به مناسبت به روی صحنه آمدن فیلم« سرزمین موعود»:  اَموس گیتایی که پیش از این با فیلم هایی چون « از بانکوک تا بحرین»( 1984) درباره فروش زنان تایلندی و نیز فیلم « کدوش» ( 1999)، که در آن بر مشکلات زنان در میان جامعه ی یهودیان افراطی انگشت گذاشته بود و با نشان دادن قوانینی که تکیه بر آنان فشار بر زنان، و انجام خشونت توسط مرد بر زنی که قادر به بارداری نباشد را رسمیت می بخشد، حساسیت خود را در نفی این وضعیت به نمایش گذاشته بود. گیتایی در فیلم« سرزمین موعود» با به تصویر کشیدن مسیری که زنان اروپای شرقی به شکلی غیرقانونی، اما توسط گروه های مافیایی طی می کنند تا به اسراییل برسند، یک بار دیگر صدای اعتراض خود را به گوش  افکار عمومی می رساند. او به این ترتیب به سوژه ای می پردازد که از لحاظ سیاسی مورد تأیید سرکردگان اسراییل نیست. این فیلم که فقط به مدت دو هفته در اسراییل به صحنه آمد بحث و جدل های بسیاری را پیرامون خود دامن زد.

 
سوال – چه عاملی باعث شد شما به مسئله ی فحشا در اسراییل بپردازید؟
ج: در ابتدا میل نگاه کردن به زندگی افرادی که به این منطقه از دنیا تعلق ندارند، و ظاهرا خارج از حیطه ی این درگیری تمام نشدنی بین دو دسته که هر دو گمان می کنند حق با آن هاست هستند.
زنانی که به این جا می رسند، نتیجه ی داستانی وسیع تر از این محدوده هستند. آن ها نتیجه ی جریانی هستند که باعث فروپاشی دنیای کمونیسم شوروی به نفع رشد وحشیانه ی سرمایه داری و در نتیجه حاکمیت قوانین غیرانسانی آن در سطح کره ی خاکی شد. و من فکر می کنم هم چنان که پیشینیان ما کسانی مثل فلینی و فسبیندر انجام دادند، وظیفه ی سینما نشان دادن این پدیده است.
س: آیا فحشا در اسراییل در حال حاضر پدیده ای رشد یابنده است؟
ج: به نظر چنین می آید. ظاهرا این مسئله در ارتباط مستقیم با درگیری ها و جو متشنج داخل کشور است. و از طرف دیگر این مسئله ناشی از وجود امر دیگری است که من آن را گندکاری عمومی ارزیابی می کنم: یعنی همان طور که سرزمین های دیگران را می بلعند امروز زنان را نیز می بلعند.
س: آیا در مورد این مشکل اطلاعات لازم را جمع آوری کرده بودید؟
ج: بله. می خواستم مسیر این زن ها را بشناسم. سناریو متأثر از شهادت هایی که وکلای متخصص حقوق بشر از زنان فاحشه جمع آوری کرده بودند. آن چه از این شهادت ها به وضوح دیده می شود، خشونتی است که در رفتار با زنان رفتار مشاهده می شود، تجاوزهایی که مکررا صورت می گیرد قبل از این که دوباره فروخته و مورد سوء استفاده قرار گیرند، درست مثل یک کالای جنسی. مسئله ی مرکزی فیلم تمرین قدرت توسط تحقیر دیگری است و این مسئله نیز جزئی از تاریخ این سرزمین است. و مشکل کار در این بود که می بایست صخنه ای پیدا می کردم تا این رفتار غیرانسانی را نشان بدهم در عین حالی که آن بخش از انسانیت زنان را نیز بتوانم به نمایش بگذارم. استفاده از سیستم نومریک و هم چنین دوربین روی دوشم، در واقع توسط سوژه به من تحمیل شدند.
س: این یکی از فیلم های شماست که بیش از بقیه تکه تکه است.
ج: این بریدگی در تمام زمینه ها هست: نه تنها از لحاظ زیبایی بلکه در مورد زبان، جغرافیا و اخلاق نیز این بریدگی وجود دارد. وجود ملیت های مختلف، اختلاط زبان های متفاوت، محل های گوناگون فیلمبرداری از مصر گرفته تا استونی، همه ی این ها حاکی از این است که این فیلم را نباید صرفا در کادر یک درگیری منطقه ای دید و دسته بندی کرد.
س: اما در عین حال وقتی شما می گویید تنها موردی که اسراییلی ها و فلسطینی ها در آن متحد عمل می کنند، جنایت های سازماندهی شده و مافیایی است، شما از این منطقه به سخت ترین شکل ممکن حرف می زنید.
ج: درست است. اما این منحصر به این منطقه نیست. جنایت های سازماندهی شده نه تنها از اخلاقیات بلکه از ملی گرایی نیز نشئت می گیرند.
س: در این فیلم یک موضوع دائم تکرار می شود، این که با انسان ها مانند کالا برخورد می شود، و این موضوعی است که یادآور همان اردوگاه های نازی است، آیا شما قصد داشتید همان وضع را در ذهن تداعی کنید؟
ج: نه. به نظر من اردوگاه آشویتس موردی یگانه است و به همین دلیل تبدیل به رفرانس شده است و به نظر من یک کم زیادی و به سادگی از آن حرف زده می شود. آن چه من از آن حرف می زنم، استثمار سرمایه داری است که انسان را با شیوه های افراطی تا حد پشیزی پایین می آورد.
س: اما با این حال، وقتی صحنه ای را می بینیم که دختران زیر دوش فرستاده می شوند، بیننده نمی تواند از یادآوری صحنه های اردوگاه ها خودداری کند. آیا برای شما هم همین طور بود؟
ج: بله. البته که چنین بود.
س: بازگشت تان به اسراییل در موقعیت شما چندان تغییری در این کشور ایجاد نکرد. آیا از این وضعیت رنج می برید؟
ج: مشکل این جاست که این مردمند که از برداشت های به سبک تاچر رنج می برند، و همین وضع است که علاقمندان به سینما از آن در رنجند. اما در عین حال، اسراییل کشوری است که برای من خیلی الهام بخش است، زیرا در این کشور همه جور آدم پیدا می شود بخصوص که هر کدام آن ها از یک جای دنیا آمده اند. یک اتوپیِ ممکن است. من کینه ای از این کشور ندارم.