|
به مناسبت ۸ مارس (کنفرانسِ بنياد پژوهشهاي زنانِ ايرانی در وین)
|
|
|
پرویز قلیچ خانی
|
|
صفحه 19 از 23
سخنرانی افتتاحیه توسط دبیر اول سازمان ملل
کوفی عنان در این سخنرانی با اشاره به دستاوردهای دهه گذشته، بر لزوم پیشرفتهای بیشتر نیز تاکید کرد. وی خطاب به نمایندگان گفت: " پس از کنفرانس پکن در سال 1995 بسیاری از حکومت ها پذیرفتند برابری جنسیتی نقشی کلیدی در توسعه و رشد یک ملت داشته است . از زمانی که بنیان گذاران سازمان ملل در صفحه اول منشور این سازمان، حقوق برابر زن ومرد را تاکید کردند شصت سال می گذرد. اما تنها ده سال پیش بود که جنبشی صورت گرفت و جهان این امر را به رسمیت شناخت که برابری جنسیتی عامل کلیدی در امر صلح و توسعه می باشد." وی سپس از چالش هایی که در خلال دهه گذشته عظیم تر شده ابراز نگرانی کرد و به مسئله رشد سرسام آور ایدز در میان زنان و به ویژه دختران جوان و رشد قاچاق و اسارت جنسی زنان اشاره نمود و اضافه کرد که "ما باید این سنت تاریخی را که در اغلب جوامع زنان را در موقعیت نامناسبی قرار میدهد کنار گذاشته و اقدامات مشخص و هدفمندی را در این زمینه ها انجام دهیم ."
قاچاق زنان، اسارت جنسی و مسئله رشد ایدز، آرزوها و آمال زنان را برای برابری بطور جدی به مخاطره می اندازد. کوفی عنان سپس از امر "سرمایه گذاری " منابع و نیروها در زمینه هائی که بتواند در کیفیت زندگی زنان و دختران تاثیر گذار باشد سخن گفت .
رشد آموزش متوسطه در حدی که بتواند در تصمیم گیری دختران در زمینه عدم پذیرش ازدواج های اجباری و ازدواج در سنین پائین تأثیر گذار باشد، برحق انتخاب و کنترل زنان در زمینة تولید مثل و بارداری تأکید ورزد و از مرگ و میر متجاوز از 500 هزار زن به علت بیماریهای مربوط به زنان و زایمان جلوگیری کند نیز مورد نظر است. همچنین مشخص شد که زدودن نابرابری های جنسیتی در زمینه اشتغال ، افزایش حضور زنان در پارلمان های جهان و ارگان های محلی حکومت، و زدودن هرگونه خشونتی علیه زنان، راهگشای امر برابری جنسیتی زنان می باشد .
در نخستین شب این کنفرانس ایو انسلر Eve Ensler یک کارزار تبلیغاتی را تحت عنوان V-Day آغاز نمود که موضوع کنفرانس را در مورد بی عدالتی های مربوط به تجاوز و خشونت های جنسی پیش میبرد . این مضمون به ویژه برای همبستگی با دویست هزار زن کره ای که تحت عنوان Comfort Women در خلال جنگ جهانی دوم اجباراٌ به اسارت جنسی درآمده بودند، انتخاب شده بود.
مصاحبه مطبوعاتی این اجلاس با حضور خانم Meryle Streep هنرپیشه سینما که از طرف سازمان مترقی دفاع از حقوق انسانی زنان به نام “Equality Now” در این کنفرانس شرکت کرده بود، صورت گرفت. وی صراحتاٌ اعلام داشت که حضور وی در این کنفرانس مطبوعاتی به هیچ وجه جنبه نمایشی ندارد بلکه به این سبب است که مادر بزرگ وی که سه فرزند را پرورش داد و با هوش ترین فردی بود که او می شناسد، در دوران زندگی اش هرگز حق رای دادن نداشت .
دزموند توتو Desmund Tutu در سخنرانی خود به مناسبت روز جهانی زن اظهار داشت که هزاران گروه در سراسر جهان این روز را جشن میگیرند وسازمان ملل نیز آن را به رسمیت می شناسد. این روز همچنین در بسیاری از کشورهای جهان تعطیل رسمی به شمار می آید. در این روز میلیونها زن که به خاطر قومیت ، زبان، فرهنگ ، اقتصاد و تفاوت های سیاسی ازهم جدا شده و نقطه نظر های متفاوتی دارند، متحد و همصدا برای برابری ، عدالت ، صلح و توسعه مبارزه می کنند. وی سپس به نقش زنانی که در تاریخ برای حق رای ، برابری شخصی ، حضور در دستگاه دولت ، آموزش و دستیابی به منابع ملی مبارزه کرده اند اشاره نمود و ادامه داد که سنت های مبارزاتی زنان ریشه های تاریخی داشته و به عنوان مثال در یونان قدیم Lysistrata زنان را تشویق کرد تا با خودداری از هماغوشی با شوهرانشان، خواهان پایان بخشیدن به جنگ شوند. زنان پاریسی نیز در انقلاب فرانسه با راهپیمائی در ورسای و دادن شعار « آزادی، برابری و برادری» خواهان برخورداری از حق رأی شدند. در امریکا برای اولین بار در 28 فوریه 1909 چنین مقاومتی در نیویورک صورت گرفت و به سراسر جهان اشاعه یافت و در تکامل خود به روز جهانی زن تبدیل شد.
از دیگر سخنرانی های قابل توجه، سخنرانی برندة جایزة صلح 2004 Wangari Moathai بود که به سبب کوشش های پیگیرش در زمینة بهبود محیط زیست به دریافت این جایزه نائل شده بود.
وی با اشاره به اینکه اعطای جایزة صلح به او در سال 2004 یکی از دستاوردهای ارزنده برای زنان سراسر جهان می باشد، خاطر نشان کرد که باید با فقر مبارزه نمود و زنان باید پرچمدار اعمال فشار به سازمان های بین المللی از جمله بانک جهانی و صندوق بین المللی پول باشند تا بدهی های سنگین کشورهای فقیر بخشیده شود. زیرا این بدهی ها و بهره های بالای آنها هزینه ای برای دولتها محسوب می گردد که فشار آن به طور مستقیم بر زنان وارد آمده و فقر را هرچه بیشتر زنانه می کند. از جمله موارد دیگری که به نظر ایشان باید با آن مبارزه شود مناسبات «بازار آزاد» و نتایج مترتب بر آن، و جنگ و تصادمات محلی می باشد.
Rigobert Menchu برندة جایزة صلح سال 1992 که یکی از مدافعان بین المللی حقوق زنان بومی است در سخنرانی خود گفت: " زنان «چراغ خطر» سیستم های نژاد پرستی، تبعیض و انحصاری کردن، و فقدان فرصت های اقتصادی می باشند." زیرا از آنجا که زنان محروم بومی از تبعیض نژادی و تبعیض جنسی، هر دو، رنج می برند کمتر قدرت داشته و بیشتر از دیگران صدمه می بینند.
" این ما هستیم که باید نهایتاٌ به حکومت های خود بقبولانیم که زنان باید از فضائی برابر بهره گرفته و فرصت هائی به آنان داده شود که از پتانسیل خود به طور کامل بهره گیرند. شرکت زنان در فرایندهای تصمیم گیری "هدیة" مردان به زنان نیست بلکه حق عادلانة آنان است.
Helvi Spilia 89 ساله که نخستین دبیر کنفرانس جهانی زنان در سال 1975 در مکزیکو سیتی بود در پیام خود که از طریق ویدیو از فنلاند پخش شد گفت: " زنان اقدامات شایانی برای رفع نابرابری های جنسیتی انجام داده اند اما به اندازة کافی برای توسعة صلح کوشش نکرده اند."
Gertrude Mongella دبیر کنفرانس جهانی زنان در پکن که در حال حاضر رئیس پارلمان پان – آفریقا است یادآوری کرد که در سخنرانی پایانی خود در پکن گفته بود که " انقلابی آغاز شده که راه برگشت ندارد." و در این کنفرانس که ده سال بعد از کنفرانس پکن تشکیل شد اظهار داشت: " امروزه زنان بیشتر در صحنه هستند و برابری جنسیتی به مفهومی تبدیل شده که موثر و دارای عملکرد است ... دوران ما شتاب نوینی ایجاد کرده تا سایر موانع را هم از میان برداریم. ما در مسیر انقلابمان گام بر می داریم و هیچ راه بازگشتی وجود ندارد."
|
Once
Monthly
