آرش بیشتر به مجلات کمینترن شباهت دارد

متن پیاده شده‌ی گفتاری مهدی خانبابا تهرانی

در دوازده سالگی آرش آنچه در یک نمای عمومی می‌توان بیان کرد آن است که در تاریخ نشریات چاپ شده در خاک غمناک غربت و تبعید به هر تقدیر سهمی از آنِ آرش است این سهم اگر نه در هیچ چیز دیگر،  که در استمرار آ ن نهفته است.
به باور من فکر پیدایش و شکل‌گیری آرش ایده‌ای ناب بود که در نبود یک بدیل ارگانیک در تبعید به سرپناه جنبش دموکراتیک و آزادیخواه و سوسیالیسم تبدیل شود‌. کمک‌های مختصر من و دیگران که از ابتدا با آرش بودیم تنها به روغن کاری چرخ های حرکت اولیه یاری رساند. همین جا گفته باشم ادامه حیات و استمرار چاپ مجله، تنها به همت زورمندانه مدیر آرش که یک تنه این بار سنگین را در این میدان بزرگ حمل می‌کند به فعل درآمده.
در حقیقت روش و آغاز خجسته انتشار آرش به عنوان ارگانی همگانی و مجله‌ای عمومی- که ای‌کاش می‌شد به سنگ بناهای آن وفادار ماند- فی الواقع به فعل در آمدن بخشی از آرزوهای دست نایافته خودم بود که آن را در پیشانی آرش مشاهده کرد. حرکتی که در سالهای62-1961 در پی ریزی مجله باختر امروز با کمک خسروخان قشقایی و محمد عاصمی و محمد گودرزی شروع کردیم و هدف آن عرضه روزنامه‌ای با ایده‌های آرمانی یک ملت بود که بعداً به دلیل هجوم پلیس سیاسی و باقی قضایا به تعطیل کشیده شد‌. یا تلاش برای انتشار کاوه محمد عاصمی‌، تا در دوران اختناق بعد از 28 مرداد پلی باشد و حلقه واسطی میان همه نویسندگان مترقی داخل و خارج کشور.
به خاطر دارم لیست بلند بالایی را من تهیه و پیش‌نهاد کرده بودم از مسکوب تا نادرپور و یا نصرت پور و یا نصرت رحمانی و بقیه که بتوا نند از داخل و زیر فشار اختناق و سانسور مطلب بدهند و بسیاری نیز در خارج از کشور، تا بتوان با تبادل افکار مجله‌ای همگانی را عرضه کرد.
همانگونه که اشاره کردم آنچه در ابتدای انتشار آرش می توانست پناه‌گاه و جواب گو و تریبون همه نیروهای مورد هجوم سیستم ولایت فقیه ایران قراربگیرد و آنها بتوانند تولیدات ادبی- سیاسی خود را به وسیله آرش عرضه کنند.
امیدی که در من و بسیاری دیگر برانگیخته شده بود و تا شماره های اولیه تلاش پرویز در همین راستا بود.