته ناهید پرشون و "اپیتاب" ساخته مسلم منصوری. این دو فیلم هر یک بنحوی زندگی رنجبار مادران و زنان خودفروش را بنمایش گذاشته و سرنوشت محتوم فرزندان آنان را به تصویر کشید. سوال این زنان این است: "تا کی باید برای گذران زندگی به این کار ادامه دهیم؟"
پس از پایان فیلم ها، استراحت شام فرا رسید. پشت صحنه کنفرانس، گروه‌های چندنفره که دور هم جمع شده اند و از دیدار دوباره یکدیگر ابراز شادی می کردند و آخرین دیده ها و شنیده ها را با هم مبادله. و خبرنگاران کنجکاوی که در پی کشف انسان‌هائی بودند که سال‌ها مشغول کار و تلاشند، تا با مصاحبه‌ای و صحبتی همگان را در جریان کار یا زندگی آنها قرار دهند.