الهه امانی

کمیسیون زنان سازمان ملل، چهل و نهمین اجلاس خود را تحت عنوان « پکن + 10» از تاریخ 28 فوریه تا 11 مارچ 2005 در محل سازمان ملل برگزار کرد. هیئت های نمایندگی کشورهای عضو سازمان ملل در این همایش شرکت جستند تا هدف هائی را که کنفرانس جهانی زنان در پکن،  در سال 1995در 12 حوزه به تصویب رسانده بود مرور کنند و کارنامة حکومت ها را در زمینة تحقق برابری جنسیتی مورد بررسی قرار دهند. کشورهای عضو سازمان ملل در سال 2005 با امضای یک سند 131 صفحه ای به نام « برنامة عمل»، متعهد شدند تا اقدامات مشخص و قابل سنجشی را در زمینة بهبود موقعیت اقتصادی، و حضور سیاسی، فرهنگی و بهداشتی زنان انجام دهند.
در این همایش بیش از 3500 زن و تعدادی مرد، از یک طیف سنّی وسیع از 130 کشور جهان از آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و اروپا، به نمایندگی از فرهنگ های مختلف شرکت جستند. فعالان دفاع از حقوق زنان، فمینیست ها، زنان سیاستمدار و سیاستگزار، نمایندگان سازمان های غیر دولتی و زنان بومی کشورهای مختلف در این همایش شرکت داشتند.
 بیش از 2500 نفر از شرکت کنندگان در این اجلاس، به نمایندگی از سازمان های غیر دولتی و حدود 800 نفر نیز به عنوان عضو هیئت های نمایندگان رسمی 165 کشور از میان 191 کشور عضو سازمان ملل و چند صد نفر هم از تشکیلات وابسته به سازمان ملل در این همایش شرکت جسته بودند.
هدف این همایش
کنفر انس دو هفته ای «پکن + 10» با نیت ارزیابی پیشرفتهای حاصله از اجرای رهنمودهای مندرج در سند نهایی کنفرانس پکن برگذار گردید. در چهارمین کنفرانس جهانی زنان در پکن، 189 کشور شرکت جستند و سند نهایی این کنفرانس مشروح ترین و به عبارتی پیشرفته  ترین سند تهیه شده در سطح جهان، در زمینه چالش های زنان می باشد.
این سند مسائل و مشکلات زنان را برای دستیابی به برابری جنسیتی در 12 حوزه مورد بررسی قرار میدهد . این 12 حوزه، مواردی را از قبیل حقوق بشر، فقر، آموزش ، خشونت ، بهداشت ، رسانه های گروهی ، دختران خرد سال، شرکت زنان در سیاست و مراجع تصمیم گیری مورد بررسی قرار میدهد و در هر مورد بطور مشخص دولتها را موظف می گرداند تا اقدامات مشخصی برای زدودن نابرابری ها انجام دهند.
این کنفرانس با هیاهو و نگرانی زیادی نسبت به نقش ناسالم و باز دارنده هیئت نمایندگی امریکا، که عمدتا از زنان طرفدار حزب جمهوری خواه و کابینه بوش تشکیل شده و پیشینه و سابقه آنها نیز در دفاع از زنان شناخته نبود، آغاز به کار کرد.
جوّ غالب بر کنفرانس آن بود که در حین ارزیابی وبازنگری سند نهایی کنفرانس پکن ، بخشی از متن آن را که به حقوق زنان و مسئله اختیار و انتخاب زن در مورد بارداری وکنترل موالید مربوط می شود ( که شامل سقط جنین نیز میگردد )، باید ترمیم شود. در سند نهایی کنفرانس پکن،  این موارد به طور کلی جزء حوزه بهداشت و سلامت زنان آمده بود. منظور از این تغییر و ترمیم این بود که هیچ شبهه ای در این مورد باقی نماند  که یک سند جهانی، مسئله سقط جنین را بطور تلویحی مورد پذیرش قرار داده است. اعتراض هیئت نمایندگی امریکا هیاهوی کاذبی پیرامون این مسئله ایجاد نمود، و هیئت نمایندگی کشور های مختلف را به دفاع  از دست آورد های کنفرانس پکن وادار کرد.
کاتا پولیت Katha Pollitt  نویسنده مجله Nation  نوشت: " این هیاهو وقت با ارزش هزاران نماینده را که می توانستند در این همایش به مسائل مهمی همچون آموزش ، مرگ و میر ناشی از بارداری ، ایدز و تشویق حضور زنان در دولت بپردازند تلف کرد . " او در ادامه نوشت که کابینه بوش بار دیگر کشور امریکا و " مواضع رسمی این کشور را فدای رضایت دست راستی ها ی مسیحی کرد. ( Nation – March 3, 2005-08-2 )
این کنفرانس در بحث های مختلف، در زمینه خشونت علیه زنان ، نابرابری های موجود جنسیتی ، آموزش در زمینه پیشگیری از بیماری ایدز ، حق تملک و ارٍث ، مرگ و میر ناشی از زایمان ، تجاوز جنسی شوهران به همسران خود ، مشکل پناهندگان ، سقط جنین و مسئله قاچاق زنان و دختران ابراز نگرانی کرد.
اجلاس 49 سازمان ملل در واقع به عنوان مکمل و در راستای " اهداف توسعه هزاره سوم " سازمان ملل MDG( Millennium Development Goals ) به کار خود ادامه داد.
یکی از اهداف توسعه هزاره سوم این است که فقر را در سطح جهانی پنجاه در صد کاهش دهد. این امر مستقیماٌ با مسئله زنان ارتباط دارد زیرا دو سوم فقرای جهان را زنان تشکیل می دهند.
از بین بردن قوانین تبعیض آمیز علیه زنان ، امکان دست یابی برابر دختران و پسران به آموزش ابتدائی ، تشویق برابری جنسیتی ، کاهش مرگ و میر نوزادان به میزان 76% و کاهش مرگ و میر ناشی از زایمان و بارداری تا 75% ، بهبود وضعیت بهداشت زنان و جلوگیری از اشاعه ایدز نیز از مواردی است که جزء اهداف توسعه هزاره سوم سازمان ملل مطرح شده است .