باری، با ادامه ی مبارزات مردم فلسطین و مقاومت آنان، جبهه ی درونی دشمن دارد ترک بر می دارد. آنچه در اینجا می خوانید تنها نمونه ایست (مترجم).
گوینده‌ی درجه ی اول کانال 1 تلویزیون اسرائیل، پس از تقریباٌ 40 سال خدمت وفادارانه در تلویزیون دولتی، راه دیگری در پیش گرفت. حییم باوین که 72 سال دارد، در یک فیلم مستند که دارای 5 بخش است و هم اکنون در کانال 2 تلویزیون خصوصی اسرائیل نشان داده می‌شود، ادعانامه‌ی شدید اللحنی علیه اشغال سرزمین های فلسطینی توسط اسرائیل ارائه داده است. به نظر مستعمره نشینان (کولون‌ها) که قرار است نوار غزه را در ماه اوت تخلیه کنند و لذا از همین حالا دچار نگرانی‌اند، این خیانتی غیرقابل بخشش است. نمایندگان کولون‌ها خواستار شده اند که «آقای تلویزیون» از کار برکنار شود.
حییم باوین دو سال، دوربین به دست، سرزمین های اشغالی را زیرپا گذاشت، با متعصب‌ترین کولون‌های ساحل غربی به گفتگو پرداخت و صحنه‌های روزمره‌ی زندگی فلسطینی‌ها را که جلوی پست کنترل نظامی مجبور به توقف و انتظارند به تصویر کشید. حرف های تند و خشونت آمیز و نژادپرستانه‌ی کولون‌ها، تکبر و بیرحمی سربازان، تحقیر فلسطینی‌ها (حتا اگر زن، بچه یا سالخورده باشند) که در فیلم «زمین کولون ها» گزارش شده تازگی ندارد و طی چهار سال انتفاضه [دوم] رابطه بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها هرچه بدتر شده است. اما شخصیت تهیه کننده‌ی این فیلم مستند و کانال 2 تلویزیون که تصمیم گرفته این واقعیات را پیش چشم همگان بگذارد و فیلم را در برنامه اول سرشب پخش کند نیرویی استثنائی به این شهادت ها می دهد.
حییم باوین که خود یکی از بنیانگذاران تلویزیون دولتی اسرائیل است تا کنون به این بسنده می کرد که با حفظ بی طرفی آشکار، برنامه‌ی اخبار سرشب را اجرا کند. اما این مرد که محبوبیت عامه دارد، به رغم اینکه از فیلم‌اش دفاع می کند به اردوی «چپ ها» پیوسته که استعمارگری و اشغال را تقبیح و تحقیر می کنند. او می گوید: «من نیستم که بیشتر به چپ متمایل شده‌ام، بلکه جامعه است که بیشتر به راست درغلتیده است». به عقیده ی تام سِگِو، یکی از مفسران بزرگ اسرائیل موضع‌گیری حییم یاوین می تواند شهروند عادی اسرائیلی را به فکر بیندازد که «این آقا، وجدان اسرائیل است و اگر او به این نتیجه گیری‌ها رسیده چه بسا خیلی‌ها همین احساس را داشته باشند».
چنین واکنشی از یک شهروند عادی اسرائیلی به این دلیل طبیعی می نماید که حییم یاوین صریحاً در فیلم اظهار می دارد: «از سال 1967 که سرزمین های فلسطینی به اشغال اسرائیل درآمد، ما فاتحان بیرحم و اشغالگرانی بوده‌ایم که ملتی دیگر را که مدعی مالکیت همین سرزمین است سرکوب کرده‌ایم.» و اضافه می کند: «ما باید به یک انقلاب در ذهنیت خود دست بزنیم. فلسطینی‌ها یک ملت اند و ما باید این سرزمین را با آنها قسمت کنیم». این ژورنالیست که در فیلم خود به کولون‌ها امکان داده است که هرچه می خواهند بگویند بر همدستیِ جامعه‌ی اسرائیل با کولون‌ها انگشت می‌گذارد و نشان می دهد که چگونه طی 38 سال، این جامعه استعمار سرزمین فلسطین را (که هم اکنون مورد انتقاد واقع شده) تأیید و تشویق کرده است. حیثیت و محبوبیت حییم باوین به او امکان می‌دهد که کولون‌ها را که معمولاً از گفتگو با مطبوعات خودداری می کنند به سخن گفتن و بحث بکشاند. او با دوربینی که در دست دارد به راه خود ادامه می‌دهد، سربازان را به پرسش می‌گیرد و می‌کوشد دربرابر یک پست کنترل نظامی بین رهگذری فلسطینی که دختربچه‌اش را که به گریه افتاده به همراه دارد و سرباز مأمور کنترل که به آنها اجازه عبور نمی دهد میانجی‌شود‌و با جمله‌ی‌زیر‌تماشاگررا‌ به‌فکر‌می‌اندازد:
«برای رهایی از این فلاکت حقیقتاً کاری از دستم ساخته نیست، جز آن که این وضع را به تماشای عموم بگذارم تا نه خودم، نه کسانی که با من هم‌نظراند نتوانیم فردا بگوییم که ما هیچ ندیدیم و نشنیدیم و ندانستیم».
مردم اسرائیل از این پس، با فیلم «زمین کولون‌ها» مانیفستی ضداستعماری در دست دارند که به خصوص برایشان قابل فهم است. اینک که کمتر از سه ماه به تخلیه‌ی نوار غزه باقی مانده، تهیه‌ی این فیلم اقدامی‌ست بجا که در کنار کتابی که اخیراً تحت عنوان «زمین اربابان» منتشر شده قرار می گیرد. یک ژورنالیست چپگرا به نام آکیو الدار و یک استاد دانشگاه به نام ادیت زرتال مشترکاً این کتاب کم نظیر و فشرده را نوشته اند. آنها نیز به سبک خود اقدامات اشغالگرانه‌ی اسرائیل را افشا و محکوم می‌کنند.