امسال شانزدهمین کنفرانس بین االمللی بنیاد پژوهش‌های زنان ایران در وین از ۸ تا  ۱۰ جولای ۲۰۰۵‌، برگزار شد. برگزاری این کنفرانس که با تلاش بی شائبه بسیاری از فعالین جنبش زنان در وین و سایر نقاط جهان امکان‌پذیر شد، هم‌چون هر سال زنان بسیاری را گرد هم آورد تا یکدیگر را بشناسند، تا از فعالیت و نتایج کار یکدیگر آگاه شوند، تا دوستی های جدید شکل گیرد، تا نسل جوانتر رابطه‌اش را با نسل قبل از خود محکم تر کرده و نقطه نظرات خود را بیان کند و از تجارب پیشینیان خود مطلع شود و یک بار دیگر همبستگی در این راه دشوار برای آزادی زنان توسط همگی آنان بدون توجه به سن، عقیده و مرام تقویت شود. براستی که باید دست برگزار کنندگان و سازمان دهندگان این کنفرانس‌ها و قبل از همه فعالین و مسئولین بنیاد پژوهش‌های زنان را فشرد که به همه ما فرصت شناخت بهتر آنچه را که در دور و بر ما می گذرد، داده و نه فقط دردها و مشکلات زنان، که تلاش‌های آنان و حاصل این تلاشها را نیز به معرفی می‌نشینند و یک بار دیگر باعث می شوند تا تو سر تعظیم بر این همه کار و  انسان‌دوستی فرود آوری و بدانی اگر بسیاری از این تلاش‌ها و انسان‌ها ناشناخته باقی می مانند، اما جاری اند و در کار ساختن جهانی انسانی‌تر.
در طول سه روز کنفرانس برنامه های متعدد از سخنرانی، تا میزگرد و برنامه های هنری جاری بود، که هر یک بنوبه خود با ابتکار دست اندرکاران و با رنگ و سلیقه خاص هر یک از آنها، ضمن بیان تفاوت‌های نظری، از رودخانه های کوچکی نشان داشت که همه به یک سوی جاری اند و دریای آزادی انسان را می جویند. آنچه که این بار نیز کنفرانس از دیدن و احساس کردنش مصون نماند، همانا دیوارها و فاصله هائی بود که این تلاشها را از هم جدا ساخته و گاها" از هم بیگانه کرده است. دیوارهائی همچون داخل و خارج، نسل معروف به نسل دوم و نسل قبلی و ... تنش هائی نیز که در طول کنفرانس روی داد و پرسش و پاسخ های بعد از آن نشان از چنین واقعیتی بود. اما مگر نه اینکه همین کنفرانسها بهترین محل فروریختن دیوار فاصله و رفع سوءتفاهم ها و رسیدن به نقاط مشترک است. پرسش و پاسخها  و گپ های خارج از سالن بین زنانی که فقط دورادور یکدیگر را می شناختند و چه بسا از فعالیتهای یکدیگر بی خبر، نشان از وجود سرسخت این دیوار بود. دیواری که در هر گپی آجری از آن فروریخت و فاصله ای که پس از هر صحبتی کوتاهتر شد و در پس آن فقط یک درد مشترک ماند و هدف مشترکی که هر کس راه خاص خود را برای رسیدن به آن انتخاب کرده است و شاید کوله باری از فکر برای برداشتن عینک ها و دیدن از نوع دیگری و با عینک های دیگری و شاید پذیرش و درک بهتر آن دیگری و احترام بیشتر بر آنچه او در پس صحبتهایش تلاش در گفتن‌اش دارد و در پس اعمالش سعی در رسیدن به آن.
جریان کنفرانس نشان داد که علیرغم فاصله ای به عمر یک نسل بین فعالین زن و علیرغم پراکندگی آنان در داخل و اقصی نقاط خارج، وقتی که نیک بنگریم، چیزی جز تلاش‌هائی با یک مضمون نمی بینیم: تلاش برای رهائی زنان، کوشش در راه از بین بردن اختلافات و تبعیضات جنسی و حرکت نسل جوان در ادامه تلاش نسل قبلی خود برای رسیدن به فرصت های برابر در عرصه های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی. تلاشی که خود را در سه نسل در این کنفرانس به نمایش گذاشت، از نسل قبل از انقلاب، تا نسلی که در انقلاب دانش آموز و دانشجو بود و نسل جوانی که امروز دانش آموز و دانشجو است: مادربزرگ، مادر و فرزند. و کنفرانس صحنه پیوند و حضور این نسل‌های پی در پی و نمایش اراده‌ای پیگیر در ادامه کوشش آنان و زایش دوباره آن در هر نسل برای رسیدن به برابری  و آزادی  انسان‌ها فارغ از جنسیت آنان بود.