آلیستر اسپارک در سرمقاله ی طولانی روزنامه ی آفریقای جنوبی استار*، شجاعانه چهره ی ملی آفریقای جنوبی یعنی نلسون ماندلا را با مروان برغوتی، مبارز زندانی فلسطینی، مقایسه کرده است. برغوتی روز چهارشنبه اول دسامبر ، نامزدی خود را برای شرکت در انتخابات ریاست حکومت فلسطین اعلام کرده است. به عقیده ی اسپارک ، راه حل مسئله ی خاورمیانه، پیداکردن یک  «ماندلای فلسطینی » است و این « عامل صلح» می تواند مروان برغوتی باشد. پیام بسیار معنی دار است، در آفریقای جنوبی نمی توان به این سادگی ها ماندلا را با کسی  مقایسه کرد.
آلیستر اسپارک از عهده ی چنین تهوری بر می آید. او که از نزدیکان نلسون ماندلا ست، دو جلد کتاب مرجع درباره ی تاریخ سیاسی آفریقای جنوبی («در ذهن آفریقای جنوبی» و« آن سوی معجزه») نگاشته است. این روزنامه نگار و نویسنده، روشنفکری ست مورد احترام.
رئیس جمهوری پیشین آفریقای جنوبی که اکنون بازنشسته است، در سال ٢٠٠٢ اعلام کرده بود که در محاکمه ی مروان برغوتی شرکت خواهد کرد اما «کنگره ی ملی  آفریقا»،  وی را از این کار منصرف ساخت.  جنبش آزادی بخش آفریقای جنوبی همواره روابط نزدیکی با فلسطینی ها داشته است. با وجود این، دولت فعلی آفریقای جنوبی  کوشش می نماید تا روابط دشوار خود را با اسرائیل بهبود بخشد . در همین راستا ،  معاون نخست وزیر اسرائیل ، احود اولمت  در ماه اکتبر  از  این کشوردیدار کرد.
آلیستر اسپارک می گوید که  رژیم آپارتاید طی  سال ها به نلسون ماندلا به دیده ی « یک تروریست» می نگریست. او با خط مسالمت جوی « کنگره ملی آفریقا» قطع رابطه کرده و مبارزه ی مسلحانه را انتخاب نموده بود. نظیر مروان برغوتی ، او نیز بدلیل تعهدات اش روانه ی زندان شد.  هر دو به زندان ابد محکوم شدند. سرمقاله نویس ادامه می دهد «برغوتی مانند ماندلا، سال های زندان را صرف شناسائی  عمیق حریف نمود. او زبان عبری را فراگرفته و تاریخ سیاسی و فرهنگی مردم اسرائیل را مطالعه  می کند.» او از « نسل جدید رهبران فلسطینی است که برخلاف عرفات یا اطرافیان او زیر اشغال بزرگ شده است و بسیار بهتر از تبعیدی های قدیمی، اسرائیلی ها را می شناسد.»
برای آلیستر اسپارک، بزرگ ترین امتیاز برغوتی، محبوبیت اوست. به عقیده ی وی «به یقین، نقش او در مبارزه ی مسلحانه و زندانی بودن او موجب این قدرشناسی شده است. و این درست وضعیت نلسون ماندلا نیز بود.»

«گفتگو با دشمن»
 نویسنده ادامه می دهد « همان طوری که ما به یک نلسون ماندلا نیاز داشتیم تا افراد  شاخه ی مسلح  کنگره ملی آفریقا را به توقف مبارزه مسلحانه فرا خواند، خاورمیانه نیز به یک رهبر فلسطینی نیازمند است که فراخوان اش مورد قبول افراد مسلح قرار گیرد.»
سرمقاله نویس استار حتا در مقایسه فراتر نیز می رود. او به شباهت های رژیم کنونی اسرائیل و رژیم آپارتاید می پردازد. به اعتقاد او، هدف آریل شارون «محصور کردن فلسطینی ها در غزه و سرزمین های منزوی و تحت مراقبت اسرائیل، بدون آزادی تردد، با اقتصادی در حال خفقان است.  یعنی به کلامی دیگر :  سیاست بانتوستان سازی »
بانتوستان ها که « هوم لند» [سرزمین بومی] نیز نامیده می شدند، به ظاهر جمهوری هائی مستقل بودند که آپارتاید قصد داشت  سیاهان را بر پایه ی منشاء قومی شان در آنجا مستقر نماید.
در ادامه مقاله می خوانیم: « مذاکرات برای صلح در شرایط کشمکش، ایجاب می کند که با دشمن ، با «شیطان»، با آن هائی که بر ضد ما هستند ، گفتگو کنیم.». شارون ترجیح می دهد با محمود عباس مخالف مبارزه ی مسلحانه مذاکره نماید، اما وی نفوذ کمی بر رادیکال های حماس و جهاد اسلامی دارد.
اسپارک ادامه می دهد : « بوش می بایست شارون را قانع نماید تا برغوتی را آزاد کند، همان طوری که فردریک دی کلرک ، ماندلا را از زندان آزاد کرد تا با وارد شدن وی در مذاکرات صلح،  این گفتگو ها اعتبار نداشته را پیدا کند» .  استار مطمئن است که نه تنها مروان برغوتی می تواند «قرارداد صلح پایداری را مذاکره نماید بلکه اجرای آن را نیز تضمین نماید.» . روزنامه مقاله را چنین پایان می دهد: « کسانی که قسم می خورند که هرگز با «تروریست» ها مذاکره نخواهند کرد، محکوم اند که تا ابد با آنان مبارزه کنند»
                                                                                                           لوموند، سه شنبه ٧ دسامبر ٢٠٠٤