|
بخشي از تاريخچه سازمان چريكهاي فدايي خلق ايران
|
|
|
نوشتهي نقي حميديان از رهبران سابق فدائيان خلق (اكثريت)
|
|
صفحه 1 از 11 نقي حميديان يكي از بازماندگانِِ گروه چريكي احمد زاده، پويان، مفتاحي است- در سال ۱۳۵۰براي سومين بار دستگير و در سال ۱۳۵۷ توسط مردم از زندان رژيم ستم شاهي آزاد شده است- كه خاطرات خود را با نام «سفر با بالهاي آرزو» منتشر كرده است. ما در اين شمارهي آرش بخشهاي كوچكي از اين كتاب را كه مربوط به بخشي از تاريخچهي شكلگيري سارمان است به چاپ رساندهايم.
آرش
(سفر با بال هاي آرزو)
چاپ اول: سپتامبر 2004، استكهلم
چاپ و صحافي: آرش، سوئد
نويسنده در بخش پيشگفتار كتاب مينويسد:
«از پائيز سال ۱۳۴۶ تا اواسط سال ۴۹ به اتفاق احمد فرهودي و رحيم کريميان در کنار عباس مفتاحي، به فعاليت سياسي تشکيلاتي مخفي مارکسيستي مشغول بودم. از اين تاريخ به همراهي گروه به افکار و نظريات مبارزه مسلحانه چريک شهري روي آوردم. در سال ۵۰ قبل از مخفي شدن، بازداشت و به ده سال زندان محکوم شدم. اما بعد از ۷ سال و اندي در سوم آذر ۵۷ به ياري مردم انقلابي ايران، از زندان آزاد شدم. بلافاصله به سازمان چريکهاي فدائي خلق پيوستم. در تمام انشعابهاي سياسي و تشکيلاتي با سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت) بودم. در يکي دو سه سال بعد از انقلاب، خسته از بيثباتي سياسي، کورسوکنان در جستجوي يافتن يک مشي و برنامه سياسي استوار، مشي سياسي حزب توده و کم و بيش نظريات اعتقادي اين حزب را به همراهي سازمان، پاسخگوي چراهاي خود يافتم و به اصطلاح در راه وحدت با اين حزب قرار گرفتم. بعد از بازداشت رهبران حزب، سازمان ما نيز به فکر چاره افتاد و در پي آن به اتحاد شوروي مهاجرت کردم. طبق تصميم رهبري قرار بود بعد از مدت کوتاه شش ماهه به کشور برگردم، اما بر خلاف ميل خود به مدت ۶ سال و نه ماه در آنجا به سر بردم......
«از اواسط سال ۱۳۶۹ با استعفاء از سازمان فدائيان خلق (اکثريت) و در واقع انصراف از فعاليتهاي تشکيلاتي، به همان شخصيت و مواضع روحي و احساسي اوليهام بازگشتم. در اين زمان احساس ميکردم که جاي من در ميان نيروهاي ملي و دموکرات است. من به اين باور رسيدم که بدون دموکراسی و آزادی و نیز عدم رعایت حقوق انسانی و مصالح ملی، پیشرفت عمیق و پایدار در جامعه تحقق نخواهد یافت.»
|
Once
Monthly
